💛သီဟသက်လင်း + ဖြူရှင်းသန့်💛
🚨🔞🚨
"အား ... အာ့ ဟ့ အွန်း ပြွတ် ပြွတ်စ် "
သူမအော်ညဉ်းသံလေးထွက်လာလျှင် သူက ပိုတိုးလို့ နမ်းလေသည်။
အောက်က ပုဆိုးကြားက သူ့အရာကြီးကလည်း မာတောင့် ထောင်မတ်နေကာ သူမဗိုက်သားချပ်ချပ်ကလေးမှာ သွားထောက်နေလေသည်။
"အင်း ... ဟင့် ပြွတ် ပြွတ်စ် "
အနမ်းတွေအရှိန်ရလာတာနှင့် သီဟ သူ့ရှပ်အင်္ကျီပေါ်သို့ သူမလက်ကို တင်ပေးလိုက်ပေမယ့် သူမက မချွတ်ပေးပဲ လက်ကို ပြန်ရုတ်သွား၍ သူကိုယ်တိုင်ပဲချွတ်ကာ အောက်က ပုဆိုးကိုပါ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်၏။
ထိုအခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သူ့အရာကြီးအား သူမတွင်းပေါက်လေးဆီ
တေ့လိုက်လျှင် သူမက အသည်းအသန် ငြင်းတော့သည်။
"အွန်း ... လူကြီး အာ့ မလုပ် မလုပ်နဲ့ အစောကြီးပဲ ရှိသေးတယ်။
ရှင်းသန့် မလုပ်ချင်သေးဘူးလို့ "
"ကလေးမစိတ်ပါလာအောင် ကိုယ်လုပ်ပေးမယ်။"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သီဟက သူ့ကိုယ်ကြီးအား လျှောချကာ
သူ့မျက်နှာကြီးက ရှင်းသန့်အရာလေးပေါ်တွင် အပ်လိုက်လေသည်။
"အို ... လူကြီး ဘာ ဘာလုပ်တာလဲ "
ရှင်းသန့် မျက်နှာလေးတွေရဲတွတ်ကာ သူမအရာပေါ်က သီဟမျက်နှာကြီးအား တွန်းဖယ်နေပေမယ့် သီဟက မထတဲ့အပြင်
သူမက အရာလေးအား နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။
"ဟာ ... လူကြီး ဘာလုပ်တာလဲလို့ အဟင့် ... မလုပ် အာ့ မလုပ်နဲ့လို့ "
ရှင်းသန့်က သီဟမျက်နှာကြီးအား တွန်းဖယ်နေပေမယ့် သီဟကတော့ တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်ပဲ လျှာဖျားနှင့် သူမအရာလေးအား ကလိလိုက်၏။
"အာ့ ဟယ့ ... လူကြီး အဟင့် မလုပ် "
ရှင်းသန့် ကိုယ်လေးတွန့်လိမ်ကာ ကြက်သီးမွှေးညှင်းများပင်
ထသွားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်းဖြစ်လာတော့သည်။
"ပြွတ် ပျလပ် "
သီဟက သူမအရာထိပ်ဖူးလေးအား လျှာဖျားနှင့်လျက်သလို
တွင်းပေါက်ထဲသို့ပါ လျှာကြီးကို သွင်းပြီး မွှေနှောက်လိုက်လျှင်
သူမခါးလေးက ကော့လာကာ နှုတ်ျားမှလည်း နူးညံ့သာယာသော
ညဉ်းငြူသံလေးများ ယိုဖိတ်လာတော့သည်။
"အာ့ ... ဟာ့ "
ရှင်းသန့်က ကောင်းလွန်းသော အထိအတွေ့ထူးထူးကြောင့်
မျက်လုံးလေးများ မှေးစဉ်းပြီး ညဉ်းငြူရုံမက လက်ကလေးတွေကာ သီဟဆံပင်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ ဆံပင်တွေကိုလည်း ဆွဲနေလေသည်။
သီဟလည်း သူမအား တစ်ချက်မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး
အရည်ကြည်လေးတွေ ထွက်လာပြီဖြစ်တဲ့ သူမအရာလေးအား
လျှာနဲ့ ပိုပိုပြီး ထိုးဆွပေးလိုက်သည်။
သူမတွင်းပေါက်လေးထဲသို့ သူ့လျှာတစ်ခါနစ်ဝင်သွားတိုင်း
သူ့ဆံပင်တွေကိုဆွဲထားတဲ့ သူမလက်ကလေးကလည်း တင်းသွားကာ သူ့ခေါင်းမှာ ဆံပင်တွေတောင် ကျန်သေးရဲ့လားမသိပါ။
"အား ... ဟား လူကြီး ... အင်း ဟင်း "
"ကောင်းလား "
ညဉ်းသံလေးခပ်စိပ်စိပ်ထွက်လာတဲ့ သူမအား မော့ကြည့်ကာ
မေးလိုက်လျှင် ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေလာ၏။
"အင်း ... ဟင်း ကောင်း ကောင်းတယ် ဟား ...
လူကြီး လိုချင်ပြီ အာ့ ရှင်းသန့် လိုချင်ပြီ "
ရှင်းသန့်နှုတ်ဖျားမှ တောင်းဆိုသံလေးထွက်လာလျှင် သီဟ
ညစ်ကျယ်ကျယ်ပြုံးကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဘာလိုချင်တာလဲ။ "
"အဟင့် ... လူ လူကြီးကို "
"ကိုယ်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ "
"အာ့ လူကြီးနော် ..."
"အဟက် ... ကလေးမက ရှင်းရှင်းပြောမှ ကိုယ်က သိမှာပေါ့။
ကဲ ပြော ကိုယ်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ "
"အင်း ဟင်း ... ရှင်းသန့် ရှင်းသန့်ကို လုပ်ပေးပါတော့ "
မျက်နှာလေးရဲတွတ်ပြီး ရှုံ့မဲ့ကာ ပြောလာတဲ့ သူမမျက်နှာလေးအား ကြည့်ကာ သူထပ်မစရက်တော့တာကြောင့် သူမအရာလေးအား လျှာဖျားနှင့် အပြီးသတ်ဆော့ကစားပေးလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ပြန်တိုး၍ အရည်တွေစိုရွဲကာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ သူမ တွင်းပေါက်ထဲသို့ တော်တော်တောင်နေပြီဖြစ်တဲ့ သူအရာကြီးနှင့်
ထိုးသွင်းပစ်လိုက်တော့သည်။
"အား ... "
ရှင်းသန့်က နာကျင်စွာ အော်လိုက်လျှင် သီဟက သူမနှုတ်ခမ်းဖျားလေးအား နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ပြီးလျှင် သူ့အရာကြီးအား အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားတော့၏။
"အား ... အာ့ အာ့ ဟာ့ အာ့ "
မီးပွင့်မတတ်ထိုးသွင်းချက်တွေနှင့် သူမပခုံးသားလေးနှစ်ဖက်အား ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိစပ်ထားတဲ့ အရာနှစ်ခုအား ရှေ့တိုးနောက်ငင်
အကြိမ်ကြိမ်ပွတ်ဆွဲထိုးသွင်းတော့သည်။
"အား ... အာ့ အာ့ အာ့ "
"ဖတ် ဖတ် ဖတ် ပြွတ်စ် အင်း ဟင်း အင့် အင့် "
အသားချင်းရိုက်ခတ်သံတို့က အခန်းတွင်းဝယ် ညံစီနေကာ
အိမ်ထဲမှာသာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ရှိနေသေးလျှင် ထိုရမ္မက်ပြင်းပြသော အသံတို့ကြောင့် ထွက်ပြေးသွားမှာ အမှန်ပင်။
"အား ... ဟား အာ့ အာ့ လူကြီးအာ့ အရှိန် အရှိန်လျှော့ဉီး "
"အင်း ... ပြွတ်စ် ကောင်းလား "
သူမရင်သားနှစ်ဖက်အား ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြီး ထိစပ်ထားတဲ့ အရာနှစ်ခုအား အရှိန်နည်းနည်းလျှော့ပေးကာ သူမ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းအား သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင်ထမ်းတင်လိုက်သည်။
ပြီးလျှင် သူမခြေဖမိုး ခြေဖဝါးမှစ၍ ပေါင်တံတစ်လျှောက်အား နမ်းရှိုက်လိုက်လျှင် ရှင်းသန့်ထံမှ ညဉ်းသံလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာပေမယ့်
အခုအချိန်မှာ ရှင်းသန့်လည်း ရမ္မက်နွံထဲနစ်နေသူမို့ လူကြီး ဘာလုပ်လုပ်မတားမိတော့ပါ။
"အား အာ့ အာ့ အာ့ "
ခဏပဲ အရှိန်လျှော့သွားပြီး တရစပ်ကြမ်းလာပြန်တော့သည်။
"အား ... လူကြီး အာ့ အာ့ နာ အဟင့် လျှော့ လျှော့ပါဦး အာ့ အာ့ "
ရှင်းသန့် ဘယ်လိုပြောပြောလူကြီးက မလျှော့ပေးပဲ ရှင်းသန့် ခါးအားဆုပ်ကိုင်ကာ အတင်းအကြမ်းထိုးသွင်းတော့သည်။
"အား အာ့ အာ့ "
အတန်ကြာထိုးသွင်းအပြီးမှာတော့ လူကြီးလည်း ပြီးသွားသလို
ရှင်းသန့်လည်း တော်တော်ဟိုက်သွားတော့သည်။
နှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတို့နှင့် မောပမ်းနေကြပြီး မျက်နှာနှစ်ခုက ကပ်နေတာကြောင့် ဝင်လေထွက်လေတို့က ထိရိူက်နေလေသည်။
"ဟင်း ... အင်း ဟင်း "
"ပြီးရင်လည်းဖယ်တော့လေ... ရှင်းသန့်ပြန်တော့မယ်။ "
ရှင်းသန့်ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အိပ်နေတဲ့ လူကြီးဆံပင်တွေအားထိုးဖွကာ ပြောလိုက်လျှင် လူကြီး အသံအက်ရှရှက ထွက်ပေါ်လာ၏။
"မပြီးသေးဘူး။ "
"ဟမ် ..."
ရှင်းသန့် မျက်လုံးပြူးသွားသလို ကြက်သီးများပင် ထသွားရ၏။
ရှင်းသန့် ရင်ထိတ်နေရုံရှိသေး လူကြီးက ရှင်းသန့်မျက်နှာအား လှမ်းကြည့်လာကာ ...
"နောက်တစ်ခေါက်လောက်နော်
ကိုယ်တစ်ခါတည်းနဲ့မရတာ ကလေးမလည်းသိရဲ့သားနဲ့ကွာ"
"အို လူကြီးက အမြဲတမ်း ဆိုးကိုဆိုးနိုင်လွန်းတယ်"
"ချစ်လို့ဆိုးတာပါကွာ "
ပြီတီတီမျက်နှာကြီးနှင့်ပြောကာ သူ့ကိုယ်ကြီးက လှိမ့်ချလိုက်ပြီး
သူ့အောက်မှာရောက်နေတဲ့ ရှင်းသန့်ကိုယ်လေးအား သူ့အပေါ်သို့
ပို့လိုက်လေသည်။
"ကလေးမက အပေါ်က နေပေး "
"ဟင် ..."
ရှင်းသန့် မျက်လုံးအစုံပြူးကျယ်သွားလျှင် သူက ခပ်ပြုံးပြုံးစိုက်ကြည့်လျှင် ရှင်းသန့် နှဖူးပြင်လေးအား လှမ်းနမ်းလေသည်။
"နော် ... အပေါ်ကနေ လုပ်ပေးနော်။ "
"ဟင့်အင်း ... ရှင်းသန့် ရှင်းသန့် မလုပ်တတ်ဘူး "
ရှင်းသန့် အသည်းအစန်ငြင်းကာ သူ့ကိုယ်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းဖို့လုပ်လျှင်
သူမရှင်းသန့်အား ခါးမှ ထိန်းကိုင်ထားပြီး ဆင်းခွင့်မပေးပေ။
"လုပ်ပါ မခက်ပါဘူး။
မြင်းစီးသလိုပဲလေ "
"ရှင်းသန့်မှ မြင်းမစီးတတ်တာ။ "
"အဲ့ဒါဆို ကိုယ်သင်ပေးမှာပေါ့။
အပေါ်ကနေ ကြွလိုက် ထိုင်ချလိူက်လုပ်ရုံပဲ ဘာမှ မခက်ဘူးနော်။ "
"ဟင့်အင်း ... တော်ပြီ။
မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ "
"ဒီတစ်ခါ နောက်ဆုံးပဲလေကွာ နော်။
ကိုယ် ဒီပုံစံလေး လိုချင်လို့ပါကွာ နော်။ "
"အဟင့် "
ရှင်းသန့် မျက်နှာလေးမဲ့လိုက်ပေမယ့် သူက တောင်းဆိုပြန်တော့လည်း မငြင်းဆန်နိုင်ပဲ အကြောက်အလန့်မရှိ လိုက်လျောမိပြန်သည်။
"ဘယ်လို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ "
"ဒီမှာ ကိုယ့်အချောင်းကို ကလေးမ ပူစီလေးထဲ သွင်းလိုက် "
"အို "
လူကြီးရဲ့ အပြောရဲရဲကြီးကြောင့် ရှင်းသန့်မျက်နှာလေး နွေးခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။
ထိုအခါ လူကြီး ရှင်းသန့်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ပြန်တာကြောင့် အမြင်ကတ်ကတ်နှင့် မျက်စောင်းထိုးပေးလိုက်သည်။
"ဟား ဟား နဂါးမလေးကလည်းကွာ မျက်စောင်းပဲစွတ်ထိုးနေတော့တာပဲ။ ဒီမှာ ပြာကျတော့မယ်။ "
အပိုင်း (၃၆) ဆက်ရန် ...
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）