အပိုင်း (၇၀)

မှုံနံ့သာသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း စောင်လေးကို ရင်ဘတ်ထိ ဆွဲတင်ထားလိုက်သည်။

ဆွတ်ရိန်နော်က အတန်ကြာမှ အခန်းတံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်ပြီး

ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်လာလေ၏။

အဖေမသိခင် ယောက်ဖနဲ့ အရက်လေးနည်းနည်း ခိုးကစ်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။

"မှုံလေး ... မအိပ်သေးဘူးလား။"

"အကို့ကို စောင့်နေတာလေ။"

တိုးတိုးညင်းညင်းလေးနှင့် မှုံ့အသံလေးထွက်လာရာ

ဆွတ်ရိန်နော် ပြုံးလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ မှုံ့ဘေးနားတွင် ဝင်လှဲလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ပင်ပန်းသွားလား။ "

ဆွတ်ရိန်နော်က သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း ... မပင်ပန်းပါဘူး ...ပျော်တယ် "

"အင်း ... တော်ပါသေးရဲ့။"

ဆွတ်ရိန်နော်က သူမဆံနွယ်လေးများကို သပ်တင်ပေးရင်း နဖူးလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်တစ်ဖက်က သူမခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဖက်တွယ်ထားရာမှ တဖြည်းဖြည်း အပေါ်သို့ တိုးကပ်လာ၏။

"အကို ... "

မှုံ့ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်လျှင် အကို့မျက်ဝန်းတွေက ပုံမှန်ထက် အရောင်တောက်နေပြီး ဘာကိုဦးတည်ချင်နေမှန်း မှုံသိလိုက်၏။

"ချစ်တယ် ... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ် ... အရမ်းချစ်တယ်။"

သူ့အသံဩဩကြီးက တိုးဝင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှကာ ဆွတ်ရိန်နော်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမနှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ငုံ့မိုးကာ သိမ်းပိုက်လိုက်လေသည်။ မှုံ့နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို စုပ်ယူလိုက်၊လျှာဖျားလေးနှင့် တို့ထိလိုက်ဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြုစုယုယနေ၏။

"အွန်း ... "

မှုံ့နှုတ်ဖျားမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ လက်ကလေးများက ဆွတ်ရိန်နော့် လည်ပင်းကို အလိုလို သိုင်းဖက်မိလျက်သား ဖြစ်သွားလေသည်။ အနမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းရှလာသည်နှင့်အမျှ အခန်းတွင်း အပူချိန်ကလည်း မြင့်တက်လာသလိုပင်။

ဆွတ်ရိန်နော်က နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ပြီး မှုံ့လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးဆီသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။

"မွှေးလိုက်တာကွာ ... ကိုယ့်မိန်းမ ကိုယ်သင်းနံ့လေးက စွဲမက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။"

သူက လည်တိုင်တစ်လျှောက်ကို နှာခေါင်းဖြင့် ရှိုက်နမ်းရင်း လက်တစ်ဖက်က မှုံ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကြယ်သီးလေးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်နေလေသည်။ မှုံ့ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာရ၏။

"အကို ... ဟင့်အင်း အိမ်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။ "

"ဘာဖြစ်လဲကွာ။

အကုန် အိပ်နေကြပြီ။ "

"အကို ... မီး ... မီးပိတ်လိုက်ပါလား။"

မှုံက ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လျှင် ဆွတ်ရိန်နော်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ...

"မပိတ်ချင်ဘူး ... ကိုယ် မင်းရဲ့ လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို မြင်ချင်သေးတယ်။ "

"အ ... အကို ... ဖြည်းဖြည်းနော်။ ကလေး ... ကလေး ရှိတယ်လေ။"

"စိတ်ချပါ ... ကိုယ်ငြင်သာပါ့မယ် "

ဆွတ်ရိန်နော်က မှုံ့နားနားကပ်ကာ ကတိပေးသလို တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူမအင်္ကျီနှင့်အတူ ဘော်လီကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်ကာ

ပေါ်ထွက်လာတဲ့ မှုံ့ရင်သားအိအိလေးများကို ဖွဖွရွရွ ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကြောင့် မှုံ့ခန္ဓာကိုယ်လေး တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမိုတိုးဝင်လိုက်မိ၏။

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ရင်သားထိပ်ဖျားလေးတွေကို သိမ်းပိုက်လိုက်ချိန်မှာတော့ မှုံ့ဆီက "အ" ခနဲ အသံလေး ထွက်ကျလာတော့သည်။

ဆွတ်ရိန်နော်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်နမ်းရှိုက်‌နေ၏။

အကို့ လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းတွေက မှုံ့ရင်သား နုနုလေးပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေတာကြောင့် ရင်ထဲတွင် လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ကျင်ခနဲ၊ နွေးခနဲ။

"အာ့ အကို "

ရင်သားထိပ်ဖျားကို အကို့ သွားချွန်နှင့် ခြစ်လိုက်မိရာ ကိုယ်ဝန်နှင့်ဖြစ်တာကြောင့် ရင်သားတွေက တင်းရင်းနေတာ နည်းနည်းလေး

ထိလိုက်တာနှင့် နာကျင်သွားရ၏။

"ဆောရီး "

အနည်းငယ်မဲ့ကျသွားတဲ့ မျက်နှာလေးအား လှမ်းကြည့်ကာပြောလိုက်ပြီး သူမရင်သားထိပ်ဖျားလေးကိုလည်း အာခံတွင်းထဲ ငုံထွေးကာ လျှာဖျားလေးနှင့် လျက်ပေးလိုက်လေသည်။

"အင်း ... ဟင်း "

သူမထံမှ ညဉ်းသံသဲ့သဲ့လေးထွက်လာလျှင် ဆွတ်ရိန်နော် နှုတ်ခမ်းတို့က ကွေးညွတ်သွား၏။

ထို့နောက် အထိမခံနိုင်ဖြစ်နေရှာတဲ့ ရင်သားလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းအောက်သို့လျှောဆင်းကာ အနည်းငယ်ပူထွက်နေတဲ့ ဗိုက်သားလေးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းပေးလိုက်သည်။

"ပြွတ် ပြွတ် "

"အထဲက ဘေဘီလေးရေ ဆောရီနော်။

ဖေဖေ မထိန်းနိုင်တော့လို့ပါ "

"အို "

အကို့စကားကြောင့် မှုံပင် ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကို မျက်နှာပူသွားရသည်။

"အဟွန်း ... ကိုယ် စတော့မယ်နော် "

သူတစ်ယောက်တည်းပဲပြောပြီး ရှက်အားပိုစွာ ငြိမ်နေရှာတဲ့ကောင်မလေးအား ခပ်ပြုံးပြုံးစိုက်ကြည့်ကာ သွားလေးနဲ့ ကိုက်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးအား အသည်းယားစွာ လှမ်းနမ်းလိုက်၏။

"ပြွတ်စ် ... ချစ်တယ် "

နှစ်ကိုယ်ကြား ကြားရုံ လေသံမျှင်းမျှင်းလေးသာ ပြောပြီး ‌သူမကိုယ်အောက်ပိုင်းကာ ထဘီလေးကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ဝန်နှင့်မို့ အတွင်းခံဝတ်ရတာ ကျဉ်းကြပ်လို့ဆိုပြီး ညဆို အတွင်းခံဝတ်မအိပ်ပဲနေတော့ ထဘီချွတ်လိုက်တာနှင့် သူမ လျှို့ဝှက် အလှအပလေးတွေက အတိုင်းသားပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"အား ... လှလိုက်တာကွာ "

ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေးသမ်းနေသော သူမလျှို့ဝှက်နေရာလေးကို စိုက်ကြည့်စွာပြောတော့ ပေါင်လေးက ပိုစိသွားလေသည်။

အောက်က လျှို့ဝှက်နေရာလေးက ပန်းရောင်သန်းနေကာ အပေါ်မျက်နှာလေးကတော့ ခရမ်းချဉ်သီးမှည့်လေးလို ရဲတွတ်နေ‌၏။

"ပြွတ်စ် "

"အင့် ဟင့် "

အကိုက မှုံ့အောက်ပိုင်း တွင်းပေါက်လေးအား သူ့လျှာဖျားနှင့် ပိုင်နိုင်စွာ စုပ်ယူလိုက်တာကြောင့် မှုံ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ ခြေဖျားလေးတွေပင် ကွေးတက်သွားရသည်။

တားလို့မရမှန်းသိတာကြောင့် မတားတော့ပဲ အကို ပြုနုသမျှသာ

နုလိုက်တော့သည်။

ကျန်တဲ့နေရာသာ မှုံ့စကား တသွေမသိမ်းနားထောင်ပေမယ့် ဒီနေရာမှာတော့ အကိုက ဦးဆောင်ကာ မှုံ့တစ်ကိုယ်လုံးအား သူ့စိတ်ကြိုက်လုပ်လေသည်။

အိမ်ထောင်သက်တစ်လျှောက်လုံးမှာ အကိုက ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် မရိုးအောင် ဆက်ဆံကာ မှုံ့မှာလည်း အကိုလုပ်သမျှခံရ၏။

တစ်ခါတလေဆို မှုံ ရေချိုးနေရင်း အကိုက ဝင်လာကာ ကိုယ်မရတော့ဘူးဆိုပြီး အဝတ်လျှော်တဲ့ ကျောက်ပြားပေါ်မှာ လုပ်သည်။

တစ်ခါတလေကျ မှုံထမင်းချက်နေတုန်း အနောက်ကနေ ပွတ်လားသပ်လားနှင့် သူ့ဟာသူလာလုပ်ပြီး သူ့ဟာသူမနေနိုင် မထိုင်နိုင်တွေဖြစ်ကုန်ကာ မှုံ့ကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီးလုပ်၏။

တစ်ခါတစ်ခါဆို မတ်တပ်ရပ်ကြီးလုပ်ကာ အကိုက တစ်ခါလုပ်လျှင်လည်း တော်တော်နှင့်မပြီးပဲ သူပြီးချိန်ဆိုလျှင် ညောင်းကိုက်နေတော့သည်။

နောက်ပြီး နေ့မရှောင် ညမရှောင် သူစိတ်ပါရင်ပါတဲ့အချိန်၊အားရင်အားတဲ့အချိန် ထထလုပ်ကာ လုပ်ရင်လည်း ဘယ်တော့မှ တစ်ချီတည်းနှင့်မပြီးပဲ ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သတ်ပြီး ခဏခဏ စိတ်ဆိုးရ၏။

ဒါလည်း အကိုက ပြင်မလားဆိုတော့ နိုးပါ။

မှုံသာ စိတ်ဆိုးတာတွေလျော့သွားတယ် ... သူကတော့ ဘာမျှမလျှော့ ... တစ်ခါတစ်ခါဆို တစ်ညလုံး သောင်းကြမ်းကာ မနက်ဆို မထနိုင်တော့။

မှုံစိတ်ဆိုးရင်တော့ သူမဟုတ်သည့်အတိုင်း မျက်နှာငယ်‌ေလးနှင့်

' မှုံလေးရယ် ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် ... ကိုယ်စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားလို့ပါ နောက်ဆင်ခြင်ပါ့မယ်' ဆိုပြီး လာလာချော့‌တော့သည်။

ဒါပေမယ့် ပြော ပြောတုန်းလေးပင် သူစိတ်ထလာချိန်ဆို မှုံယိုနေတဲ့ ဆင်ရိုင်းကြီးလို တားမရဆီးမရတော့။

အရက်သောက်ထားချိန်ဆို ပိုတောင်ဆိုးသေးသည်။

'မိန်းမကို ချစ်လိုက်တာ ... ချစ်လိုက်တာ'နှင့် အော်လည်းမရ ၊ငိုလည်းမရပဲ ညလုံးပေါက်သောင်းကြမ်းတော့သည်။

"ပြွတ်စ် ... မိန်းမအပေါက်လေးက လှလိုက်တာကွာ

အဲ့တာကြောင့် ကိုယ်မလုပ်ပဲ မနေနိုင်ဖြစ်နေရတာ။ "

သူမတွင်းပေါက်လေးအား လျှာနှင့် ထိုးထိုးလျက်ရင်း ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ်ရွတ်နေလေ၏။

သူ့လျှာရဲ့ ထိုးဆွမှုတွေကြောင့် သူမ တွင်းပေါက်လေးထဲမှ အရည်ကြည်လေးတွေ ယိုဖိတ်ကျလာရာ သူက အလွတ်မပေးပဲ ထိုအရည်ကြည်လေးတွေကိုပါ အောက်ကိုတစ်စက်မျှမကျစေပဲ စုပ်လျက်ပစ်လိုက်သည်။

သူ့လျှာဖျားပေါ်ရောက်လာတဲ့ သူမတွင်းပေါက်က အရည်လေး‌ေတွအား ဂလုခနဲနေအောင် မြိုချပစ်လိုက်၏။

"အား ... ကောင်းလိုက်တာ။ "

အကိုက မရွံမရှာ မရှက်မရွံ့လုပ်နေပေမယ့် မှုံ့မှာတော့ အကိုလုပ်နေတဲ့အပြုအမူတွေနှင့်အတူ အကိုမိဘတွေအိမ်ရောက်နေတဲ့ဆိုတဲ့အသိကြောင့် ပိုလို့ရင်တွေခုန်ကာ ရှက်ရွံ့နေမိတော့သည်။

အပိုင်း (၇၁) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn