Love Battery အပိုင်း (၃၄ )

💛သီဟသက်လင်း + ဖြူရှင်းသန့်💛

"အန်တီ"

"ဟေ သား... လာလေ လာ ထိုင်"

"ဟုတ်ကဲ့။ "

"သားလုပ်ငန်းတွေ အဆင်ပြေတယ်မလား။"

"ဟုတ် ... ပြေပါတယ်ဗျ "

"အေးပါကွယ်။

အဲ့လို သတင်းလေးတွေပဲ ကြားချင်ပါတယ် "

"အန်ကယ်ရော အန်တီ "

တကယ်က ကလေးမကို မေးချင်တာဆိုပေမယ့် ကွယ်ဝိုက်ပြီးသာမေး၍ အိမ်ထဲသို့လည်း မျက်လုံးဝေ့ဝိုက်ကာ ရှာနေမိသည်။

ဒီနေ့ ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်ပြီး ကလေးမက မနက်ကနေ အခု ညနေအထိ သူါဆီတစ်ခေါက်မှ မရောက်လာသေးတာကြောင့် မနေနိူင်တဲ့ သူကပဲ အိမ်လိုက်လာရခြင်းဖြစ်၏။

အိမ်ရောက်တော့လည်း အရိပ်အယောင်လေးတောင် မတွေ့ရပြန်။

ကိုယ့်မှာတော့ သူမရုံးပိတ်ရက်မို့ ပွဲရုံတောင် တစ်နေ့လုံး မသွားပဲ စောင့်နေတာ။

ကလေးမကိုတော့ အခုထိ သူ့ဆီ ပြူတစ်တောင် လာမထိုးပါ။

ဒေါ်ဖြူဖြူလည်း သီဟဘယ်သူ့ကို ရှာနေတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့်

မေးလို့မကောင်းတာကြောင့် သွယ်ဝိုက်နည်းနှင့်သာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မင်းအန်ကယ်က ခုနကမှ နာရေးတစ်ခုသွားလိုက်တာ။

သမီးကတော့ မနက်ကတည်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာ အခုထိမလာသေးဘူး။

အန်တီကတော့ အိမ်စောင့်ပေါ့။ "

"ဪ ... ဟုတ် "

သီဟ မျက်နှာမပျက်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမယ့်

ကလေးမကို နည်းနည်းတေယ့ စိတ်ဆိုးမိသည်။

ကိုယ့်မှာတော့ သူ့ကို စောင့်နေရတာ။

သူကတော့ တစ်နေကုန်ပစ်ထားရက်တယ်။

ရောက်လာမှ အပြစ်ကြီးကြီးကို ပေးပစ်ဦးမယ်။

"သား ... ဟိုမှာ လုပ်ငန်းတွေတိုးချဲ့တာရော တော်တော်တွင်ကျယ်နေပြီလား။ "

"ဟုတ်ကဲ့

အရမ်းကြီးတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အဆင်တော့ပြေပါတယ်။ "

"ဪ ... ဟုတ်ပါပြီကွယ်။

အယ် မေ့နေလိုက်တာ အန်တီလည်း သားကိုဒီအတိုင်း ထိုင်ခိုင်းထားမိတယ်။ခဏနော် အန်တီ ကော်ဖီနဲ့မုန့်လေး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။ "

"အာ ... ရပြီ အန်တီ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး မလုပ်ပါတော့နဲ့။

ကျွန်တော်လည်း ပြန်တော့မှာ။"

"ဟယ် ... မဟုတ်တာ။

ကော်ဖီလေးတော့ သောက်သွားပါဦးကွယ် "

"တော်ပြီ အန်တီ အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော်ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်ဗျ "

"ဟယ် ပြန်တော့မှာလား။ "

"အဟင်း ... ဟုတ်ကဲ့ "

သီဟသက်လင်း မလုံမလဲနှင့် မချိသွားဖြဲလေးဖြဲ၍ နှုတ်ဆက်ကာ

ပြန်ခဲ့လိုက်သည်။

အိမ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဒေါ်ဖြူဖြူကလည်း တစ်ခုခုအား သဘောပေါက်ကာ ပြုံး၍ ကျန်ခဲ့လေသည်။

_______________

"လူကြီး "

ရှင်းသန့် အိမ်ထဲဝင်လာကာ လှမ်းခေါ်လိုက်လျှင်

လူကြီးက ရှင်းသန့်ကို တစ်ချက်သာလှမ်းကြည့်၍ ဂရုမစိုက်ဟန်နဲ့ ဆေးလိပ်သာ ဆက်သောက်နေလေသည်။

"လူကြီးလို့ "

ရှင်းသန့်လူကြီးရင်ခွင်ထဲဝင်ထိုင်ကာ ထပ်ခေါ်လိုက်ပေမယ့်

ထပ်မထူးတာကြောင့် ရှင်းသန့်မျက်ခုံးလေးတွေ တွန့်ချိုးသွားရသည် ။သူကတော့ ဆေးလိပ်သောက်မပြတ်ပေ။

ရှင်းသန့်ကို လျှစ်လျှူရှုနေတဲ့ လူကြီးအား ရှင်းသန့်စိတ်ဆိုးလာကာ

သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။

"မခေါ်ချင်လည်းနေ ပြန်တော့မယ် "

ရှင်းသန့်က စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ ပြန်ဖို့လုပ်လိုက်လျှင် လူကြီးက ရှင်းသန့်လက်အား လှမ်းဆွဲလိုက်တာကြောင့် ရှင်းသန့် လူကြီးကို လှည့်မကြည့်ပဲ ပါးချိုင့်လေးတွေ ခွက်ဝင်သွားတဲ့အထိ ပြုံးလိုက်၏။

ဆက်လျှက်မှာပဲ လူကြီးအသံ ဩရှရှကလည်း ထွက်လာလေသည်။

"မနေ့က ဘာလို့မလာတာလဲ။ "

"ဟင် "

ရှင်းသန့်အခုမှပဲ သဘောပေါက်သွားရတော့သည်။

လူကြီးက ရှင်းသန့် မနေ့က မလာလို့ စိတ်ကောက်နေတာပဲ။

ရှင်းသန့် လူကြီးဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ လူကြီး ရင်ခွင်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်၏။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့။

မနေ့က သူငယ်ချင်းတွေ အတင်းလာခေါ်လို့ လိုက်သွားရတာပါ။ "

"အတင်းလာခေါ်လို့ လိုက်သွားရတာလဲ တစ်နေကုန်တောင်ပေါ့။ "

"ဟီး ... သူငယ်ချင်းတွေ ဆုံတုန်းလေးမို့။ "

ရှင်းသန့် သွားလေးဖြီးပြလိုက်လျှင် လူကြီးက ဘာမျှပြန်မပြောပဲ သောက်လက်စ စီးကရက်အား ဖိချေကာ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေအား မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"လူကြီးကလည်း အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ရတုန်းလေးကို

စိတ်မကောက်ပါနဲ့တော့ ကလေးလည်း မဟုတ်ပဲနဲ့။ "

"ကိုယ် ဘယ်မှာ စိတ်ကောက်လို့လဲ။ "

"မကောက်ဘူးဆိုရင်လည်း ပြုံးပြလေ။

အဲ့လို ခပ်တည်တည်ကြီးဆို ချစ်စရာမကောင်းဘူးနော်။

ပြုံးပြ ပြုံးပြလို့ "

ရှင်းသန့်က သီဟမျက်နှာကြီးအား စိုက်ကြည့်ကာ တတွတ်တွတ်ပြောလိုက်လျှင် သီဟလည်း အကြာကြီး တင်းမထားနိုင်တော့ပဲ

ပြုံးလိုက်တော့သည်။

"ဟီး ဟီး ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ မွ "

ရှင်းသန့်က နမ်းလိုက်တော့ သူ့အပြုံးတွေက ပိုတောက်ပသွားတော့သည်။

"အခန်းထဲသွားရအောင် "

"ဟာ ... လူကြီးနော်။ "

ပြောချင်သလိုတွေ ပြောနေတဲ့ လူကြီးကြောင့် ရှင်းသန့်မျက်နှာလေးမှာ ခရမ်းချဉ်သီးမှည့်လေးလို့ ရဲမှည့်သွားကာ အကျင့်အတိုင်း

လူကြီးရင်ဘတ်ထဲသို့ ခေါင်းလေးတိုးဝှေ့ကာ ဖွက်ထားလိုက်သည်။

ထိုအခါ သီဟက ရယ်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုစလုံးလေးလိုဖြစ်နေတဲ့ ကလေးမ ကိုယ်လေးအား ပွေ့ချီကာ အခန်းထဲခေါ်သွားလိုက်၏။

"အဟက် "

အခန်းတံခါးပိတ်ကာ သူမကိုယ်လေးအား မွေ့ယာပေါ်ချပေးလိုက်လျှင် အသံစွာစွာလေးက ထွက်‌လာတော့သည်။

"အို ... လူကြီးမရဘူးနော်။

အစောကြီးပဲ ရှိသေးတယ်။"

"စောလည်းဆာတယ်လေကွာ။ "

"ဟာ ... လူကြီးနော် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲလို့ "

"မယုံဘူးလား မယုံရင် ဒီမှာ လာကိုင်ကြည့် "

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမလက်ကလေးအား ဆွဲယူကာ ပုဆိုးအောက်ကနေ ဖုဖောင်းထွက်နေတဲ့ သူ့အရာပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ သူမက လက်ကလေးကို ရုန်းထွက်သွား၏။

"အား ... လူကြီး ဘာတွေကိုင်ခိုင်းမှန်းလည်း မသိဘူး။ "

"ကလေးမပိုင်တဲ့ ပစ္စည်းကိုင်ခိုင်းတာလေ။ "

"လူကြီးနော် စောစောစီးစီး ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ။ "

"ကိုယ်ပြောတာမှားလို့လား။ "

"တော်ပြီ ဘာတွေပြောမှန်းမသိဘူး။

ရှင်းသန့်ပြန်တော့မယ်။"

ရှင်းသန့် မွေ့ယာပေါ်မှဆင်းကာ ပြန်ဖို့လုပ်လျှင် သီဟက အသည်းအသန်တားတော့သည်

"ဟာ ဟေ့ဟေ့ ပြန်လို့မရဘူးလေကွာ။

ဒီမှာ ဒီလောက်တင်းနေတာကို ရက်စက်တော့မလို့လားကွာ။"

"အဲ့ဒါ အဲ့ဒါက ရှင်းသန့်လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ။"

"ဟုတ်တာပေါ့ကွ။

ကလေးမ ကိုယ်ပေါ်တက်ထိုင်လို့ ဒီကောင်ကြီးက ဒီလို ထလာတာပေါ့။"

"ဟင် ... ဟုတ်လို့လား။ "

မျက်လုံးပေကလပ် ပေကလပ်နှင့် သူ့ပုဆိုးအောက်ကာ ကောင်ကြီးအား လှမ်းလှမ်းကြည့်ကာ မေးနေလျှင် သီဟ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ကွ။

လာ ကိုယ်လုပ်တာ ကိုယ်တာဝန်ယူရတယ်။ "

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သီဟက ရှင်းသန့်လက်ကလေးအား လှမ်းဆွဲလိုက်လျှင် သူမကိုယ်လုံးလေးက သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပြုတ်ကျလာကာ

သူကလည်း ထိုအခြေအနေကို ချက်ချင်းပဲ သူမအား သူ့အောက်သို့ ပို့ကာ ပြင်လိုက်လေသည်။

"အို ... အွန့်စ် "

ရှင်းသန့် စကားလေးမဆက်နိုင်ခင်မှာပဲ လူကြီးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတို့နှင့် ဖိပိတ်ခြင်းခံလိုက်ရလေသည် ။

"ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် ပြွတ် "

သီဟက သူမနှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို မက်မက်မောမောနမ်းရှိုက်နေရင်း သူမအင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီတွေကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ ချွန်ပစ်၍ အမြန်အဆန်လှုပ်ရှားတော့သည်။

သူမတစ်ကိုယ်လုံး ဝစ်လစ်စလစ်လေးဖြစ်သွားလျှင် သူအကြိုက်ဆုံး

နို့အုံလေးတွေအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အာ့ ... အွန့် ပြွတ် ပြွတ် ပျလပ် "

လျှာတွေပါ သုံးကာ အပြင်းအထန်နမ်းရှိုက်နေပြီး နို့အုံနဲ့နို့သီးလေးတွေကိုလည်း ဆွဲဆွဲညှစ်လေသည်။

"အား ... အာ့ ဟ့ အွန်း ပြွတ် ပြွတ်စ် "

သူမအော်ညဉ်းသံလေးထွက်လာလျှင် သူက ပိုတိုးလို့ နမ်းလေသည်။

အောက်က ပုဆိုးကြားက သူ့အရာကြီးကလည်း မာတောင့် ထောင်မတ်နေကာ သူဗိုက်သားချပ်ချပ်ကလေးမှာ သွားထောက်နေလေသည်။

အပိုင်း (၃၅) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn