အပိုင်း (၇၂)

ဆွတ်ရိန်နော်တို့က အချစ်ကြမ်းနေချိန် တစ်ဖက်အခန်းက ဆွတ်ဆိုင်းပန်တို့မှာတော့ မျက်နှာတွေရဲတွတ်နေတော့သည်။

အိမ်လေးမှာ သုံးထပ်သားနံရံလေးများသာ ခြားထားသဖြင့် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အသံများက လုံခြုံလှသည်တော့မဟုတ်။ ညဉ့်နက်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် ဘေးခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကုတင်လှုပ်ခတ်သံ သဲ့သဲ့နှင့် တိုးညင်းသော ညည်းတွားသံများက ဆွတ်ဆိုင်းပန်တို့ လင်မယားအခန်းထဲသို့ အတိုင်းသား တိုးဝင်လာ၏။

ဆွတ်ဆိုင်းပန်တစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းချဉ်သီးမှည့်သလို နီရဲတက်လာတော့သည်။

"အမလေး... ဒီနှစ်ယောက်နဲ့တော့... လူကြီးတွေ ရှိနေတာကို "

ဆွတ်ဆိုင်းပန်က စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံကာ နားကို ပိတ်ထားလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူမဘေးတွင် လှဲနေသော မျိုးမင်းထက်ကတော့ ဘေးတစ်စောင်းလှည့်ကာ ဆိုင်းပန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများက အရောင်တောက်လာ၏။

"ဆရာမ... မအိပ်သေးဘူးမလား"

မျိုးမင်းထက်က တိုးတိုးလေး ကပ်မေးရင်း စောင်ပုံထဲသို့ လက်လျှိုဝင်ကာ ဆိုင်းပန်၏ ခါးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"အို... မင်း... ဘာလုပ်တာလဲ ဖယ်စမ်းပါ... ရှက်စရာကြီး"

ဆွတ်ဆိုင်းပန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရုန်းသော်လည်း မျိုးမင်းထက်က လွှတ်မပေးသည့်အပြင် သူမ လည်ပင်းသားလေးကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ အမြတ်တနိုး ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

" ဘာရှက်မှာလဲ ကျွန်တော်တို့လည်း လင်မယားပဲဟာကို"

"မသိဘူးသွား... သူတို့က အခုမှ လူငယ်တွေကို ... ဖယ်... အိပ်တော့မယ်"

ဆွတ်ဆိုင်းပန်က အတင်းငြင်းဆန်သော်လည်း မျိုးမင်းထက်က ကလေးတစ်ယောက်လို နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပူဆာတော့သည်။

"ဟာ ကျွန်တော်လည်း ဆွတ်ရိန်နော်နဲ့ ရွယ်တူပဲလေဗျာ။

မရဘူး... ကျွန်‌ေတာ်လည်း မနေနိုင်တော့ဘူး။ မ'ကလည်းကွာ... ကိုယ့်မိန်းမကိုယ် ပူဆာတာပဲဟာကို နော်... တစ်ခါလောက်ပဲ"

မျိုးမင်းထက်က ဆိုင်းပန်၏ ပခုံးပေါ် မေးတင်ကာ ကလေးဆန်ဆန် ချွဲနွဲ့နေသည်။ သူ့လက်တွေကလည်း ငြိမ်မနေဘဲ ဆိုင်းပန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီစလေးကို ဆွဲဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

"မင်းနော်။ မနက်ကျရင် ကျောင်းသွားရဦးမှာ မပေးဘူး... သွား"

"မရဘူးဗျာ ... မပေးရင် တစ်ညလုံး အိပ်လို့မရအောင် နှောက်ယှက်မှာပဲ "

မျိုးမင်းထက်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဆိုင်းပန်ကိုယ်လုံးလေးအား

ကုတင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး သူမ နှုတ်ခမ်းကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။ ဆိုင်းပန်က အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ရုန်းကန်သော်လည်း မျိုးမင်းထက်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်လှသော အထိအတွေ့နှင့် ပူဆာမှုများအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျသွားရတော့သည်။

"မင်းကတော့လေ... တကယ်ပါပဲ"

ဆိုင်းပန်က နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ကာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျိုးမင်းထက်ရဲ့ လည်ပင်းကို ပြန်လည် သိုင်းဖက်လိုက်မိသည်။

မျိုးမင်းထက်ကတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ အင်္ကျီများကို တစ်ခုချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။

နှစ်ယောက်လုံး ဝတ်လစ်စလစ်အနေအထားဖြစ်သွားချိန်တွင်

မျိုးမင်းထက်ရဲ့ ဆိုဒ်လွန် အချောင်းရှည်ကြီးအား သူမအရာလေးထဲသို့ ထိုးဆိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"အင့် "

"အာ့ ... အဟင့် အာ့ အာ့ "

ညအမှောင်ထုထဲတွင် ဆွတ်ဆိုင်းပန်ရဲ့ ရှက်သွေးဖြာနေသော ညည်းသံလေးနှင့် မျိုးမင်းထက်ရဲ့ ပြင်းပြသော အသက်ရှူသံများက ဘေးခန်းက အသံများနှင့် အပြိုင်အဆိုင်ပင်။

"ဖြည်းဖြည်း ... မေမေတို့ကြားကုန်လိမ့်မယ် "

"စိတ်ချပါ... ကျွန်‌ေတာ်က ဆရာကြီးပါ"

မျိုးမင်းထက်က နောက်ပြောင်သလို ပြောရင်း ဆိုင်းပန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်တော့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်၏ ရင်ခုန်သံများမှာ ထပ်တူကျနေပြီး မောပမ်းလှိုက်ဖိုမှုများအား သူတို့ရဲ့ ရမ္မက်အပူရှိန်ဖြင့် အနိုင်ယူနေကြ၏။

ဘေးခန်းမှ အသံများက တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း မျိုးမင်းထက်တို့ အခန်းထဲတွင်တော့ ကုတင်လှုပ်ခတ်သံနှင့် တအင့်အင့် တအားအား ညဉ်းညူသံများက တစ်ရှိန်ထိုး တက်နေဆဲပင်။

________________

အကို မှုံတို့ ကုန်စုံဆိုင်လေး ဖွင့်ရင် ကောင်းမလားဟင် "

"ဟင် "

"အန်တီအားမိုင်လည်းမရှိတော့တော့ ရွာထဲနီးနီးနားနား ကုန်စုံဆိုင်လည်းမရှိတော့ဘူးလေ။

အဲ့တာ မှုံလည်း အိမ်မှာအားနေတော့ အိမ်ဆိုင်လေး ဖွင့်မလားလို့ "

သူမ စကားကြောင့် ဆွတ်ရိန်နော် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားရသည်။

ဒေါ်အားမိုင်က သူ့သားသမီးတွေရှိတဲ့ မြစ်ကြီးနား‌မှာ သွားနေတော့တာကြောင့် သူနပြောသလို ရွာထဲ နီးနီးနားနား ကုန်ခြောက်ဆိုင်ကတော့ မရှိတော့ပါ။

ဒါပေမယ့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ လရင့်ရင့်လာတဲ့ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ကို အလုပ်လုပ်ချင်နေသေးတဲ့ သူမလးကြောင့် သူ့စိတ်ဆိုးရခြင်းပင်။

အပျိုဗိုက်မို့ သိပ်မပေါ်ပေမယ့် ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း လရင့်လာကာ

သူ့မှာ ထသွား၊ထလာတောင် စိုးရိမ်နေရတာပင်။

တားပြန်ရင်လည်း စိတ်ကောက်ဦးမှာမို့ သူ့မှာ လာပြောရမှန်းပင်မသိတော့။

မှုံလေးက ကိုယ်ဝန်ရလာမှ စိတ်တအားကောက်တတ်လာကာ တစ်ခါတလေဆို တစ်ပတ်လောက်ထိ စကားမပြောပဲ နေကာ သူ့မှာ

မနေတတ်‌တာ‌ေကြာင် မနည်းလိုက်ချော့ရ၏။

မျိုးမင်းထက်ကတောင် အဲ့လောက်စိတ်ကောက်တတ်နေတာ မင်းမိန်းမက မိန်းကလေးပဲ မွေးမှာနေမှာဟု စတတ်လေသည်။

"ဟင် ... အကို ဖွင့်ရင်ကောင်းမလားလို့ "

အကြားကြီးငိုင်နေတဲ့ ဆွတ်ရိန်နော်ကြောင့် သူမအသံ ခပ်ဆတ်ဆတ်လေးနှင့်အတူ မျက်စောင်းလေးကပါ အလိုလို လိုက်ပါလာတော့သည်။

"ဟင် ... အင်း အင်း မှုံလေးက ဖွင့်ချင်လို့လား။ "

"အွန်း "

"ဒါပေမယ့် မှုံလေးက ဗိုက်ကြီးကြီးနဲ့လေကွာ။

ကုန်စုံဆိုင်ဆိုင်ဆိုတာ တစ်နေကုန် ဆိုင်ထိုင်စောင့်နေတာ။

ကိုယ်ကလည်း တစ်နေကုန်ကြီးကျ မအားတော့ အဆင်မပြေပါဘူးကွာ။ "

"အကိုကလည်း ဘာမှလုပ်ရတာမှ မဟုတ်တာ။

အိမ်မှာထိုင်နေပြီး ဝယ်သူလာရင် ရောင်းရုံပဲကို မှုံရောင်းချင်တယ်နော် ... ဒီအတိုင်း အိမ်မှာ ထိုင်နေတာထက်စာရင် တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ဝင်ငွေရတာပေါ့အကိုရဲ့။ "

"ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်က အထိုင်များရင် မကောင်းဘူးလေကွာ။ "

"အကိုကလည်း အကိုကျောက်ပွဲတိုက်သွားရင်၊အခင်းသွားရင် မှုံတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့ရတာ ပျင်းတယ်အကိုရဲ့။

ဈေးလေးသာရောင်းရင် ဈေးဝယ်တွေနဲ့ဆို မပျင်းရတော့ဘူး။ "

"အွန်းပါ ... ကိုယ် အပြင်သိပ်မထွက်တော့ပဲ မိန်းမအနားပဲ နေမယ်လေနော်။ "

"ဟာ ... အကိုကလည်း အကိုနဲ့ချည်းပဲ တစ်နေကုန် ပြောစရာရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ။ "

"အဲ့တာဆိုလည်း အိမ် အလည်လေးဘာလေးသွားလေ မှုံလေးရဲ့။ "

"သူများအိမ်လည်း အမြဲသွားလည်မနေချင်ပါဘူး။ "

"ဟော ... ကိုယ်က မှုံလေးကို စိုးရိမ်လို့ပါကွာ။

ဒီလိုလုပ် မှုံလေးဆိုင်ဖွင့်ချင်ရင် အခုတော့ မဖွင့်နဲ့ဦး။

ကလေးမွေးပြီးလို့ မှုံလေးဖွင့်ချင်သေးတယ်ဆို ကိုယ်လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား။ "

"ဟာ ... အကြာကြီးစောင့်ရဦးမှာလား။ "

"မကြာတော့ပါဘူး မှုံလေးရဲ့ ... နားလို့ရတုန်းလေး နားပါဦးကွာ

မယ်လောဘလေးရဲ့ "

"ဟွန့် ... ကလေးမွေးပြီးရင်တော့ ဖွင့်မှာပဲနော်။

အကို တားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ "

"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ ... ‌လောဘအိုးလေးကလည်း နောက်ဆို ‌

ယောက်ျားကိုများ တင်ရောင်းမလားမသိဘူး။ "

"အို ... အကိုနော် ... လူကို ဘယ်လိုများထင်နေလဲ။

မှုံက မှုံတို့ကလေးတွေ မျက်နှာမငယ်ရအောင် အရွယ်ရှိတုန်းလေး

ရှာနိုင်သလောက် ရှာဖွေစုဆောင်းနေတာ။ "

မျက်မှောင်လေးကြုတ်လျက် နှုတ်ခမ်းလေးချွန်ကာ ပြန်ပြောသွားပြီး

ဘောက်ဆတ်ဘောက်ဆတ်နှင့် အိမ်ထဲဝင်သွားပြီမို့ စိတ်ကောက်သွားပြန်ပြီဆိုတာ သူသိလိုက်ပါပြီ။

"ဟေ့ ... ကိုယ်က စတာပါကွ။

မိန်းမကလည်း ဟိတ် "

အမြန်ထကာ ‌လိုက်ပြီး ပခုံးလေးကို သွားဖက်ပေမယ့် ပုတ်ချခံလိုက်ရတော့သည်။

"သွား ... ဘာမှ လာမပြောနဲ့။

လူကိုများ မပြောလိုက်ချင်ဘူး။ "

"ချစ်လို့စတာလေကွာ။ "

"မသိဘူး ... ဒီည မှုံနဲ့ လာမအိပ်နဲ့။ "

"ဟာ ... အဲ့တာဆို ကိုယ်က ဘယ်မှာ အိပ်ရမှာလဲလို့ "

"အိမ်ရှေ့မှာအိပ် "

"ဟာ ... မှုံလေးကလည်းဗျာ "

အပိုင်း (၇၃) ဇာတ်သိမ်းပိုင်းဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn