အပိုင်း (၆၃)

"မှုံ... ကိုယ် ညစာ ငတ်နေတာ ကြာပြီနော်။ ဒီညတော့... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား။"

မှုံက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဆွတ်ရိန်နော့်ရင်ဘတ်ကို လက်သည်းလေးဖြင့် အသာအယာ ကုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက 'ခွင့်ပြုသည်' ဆိုသော အဓိပ္ပါယ်မှန်း ဆွတ်ရိန်နော် သိလိုက်၏။

သူ မှုံ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို အရင်ညတွေလို မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ စတင်နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ ထိုအနမ်းထဲမှာ ကြမ်းတမ်းမှုတွေ မပါတော့ဘဲ မြတ်နိုးမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုတွေသာ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။ မှုံကလည်း သူ့လည်ပင်းကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်လာရင်း အနမ်းတွေကို တုံ့ပြန်လာ၏။

"ပြွတ်စ် ... ပြွတ် "

နှစ်ဦးသားအနမ်းတွေ တစ်ထပ်တည်းကျသွားလျှင် ရင်ခုန်သံတွေပါ ထပ်တူကျနေလေသည်။

ဆွတ်ရိန်နော်က နှုတ်ခမ်းသားလေးအား နူးညံ့မွတ်သိပ်စွာ နမ်းရှိုက်နေရာမှ စိတ်အစဉ်တို့က ထကြွလာလျှင် သူ့ရဲ့နဂိုအကျင့်အတိုင်း ကြမ်းတမ်းလာတော့သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းသားအိအိလေးအား ဆွဲဆွဲစုပ်ပြီး အားပါးတရ နမ်းရှိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးအား ကိုက်၍ သူ့လျှာနှင့် လျက်လိုက်လျှင် သွေးအရသာလေးအား လျှာဖျားမှာ ခံစားမိလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာလည်း ဖျင်းခနဲဖြစ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို ပိုတိုးလို့ ဆွဲဆွဲစုပ်ကာ လျှာဖျားကို သူမအာခံတွင်းထဲသွင်းလိုက်သည်။

သူမလျှာလေးနှင့် ရစ်ပတ်ကာ အနမ်းကျူးချင်နေပေမယ့် သူမက

မနမ်းတတ်ရာ သူ့လျှာကို သူမ အာခံတွင်းထဲမှ ပြန်ထုတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုအား ဖွဖွချင်းပြန်ခွာလိုက်၏။

ပြီးလျှင် သူမ မျက်လုံးလေးအား စိုက်ကြည့်ကာ ...

"ကိုယ့်လျှာကိုစုပ်ပေး "

"ဟင် ..."

"မှုံလေး ပါးစပ်ထဲ ကိုယ့်လျှာဝင်လာရင် စုပ်ပေး "

"ဘယ်လိုလဲ ... ဟင့်အင်း မှုံမလုပ်တတ်ဘူး။ "

"လွယ်ပါတယ် ... မှုံးလေးပါးစပ်ထဲ ကိုယ့်လျှာဝင်လာရင် ကိုယ်လုပ်သလို မှုံလေးကလည်း ကိုယ့်လျှာကို လျက်ပေး။ "

"အို "

တစ်မျိုးဖြစ်နေတဲ့ အကို့စကားကြောင့် မှုံ့မျက်နှာလေးရဲခနဲဖြစ်သွားလျှင် အကိုက ခပ်ဟဟရယ်လေသည်။

"အဟက် ... မရှက်ပါနဲ့ ... လင်မယားပါဆို ဒီ့ထက်ဆိုးတဲ့ နယ်တွေကို ကျော်ရဉီးမှာ ။

ကိုယ်လည်း ဘယ်လိုသင်ပေးရမှန်းမသိလို့ ကိုယ်လုပ်သလိုလေးပဲ လိုက်လုပ်ပေးနော်။ "

"..."

အကိုက ခပ်တိုးတိုးလေးနှင့် နားဝင်အောင်ပြောတော့ မှုံခေါင်းလည်း

မညိတ်မိသလို ခေါင်းလည်းမခါမိ။

ရှက်စိတ်တွေသာ စိုးမိုးလို့နေသည်။

သေချာတာကတော့ မှုံ အကို့စကားကို နားထောင်မှာ။

အကိုက မှုံ့မျက်နှာလေးအား နစ်နစ်နဲနဲ စိုက်ကြည့်ပြီးလျှင် မှုံ့နှုတ်ခမ်းသားလေးအား နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲယူနမ်းရှိုက်ကာ

အကို့လျှာဖျားလေးကလည်း နောက်တစ်ကြိမ် တိုးဝင်လာပြန်သည်။

အကိုက ဦးဆောင်ပြီး မှုံ့လျှာဖျားလေးအား ရစ်ပတ်ကာ ဆုပ်ယူလျှင်

မှုံလည်း အကိုပြောသလို အလိုက်သင့်လေး လုပ်ပေးလိုက်၏။

မှုံလုပ်တာ မှန်ရဲ့လားဆိုတာတော့ မသိပါ။

ဒါပေမယ့် နမ်းရှိုက်နေရင်း အကို့နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေး တွန့်ကွေးသွားတာကိုတော့ မြင်လိုက်မိသည်။

"ပြွတ် ပြွတ် အင်း ဟင်း ဟင်း "

အနမ်းတွေသည်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ အသက်ရှူနှုန်းများကလည်း မြန်ဆန် ပြင်းထန်လာတော့သည်။

အာခံတွင်းနွေးနွေးထဲက လျှာဖျားနှစ်ခုကလည်း ရစ်ပတ်နှောင်တွယ်ကာ စည်းချက်ကျကျ ကပြဖျော်ဖြေနေ၏။

လျှာဖျားတစ်ခုနှင့်တစ်ခု တို့ထိလိုက်၊စုပ်လျက်လိုက်၊ရစ်ပတ်လိုက်နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုံဖော်နေကြကာ ပါးစပ်‌ကလေးတွေက အတန်ကြာသည်အထိ ဟဟလေးတွေဖြစ်နေရာ ငွေရောင်အမျှင်တန်းလေးတွေပါ ကျဆင်းလာတော့သည်။

အတန်ကြာသည်အထိ အနမ်းတွေ ပြင်းထန်စွာ ပုံဖော်ပြီးလျှင် နှုတ်ခမ်းလွှာနှစ်ခုအား ခွာလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။

ချက်ချင်းပဲ ဆွတ်ရိန်နော်က သူမလည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးအား ရုတ်တရတ်ဆန်စွာ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ပစ်လိုက်ရာ သူမခေါင်းလေးမော့ကာ လက်တွေကလည်း သူ့ဆံပင်လေးအား ဆွဲစုပ်လိုက်မိလေသည်။

"အာ့ ဟာ့ "

"ပြွတ် ပြွတ် "

လည်တိုင်ကျော့ကျော့သို့ တစ်ချက်ချင်း ဖိဖိဆုပ်ကာ အနမ်းတွေနှင့် အသားကျလာရာ မှုံ သူ့ဆံပင်တွေကို ဆွဲစုပ်ထားမိတဲ့လက်အား ဖယ်ဖို့လုပ်လျှင် သူကအဖယ်မခံပဲ သူမလက်အား သူ့လက်နှင့် အုပ်ကိုင်ကာ သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလေသည်။

"မင်းစိတ်ကျ လုပ်လို့ရတယ် ... ဆွဲဆောင့်ချင်ဆောင့်ပစ်လိုက် "

မှုံလည်တိုင်နားကပ်ကာ ပြောလိုက်တဲ့ အကို့အသံက ခပ်ရှရှဖြစ်ကာ

အာငွေ့နွေးနွေးလေးများက မှုံ့လည်တိုင်သို့ လာရောက်ကျီဆယ်ကာ အသည်းလေးအေးခနဲဖြစ်သွားရ၏။

"အာ့ "

လည်တိုင်အနှံ့ကို အကိုက လိုက်လံစုပ်ယူနမ်းရှိုက်ရင်း သူ့သွားချွန်ချွန်တို့နှင့် ကိုက်ပါကိုက်နေကာ ကျောလေးကော့ ခေါင်းမော့ကာ လက်အစုံကလည်း အကို့ဆံပင် တွေကို ဆုပ်ချေနေမိတော့သည်။

"ပြွတ် ပြွတ် "

ဆွတ်ရိန်နော် အနမ်းတွေကို လည်တိုင်အနှံ့ ဖြန့်ကျက်ပြီးလျှင် သူ့လက်တို့က သူမဝတ်ထားတဲ့ ရင်ဖုံးအင်္ကျီကြယ်သီးလေးဆီသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

လက်တစ်ဖက်က ကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်နေကာ ကျန်တစ်ဖက်က အင်္ကျီပေါ်ကနေ သူမရင်သားမို့မို့လေးအား အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်နေ၏။

ခါးတိုအင်္ကျီမှ ငါးလုံးတန်းကြယ်သီးလေးအား ဖြုတ်ပြီးချိန်မှာတော့ သူနှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအင်္ကျီစလေးအား မြန်ဆန်စွာ

ဆွဲလှန်ပစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သူသဘောကျရတဲ့ အရှိုက်အဝန်းလေးများအား ဘော်လီလေးက ကွယ်ထားကာ ထိုဘော်လီလေးကိုပါ ဆွဲလှန်၍ ပေါ်ထွက်လေးအား နို့နှစ်လုံးကြား ဝင်ကာ သူမရင်ညွှန့်လေးအား ပထမဦးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

"မွ "

လုပ်ယူထားတဲ့ ရေမွှေးတွေဘာတွေအနံ့မဟုတ်ပဲ သူမကိုယ်က ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့ရင်အစုံကို ခုန်လှုပ်စေကာ

ရိုးတွင်းချဉ်ဆီထိအောင် စွဲနေစေသည်။

ဒီအနံ့လေးကိုလည်း သူကြိုက်သည်။

သူမ ဆံနွယ်တွေဆီက လွင့်လာတဲ့ စံပါယ်ခေါင်းလျှော်ရည်ရနံ့လေးကိုလည်း သဘောကျသည်။

ရင်ညွန့်လေးတစ်ဝိုက်ကို အားရအောင် စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ပြီးမှ ရင်နှစ်မြွှာအား ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းကလို စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ကာ ညှစ်ချေနေသည်။

ပထမအကြိမ်တုန်းက အလိုမတူပဲ လုပ်ခဲ့တာကြောင့် မချင့်မရဲဖြစ်တဲ့စိတ်တွေရောနေပေမယ့် အခုတခါမှာတော့ သူမက ကိုယ့်အပိုင်ဇနီး မယားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ အသိနှင့်အတူ သူမကလည်း ကြည်ဖြူတာကြောင့် ခံစားချက်တို့က ကွဲပြားနေ၏။

ရင်တွေကလည်း ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ အခုမြန်နေကာ တဒိမ်းဒိမ်းနှင့် ရင်ခုန်သံတွေက အတိုင်းသား။

"အွန့် ... ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် "

ရင်သားနှစ်ဖက်ကို စိတ်ကြိုက်ခြယ်လှယ်ပြီးလျှင် ဗိုက်သားတွေကနေတစ်ဆင့် ထဘီလေးအား ဆွဲချွတ်ကာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ အတွင်းခံအမဲရောင်လေးအား နမ်းလိုက်လျှင် သူမကိုယ်လေးက တွန့်ခနဲဖြစ်သွားလေသည်။

"အဟွန်း "

"အကို ဘာလုပ် ဟင် ..."

မှုံ့စကားလေးပင် မဆုံးခင် အကိုက မှုံ့ရဲ့ အတွင်းခံလေးအားချွတ်ပစ်လိုက်ကာ လျှို့ဝှက်နေရာလေးအား နမ်းလိုက်ရာ ပါးစပ်ကလေးအဟောင်းသားဖြစ်သွားရသည်။

"အကိုဘာလုပ်တာလဲ ဟင့်အင်း "

မှုံက ခေါင်းလေးရမ်းကာ ငြင်းလိုက်ပေမယ့် အကိုကတော့ ခပ်ဟဟပြုံးရင်း မဖယ်တဲ့အပြင် သူ့လျှာဖျားနှင့် သူမတွင်းလေးထဲသို့ ထိုးမွှေလိုက်၏။

"အာ့ အကို့ ဟင့် အင်း "

မှုံ့အတွင်းသားတွေကို ခြယ်လှယ်လိုက်တဲ့ အကို့လျှာဖျားကြောင့် မှုံကြက်သီးမွှေးညှင်းများပင် ထောင်ထသွားရသည်။

တားမရသည့်အဆုံး မှုံ့ပေါင်ခြံကြားရောက်နေတဲ့ အကို့ခေါင်းကြီးကို တွန်းထုတ်နေပေမယ့် အကိုက လုံးဝမလွှတ်တဲ့အပြင် တွန်းထုတ်နေတဲ့ မှုံ့လက်တွေကို သူ့လက်တစ်ဖက်နှင့် ဖမ်းချုပ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကိုတော့ သူမ ပေါင်တံအိအိလေးတွေကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေပြီး လျှာဖျားကလည်း သူမအတွင်းသားထဲသို့ ‌စုပ်လျက်လိုက်၏။

သူမပေါင်တံအိအိလေးတွေအား ပွတ်ရုံနှင့်အားမရတော့ပဲ လက်နှင့်ဖျစ်ညှစ်ပစ်လိုက်လျှင် အော်ညဉ်းသံပိစိလေးက ထွက်လာတော့သည်။

"အာ့ ... အာ့ "

ထိုအသံလေးကြောင့် သူတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကိုယ်လုံးအောက်သို့ လက်ကိုလျှိုဝင်ကာ ဖင်လုံးလုံးလေးတွေကိုလည်း ထိုနည်းတူ ပွတ်သပ်ဖျစ်ညှစ်ပေးလိုက်၏။

ညင်သာမယ်လို့စိတ်ကူးထားပေမယ့် သူမခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိလိုက်တာနှင့် ရမ္မက်သွေးတို့ ထကြွသောင်းကျန်းလာကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတွေဖြစ်ကာ သောင်းကျန်းမိတော့သည်။

သူမတွင်းပေါက်အမြှောင်းလေးအတိုင်း လျှာဖျားနှင့် ထိုးသွင်းကျီစယ်ပြီးနောက် ပေါ့ပါးလွန်းတဲ့ သူမကိုယ်‌လုံးသေးသေးလေးအား

ဆွဲမှောက်ပစ်လိုက်သည်။

အပိုင်း (၆၄) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn