အပိုင်း (၇)

🔞🔞🔞

စံအိမ် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ကျောကိုမှီကာ စာရင်းများကိုပြန်စစ်နေ၏။

"ချောက်..."

ရေချိုးခန်း တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ နေမင်းသခင် ထွက်လာကာ ခါးတွင် တဘက်တစ်ထည်သာ ပတ်ထားပြီး ကျန်ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းက ဗလာကျင်းနေသည်။ ရေစိုနေသော ဆံပင်စများမှ ရေစက်တို့က ပခုံးသားကျစ်ကျစ်များပေါ်သို့ စီးကျနေပြီး ရင်အုပ်ကြွက်သားများမှာ မီးရောင်အောက်တွင် စွဲမက်ဖွယ်။

သခင်က စံအိမ်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မပီဝိုးတဝါး အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲလျက် ကုတင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာလေသည်။

"မအိပ်သေးဘူးလား... "

အက်ရှရှအသံနှင့်မေးလိုက်ရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး စံအိမ့်ဘေးနားသို့ တိုးကပ်လိုက်လျှင် စံအိမ် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်မိသော်လည်း ကုတင်ခေါင်းရင်းနှင့် ကပ်နေပြီမို့ ပြေးပေါက်မရှိ။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ အိပ်တော့မလို့ပါ..."

"အိပ်တော့မလို့ဆိုပြီး ဘာလို့ နောက်ဆုတ်နေတာလဲ။ မယားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို မေ့နေတာလား"

သခင်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် စံအိမ့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ စံအိမ် ရုန်းဖယ်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း သခင်လက်များက မြဲမြံစွာ ဖမ်းချုပ်ထား၏။

"လွှတ်... ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ပင်ပန်းတယ် ဟုတ်လား..."

သခင်က ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး စံအိမ့်မျက်နှာနားသို့ ကပ်သွားလိုက်လျှင် သူ့ဆီမှ ရေချိုးဆပ်ပြာနံ့သင်းသင်းနှင့် ယောက်ျားပီသသော ကိုယ်သင်းနံ့က စံအိမ့် အာရုံများကို ဖမ်းစားလိုက်သလိုကြောက်စိတ်ကိုလည်း ပိုတိုးစေသည်။

သခင့်လက်ချောင်းများက စံအိမ်၏ ပါးပြင်နုနုကို ဖွဖွလေး ပွတ်ဆွဲလိုက်ကာ ပါးပြင်မှတဆင့် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ဆီသို့၊ ထိုမှတဆင့် ပခုံးသားဆိုင်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွား၏။

ထို့နောက် သူမ မေးဖျားကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲမော့ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံစေလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။ စံအိမ့် လက်သီးဆုပ်လေးများက သခင့်ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်တွန်းကန်သော်လည်း သူကတော့ မလှုပ်မယှက်။

သခင်က စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဖြေးညှင်းစွာ လှဲချလိုက်ပြီး သူက အပေါ်မှ အုပ်မိုးလိုက်ကာ စံအိမ့် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းလွှာများကို ကိုက်ခဲစုပ်ယူရင်း ညဝတ်အင်္ကျီပါးလေးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ကာ "ဗြိ" ခနဲ အသံနှင့်အတူ စံအိမ်ရဲ့ ဝင်းဝါစိုပြည်သော ရင်သားအစုံသည် အလုအယက် ပေါ််ထွက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ဝတ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဆွဲဖြုတ်နေရင်း စံအိမ့်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ စံအိမ် ငါ့ဆန္ဒတွေကို မင်း ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာ မင်းတာဝန် မဟုတ်လား"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ ရင်သားအိအိများကို အငမ်းမရ ဆုပ်နယ်ဖျစ်ညှစ်လိုက်ကာ သန်မာသော လက်ချောင်းကြီးများက နုနယ်သော အသားစိုင်များထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည့်တိုင်အောင် အားပါပါ ဆွဲချေပစ်၏။

"အ... နာတယ်... သခင်... လွှတ်... အင့်..."

စံအိမ့် ညည်းတွားသံများကို သခင်က ဂရုမစိုက်ပဲ သူမ ရင်သားအစုံကို တစ်လှည့်စီ ငုံခဲစို့ယူကာ လျှာဖြင့် လျက်သပ်နေပြန်သည်။ နို့သီးခေါင်းလေးများကို သွားဖြင့် မနာအောင် ကိုက်ဆွဲလိုက်တိုင်း စံအိမ့် ခါးလေး ကော့တက်သွားတာက ရမ္မက်သွေးတွေ ပိုထကြွလာသယောင်။

"ငါ့ကို ကြည့်စမ်း ... မျက်လုံးမမှိတ်နဲ့"

သူဘောင်းဘီချွတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများက အော်တိုမှိတ်ကျသွားတာကြောင့် ခပ်ဆတ်ဆတ်အော်လိုက်လျှင် စံအိမ် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လာ၏။

သူမ ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးများကို ဘေးသို့ အတင်းဖြဲကားလိုက်လျှင် နုနယ်လှသော တွင်းပေါက်လေးသည် အကာအကွယ်မဲ့စွာဖြင့် ပေါ်ထွက်လာလျှင် သူ့ရဲ့ ကြီးမားတုတ်ခိုင်ပြီး သွေးကြောများ အပြိုင်းပြိုင်းထနေသော အချောင်းရှည်ကြီးကို ထုတ်လိုက်ကာ စံအိမ့်အတွင်းသားနုနုလေးများထဲသို့ တစ်ဆုံး ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

"အား... "

စံအိမ် အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်မိကာ ကြီးမားလှသော အရာကြီးက တစ်စစီ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသလို နာကျင်လွန်းလှသည်။

သို့သော် သခင်က မညှာမတာပင် သူမခါးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အဆက်မပြတ် ဆောင့်ဝင်လိုက်၏။

"ဗြွတ်... အာ့ ဟာ့ ... ဗြွတ်... ..."

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အခန်းထဲတွင် တဖြောင်းဖြောင်း မြည်ဟည်းနေကာ ဆောင့်ချက်များဖြင့် စံအိမ့် အတွင်းသားများကို မွှေနှောက်နေ၏။ စံအိမ့် လက်သည်းလေးများက သခင့်ကျောပြင်ကို ကုတ်ခြစ်ထားမိပြီး မျက်ရည်များကြားမှ ရမ္မက်ထန်ထန်ဖြင့် ညည်းတွားနေရသည်။

"အာ့... သခင်... ဖြည်းဖြည်း...အာ့ ဟာ့ အာ့ နာတယ် အင့်... အား..."

" ဒီထက်ပိုပြီး နာကျင်အောင် လုပ်ဦးမှာ... ဟင်း..."

သခင်က စံအိမ့်ကို မှောက်ခုံအနေအထားသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ကာ သူမရဲ့ ကားအိနေသော တင်ပါးအစုံကို လက်ဖဝါးဖြင့် "ဖြောင်း" ခနဲ မြည်အောင် ရိုက်လိုက်ရာ စံအိမ် ခါးလေး ကော့တက်သွားကာတင်ပါးပေါ်တွင် လက်ဝါးရာကြီး အထင်းသား ကျန်ရစ်သော်လည်း သခင်က အားမရသေး။ နောက်ကနေပြီး သူမရဲ့ တွင်းပေါက်လေးထဲသို့ ပြန်လည် ထိုးသွင်းကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဆောင့်ချက်များကို တိုးမြှင့်လိုက်သည်။

"အာ့... တော်... တော်ပါတော့... ကျွန်မ တကယ်မရတော့ဘူး..."

စံအိမ်က အားမရှိသော လက်ကလေးများဖြင့် သခင့်ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်သော်လည်း၊ သခင်က သူမလက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းရင်းသို့ ဖိကပ်ချုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူမ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ...

"မပြီးသေးဘူး "

ပြောပြီး သခင်က ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စံအိမ့်ကို ဆွဲထူကာ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမ မျက်နှာနားကို သူ့ ပေါင်ကြားမှကြီးမားတုတ်ခိုင်ပြီး သွေးကြောများ အပြိုင်းပြိုင်းထကာ မာတောင့်နေသော အရာကြီးနှင့် တေ့လိုက်သည်။

"စုပ်ပေးစမ်း..."

ဆက်ဆံတိုင်း Blow job အမြဲလုပ်ခိုင်းကာ အခုလည်းလုပ်ခိုင်းပြန်သည်။

စံအိမ် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပေမယ့် သခင်က သူမ ဆံပင်များကို ဆွဲယူကာ သူ့ အရာကြီးဆီသို့ အတင်းတိုးကပ်ပေးလိုက်သည်။

"စုပ်စမ်းလို့ ငါပြောနေတယ်လေ"

စံအိမ် မတတ်သာဘဲ မျက်ရည်များကြားမှ ထိုကြီးမားသော အရာကြီးကို ငုံခဲလိုက်ရသည်။ သခင်က စံအိမ့် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အသွင်းအထုတ် လုပ်ခိုင်းနေကာ သူ့ အသက်ရှူသံများက ပြင်းထန်လာပြီး ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အင်း... အဲ့လိုမျိုး... အား... ကောင်းတယ်..."

ခဏအကြာတွင် သခင်က စံအိမ့်ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်တွန်းလှဲလိုက်ပြီး၊ သူမကို လေးဘက်ကုန်းခိုင်းလိုက်ရာ သူမရဲ့ ကားအိနေသော တင်ပါးအစုံက အနောက်သို့ ပြူးထွက်နေချိန်တွင် သခင်က

မဆိုင်းမတွပင် သူ့ရဲ့ အတံကြီးကို အနောက်ဘက် တွင်းပေါက်လေးထဲသို့ အားကုန် ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်သည်။

"အား..."

စံအိမ် မျက်နှာလေးမှာ ခေါင်းအုံးထဲ နစ်ဝင်သွားရကာ အနောက်ကနေ ဆောင့်ချက်တိုင်းက အတွင်းကလီစာများအထိ ရိုက်ခတ်နေသလို ခံစား နေရသည်။

သူမ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်၏။

"ဗြွတ်... ဖတ် ဖတ် ဗြွတ်... "

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အခန်းထဲတွင် ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ စံအိမ့်တင်ပါးများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရိုက်နှက်လိုက်၊ အသားကုန် ဆောင့်ချလိုက်နှင့် ရမ္မက်ထန်နေသည်။

"အား... သခင်... စံအိမ် မခံနိုင်တော့ဘူး... အင့်... အင့်... အား..."

သခင်က Position တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲကာ စံအိမ့်ကို ကစားနေသည်။ စံအိမ့် ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်ပြီး ထို Position က ပိုထိတွေ့နိုင်တာကြောင့် သခင်က အားပါပါဖြင့် ဆောင့်ချက်များကို တစ်ချက်ချင်း သွင်းလိုက်၏။

စံအိမ့် အတွင်းသားနုနုလေးများက သခင့်အရာကြီးရဲ့ ဒဏ်ကြောင့် နီရဲရောင်ကိုင်းလာပြီး အရည်ကြည်များဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။

စံအိမ့် ပေါင်တစ်ဖက်ကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ ဘေးစောင်းအနေအထားဖြင့် ဆောင့်ဝင်လိုက်၊ သူမကို သူ့အပေါ်မှ ခွထိုင်ခိုင်းကာ လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်နှင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်အောင် ရမ္မက်ပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲနေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြင်းထန်လှသော ဆောင့်ချက်အနည်းငယ်နှင့်အတူ စံအိမ့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သူ့ရဲ့ ရမ္မက်ရည်များကို ထပ်မံပန်းထုတ်လိုက်ကာ သူမအပေါ်သို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် မှောက်ကျသွားလေသည်။

အပိုင်း (၈) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn