အပိုင်း ( ၁၅)

💛သီဟသက်လင်း + ဖြူရှင်းသန့်💛

🔞🚨🔞

သူမကိုယ်လေးအား မွေ့ယာပေါ်ပစ်ချကာ သူ့ကိုယ်ကြီးပါ တစ်ခါတည်းအုပ်မိုးလိုက်၏။

"ဟင် ... ဘာ ဘာလုပ်မလို့ပဲ ဖယ် ဖယ်နော်။ "

ရှင်းသန့်က ရုန်းလည်းရုန်းသလို လက်တွေနဲ့လည်း သီဟကိုယ်လုံးကြီးအား တွန်းထုတ်လျှင် သီဟက သူမလက်နှစ်ဖက်အား အကြောအမြှိုင်းမြှိုင်းထနေတဲ့ သူ့လက်တစ်ဖက်နှင့် ဆုပ်ကိုင်ဆွဲချုပ်ပစ်လိုက်သည်။

ပြီးလျှင် အော်ဟစ်နေတဲ့ သူမ နှုတ်ခမ်းလေးအား ငုံ့ကာစုပ်ယူအပစ်လိုက်ပြီး အကြမ်းပတမ်းနမ်းရှိုက်တော့သည်။

သူလိုချင်တပ်မက်နေခဲ့ရတဲ့နှုတ်ခမ်းလေး။

"အွန့် ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် ပြွတ် "

"အင့် အဟင့် အွန်း "

ရှင်းသန့်တစ်ကိုယ်လုံးကို သီဟက သူ့ကိုယ်ကြီးနဲ့ တက်ဖိထားပြီး

လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်းချုပ်ထားကာ နှုတ်ခမ်းတွေကိုလည်း အလွတ်မပေးပဲ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေတာကြောင့် ရှင်းသန့်မှာ အော်လည်းအော်နိုင် ရုန်းလည်းမရုန်းနိုင်နှင့် မလူးသာမလွန့်သာ အခြေအနေဖြစ်နေလေသည်။

"ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် "

နှုတ်ခမ်းသားပါးပါးလေးနှစ်ခုအား အပေါ်တစ်လှည့်အောက်တစ်လှည့်စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေရင်း လစ်လပ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကလည်း

သူမကိုယ်လေးအား အစုန်အဆန်ပွတ်သပ်လေသည်။

"အာ့ ... အဟင့် "

"ပြွတ်စ် ပြွတစ် ပျလပ် "

သူမနှုတ်ခမ်းပါးလေးအား သီဟ အားရသည်အထိ နမ်းရှိုက်ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းအစွန်းလေးအား လျှာနှင့် သပ်ကာ အနမ်းတို့အား အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူမအသံလေးက ချက်ချင်းထွက်လာလေသည်။

"ရှင်းသန့် ရှင်းသန့်ကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့။

ဖယ်ပေးပါ။ရှင်းသန့်ကို လွှတ်ပေးပါ။

တောင်းပန်ပါတယ် ... အဟင့် ဟင့် "

ရှင်းသန့်က တောင်းပန်တိုးလျှိုလျှင် သီဟက ပိုလို့ရွဲ့ကာ

ရှင်းသန့်ဝတ်ထားတဲ့ ပုလဲရှန်သား ရင်စိအင်္ကျီလေးအား ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သလို သူ့ကိုယ်ပေါ်က ရှပ်အင်္ကျီအဖြူရောင်ကိုလည်း

ဖြဲကာ အဝသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

"အို ... အဟင့် ဟင့်အင်း ရှင်းသန့်တောင်းပန်ပါတယ်။

မလုပ်ပါနဲ့ "

ရှင်းသန့်ကာ ကြောက်အားလန့်အားနှင့် ငိုယိုကာ တောင်းပန်လိုက်လျှင် သီဟက အံကြီးကြိတ်ကာ ကွဲအက်အက်အသံကြီးနှင့်

‌ရှင်းသန့်အား စိုက်ကြည့်ကာ ...

"ငါက ချစ်လွန်းလို့ မထိရက်မကိုင်ရက်ထားပေးခဲ့တာကို မင်းက

စော်ကားလွန်းတယ်။"

ပြောပြီးတာနှင့် ခုနက ပြဲသွားတဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲဖယ်ကာ

ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ရင်ညွန့်ဖွေးဖွေးလေးအား ပြင်းပြင်းပြပြ နမ်းစုပ်သည်။

"အာ့ ... မလုပ် မလုပ်နဲ့လို့။"

ရှင်းသန့်က တစ်ခွန်းအော်လေ သီဟက တစ်ဆင့်တက်လေဖြစ်ကာ

ရှင်းသန့် ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘော်လီကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ ထိပ်သီးရဲဂဲလေးနှင့် တင်းရင်းဖြူအုနေတဲ့ ရင်သားအစိုင်အခဲလေးနှစ်ခုက လှပစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သီဟလည်း တုန့်ဆိုင်းမနေပဲ ရှင်းသန့် လက်တွေကို ဆွဲချုပ်ထားတဲ့

သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်လုံးနှင့် ရှင်းသန့် ရင်သားနှစ်ဖက်လုံးအား အားရပါးရညှစ်ပစ်လိုက်လေသည်။

"အား ..."

ရှင်းသန့်မှာ နူးညံ့နေတဲ့ ရင်သားလေးတွေအား လက်ကြမ်းကြီး‌ေတွနှင့် အညှစ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် အသည်းခိုက်မတတ် နာသွားရှာကာ အော်တဲ့အသံလေးပင် ပြာသွားလေသည်။

ရင်သားလေးတွေက အိစက်နေတာကြောင့် သီဟ လက်ကြားထဲကနေ အပြင်ကိုထွက်နေသေးသည်။

ဖြူအုနေတဲ့ ရင်သားစိုင်လေးတွေပေါ်မှာ သူ့လက်ကြီး တင်လိုက်တာကြောင့် စာရွက်ဖြူဖြူပေါ်မှာ ဆေးညိုရောင် ခြယ်သလိုက်သလို ကွဲထွက်နေလေ၏။

ရှင်းသန့် ဘယ်လိုပင်အော်အော် အကြော‌အမြှိုင်းမြှိုင်းထနေတဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေနဲ့ ညှာတာမှုမရှိ စုပ်စုပ်ညှစ်လေသည်။

အညှစ်ခံနေရတဲ့ ရှင်းသန့်မှာ အသည်းခိုက်မတတ်နေကျင်နေရရှာပြီး

ညှစ်နေတဲ့ သီဟကတော့ ရင်တွေ ဝုန်းဒိုင်းကြဲခုန်နေကာ အသားစိုင်လေးအား တစ်ချက်ညှစ်လိုက်တိုင်း ပုဆိုးအောက်က အတံရှည်ကြီးကလည်း ထောင်ထကာ ဖုဖောင်းထွက်နေတော့သည်။

"အား ... နာတယ် အဟင့် တော်ပါတော့။

ရှင်းသန့် တောင်းပန်ပါတယ်။

ဒီလိုတွေလုပ်ရင် ရှင်းသန့် ခင်ဗျားကို ပိုမုန်းမှာနော်"

ရှင်းသန့်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်စကားအဆုံးတွင် သီဟသက်လင်းက နှုတ်ခမ်းကြီးမဲ့ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး လက်ရာ‌ထင်နေပြီဖြစ်တဲ့ ရင်သားစိုင်နှစ်ဖက်အား ပိုတိုးလို့ ဖျစ်ညှစ်တော့သည်။

"မုန်း ... မုန်းစမ်း

ကြိုက်သလောက်မုန်း။

မင်းမုန်းသလောက် ငါပိုချစ်မယ်။ "

"အား ... အဟင့် မုန်းတယ် အား "

ရှင်းသန့်ကာ အော်ညဉ်းကာ ငိုယိုလျှင် သီဟက သူမမျက်နှာအား

မဲ့ပြုံးကြီးနှင့် ရွှန်းရွှန်းစားစားကြီးကြည့်လျှက် ညှစ်လို့အားရသွားပြီဖြစ်တဲ့ ရင်သားစိုင်နှစ်ဖက်အား အာခံတွင်းထဲ ထည့်ငုံကာ ဆွဲစို့ပစ်လေသည်။

"ပြွတ် ... ပြွတ် ပြွတ် "

စို့တာကလည်း ရိုးရိုးစို့တာမဟုတ်ပဲ ရင်သားထိပ်သီးလေးတွေနှင့် ရင်အုံကြီးတို့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် သွားနှင့် ဖိကိုက်လေသည်။

"အာ့ ... မကိုက် ... အာ့ နာတယ် အား "

ရှင်းသန့်မှာ အော်ငိုရလွန်းလို့ အသံလေးတွေပင် ပြာဝင်နေပြီဖြစ်ကာ

သီဟကတော့ အခုမှ အစပျိုးနေတုန်းပင်ဖြစ်၏။

ရှင်းသန့်က အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း လက်နှစ်ဖက် သူ့ကျောပြင်ကြီးအား ကုပ်ခြစ် ထုရိုက်ပေမယ့် တုပ်တုပ်မျှပင်မလှုပ်ပဲ ထပ်မံအဆင့်တက်ကာ ရှင်းသန့်အောက်ပိုင်းတွင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ထဘီစကပ်လေးအား ချိတ်ဖြုတ်ကာ ဆွဲချွတ်တော့သည်။

ထိုအခါ ပင်တီအသားရောင်လေးနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ပေါင်တံ ဖွေးဖွေးလေးတွေအား ပွတ်သပ်ကာ လက်တစ်ဖက်အား ပင်တီထဲသို့ ထည့်ဝင်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သိပ်ကို နုနယ်လွန်းတဲ့အသားစိုင်လေးအား ထိတွေ့လိုက်မိရာ

သီဟ ကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေထောင်ထသွားကာ ရှင်းသန့်ကိုယ်လေစလည်း တုန်တက်သွားလေသည်။

မမြင်ရသေးတဲ့ ထိုနုနုနယ်နယ် အသားစိုင်လေးအား

လက်ကြမ်းကြမ်းကြီးနှင့် ပွတ်သပ်ကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို

တွင်းပေါက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

"အား ... အာ့ နာတယ် ဟင့်အင်း အာ့ အာ့ မလုပ်နဲ့"

"ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် "

နို့နှစ်ဖက်ကို အားပါးတရဆွဲစုပ်သလို အောက်က

လက်ချောင်းကိုလည်း တွင်းပေါက်ထဲသို့ ထိုးထိုးသွင်းလေသည်။

တွင်းပေါက်လေးက ကြပ်တည်းလွန်းတာကြောင့် လက်တစ်ချောင်းတည်းနှင့်တင် မနည်းလှုပ်ရှားရလေသည်။

လက်တစ်ချောင်းတည်းနှင့် ခဏလောက်အစပျိုးပြီးသည်နှင့် ဘယ်လိူမျှ ထိန်းမရတော့တဲ့ သူ့အောက်က အကောင်ကြောင့် ပုဆိုးကိုချွတ်ချကာ ဘောက်ဆာကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်လျှင် ထောင်မတ်နေတဲ့ အတံရှည်ကြီးက ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သီဟ ခန္ဓာကိုယ်က ထွားကြိုင်းပြီး အသားညိုသလို အတံရှည်ကြီးမှာလည်း လူနှင့်လိုက်ဖက်စွာ ညိုမဲတုတ်ခိုင်နေလေသည်။

သီဟ သူ့အကောင်ကြီးအား လက်နှင့်ပွတ်ဆွဲရင်း ငုံကြည့်မိရာ

သူမအား နည်းနည်းတော့ သနားသွားမိ‌၏။

ရှ‌င်းသန့်တွင်းပေါက်လေးနှင့် သူ့အရာကြီးမှာ သတ္တဝါနှင့်

လက်နက်မမျှဖြစ်နေလေသည်။

ခုနက သူ့လက်နဲ့ ထိုးသွင်းထားမှုကြောင့် အနည်းငယ် အရည်လဲ့နေတဲ့ သူမတွင်းပေါက် ဖွေးဖွေးရဲရဲလေးအား ညိုမဲတုတ်ခိုင်နေတဲ့ အတံရှည်ကြီးအား တေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးခါကာ ငိုယိုတောင်းပန်နေရှာတဲ့ သူမမျက်နှာလေးအား ကြည့်ကာ ခါးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျှက် ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

"အား ..."

ကြီးမားလွန်းတဲ့ အတံရှည်ကြီးနဲ့ မဆံ့မပြဲ ဆောင့်ထိုးခံလိုက်ရတာကြောင့် ရှင်းသန့်မှာ အသည်းတွေအူတွေ ပြတ်ထွက်သွားသလို နာကျင်သွားကာ သူမထိန်းသိမ်းထားခဲ့တဲ့ အပျိုအမြှေးပါးလေးကလည်း ဖောက်ခနဲ ပေါက်သွားတော့သည်။

အပိုင်း (၁၆) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn