အပိုင်း (၅၉)

"အင့် ..."

"အား ..."

မှုံအသည်းခိုက်မတက်နာကျင်သွားရကာ ဆွဲမိဆွဲရာ အကို့လက်မောင်းကြီးအား ဆွဲကုတ်လိုက်မိ၏။

မှုံမျက်ရည်လေးအဝဲသားနှင့် အကို့ကိုမော့ကြည့်မိတော့ အကိုက မှုံ့အား စိုက်ကြည့်ကာ မှုံ့မျက်နှာကို ဆေးလိပ်အ‌ေငွ့ထုတ်သလို

လေတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ပြီးလျှင် မှုံ့ခါးနှစ်ဖက်အား ဆုပ်ကိုင်ကာ အဆုံးထိမဝင်သေးပုံရတဲ့ အကိုအရာကြီးက ထပ်ဆောင့်ချလိုက်လျှင် အူတွေအသည်းတွေ ပြတ်ထွက်သွားသလို နာကျင်မှုက အတိုင်းအဆမဲ့။

သူမအော်သံနှင့်အတူ ဖောက်ခနဲ သူ့အရာကြီးက တစ်စုံတစ်ခုအား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိုက်ပြီဆိုတာသိလိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းက တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

‌ချွေးလေးတွေစို့နေပြီး သူမမျက်နှာနုနုလေးအား စိုက်ကြည့်ကာ ပါးပြင်လေးအား ငုံ့ကာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး အောက်ကအကောင်အား ပြန်လည်၍ အလုပ်ပေးလိုက်တော့သည်။

အားပြင်းပြင်းနှင့် ထိုးဆောင့်လိုက်မှုတွေကြောင့် သူ့အရာတစ်ခုလုံး ကြပ်တည်း‌ေနတဲ့ သူမတွင်းပေါက်ငယ်လေးထဲ ဝင်သွားပြီဖြစ်ကာ

သူနည်းနည်းချင်းပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ထိုးထိုးဆောင့်တော့ သူ့ရဲ့

ထိုးသွင်းချက်တွေနှင့်အညီ သူမထံမှ ညဉ်းငြူသံခပ်ပြင်းပြင်းတို့ကလည်း ညရဲ့တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းတော့သည်။

"အား အာ့ အာ့ အာ့ အဟင့် အာ့ နာ အာ့ "

သူကလည်း မညှာမတာ တရစပ်ထိုးဆောင့်သလို သူမရဲ့ ညဉ်းငြူသံတွေကလည်း မရပ်မနားထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကြပ်တည်းနေတဲ့သူမတွင်းပေါက်လေးက နူးညံ့ကာ တစ်ချက်ထိုးဆောင့်လိုက်တိုင်း တစ်ချက်ထိမိကာ မရပ်မနား လုပ်ချင်စိတ်တို့သာ တရိပ်ရိပ်တိုးလာ၏။

"အား ... ကောင်းတယ် ရှစ် ပြွတ်စ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် "

ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် ရမ်းခါနေတဲ့ သူမ နို့တစ်ဖက်ကို

ဆွဲစို့လိုက်ပြီး အောက်ကအရှိန်ကိုလည်းမလျှော့ပဲ ပိုပိုတိုး၍ ဖိဆောင့်လေသည်။

"အား ... အာ့ အကို အဟင့် တော် အာ့ တော်ပါတော့ နာ အာ့ အဟင့် "

မှုံရင်ထဲကနာကျင်မှုနှင့် အပြင်ကနာကျင်မှုတို့ ရောယှက်ကာ မျက်ရည်တွေကျဆင်းလာပြီး တောင်းပန်နေမိပေမယ့် အကိုက လုံးဝမရပ်ပဲ သူ့ဆန္ဒအတိုင်း ရှေ့ဆက်လေသည်။

မုန်းလိုက်တာ ... အကို့ကို မုန်းလိုက်တာ။

"အာ့ ... အာ့ ပြွတ် ဖတ် ဖတ် ပြွတ် အင့် အင်း '

အသားချင်းရိုက်ခတ်သံ တဖိုးဖိုးတဖတ်ဖတ်နှင့် နှစ်ယောက်သားရဲ့ နှုတ်မှ ရမ္မက်ဆန်ဆန်ညဉ်းငြူသံတို့က ညံနေကာ အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်သာရှိနေလျှင် ကျိန်းသေပေါက် ကြားလိမ့်မည်။

"အား ဟာ့ ကောင်းတယ် အင့် အင့် "

အချက်ရေများစွာ တရစပ်ထိုးဆောင်းအပြီးမှာတော့ သူ့အရာကြီးကနေ အရည်တွေမြောက်များစွာ ပန်းထွက်လာကာ အကုန်လုံး သူမ တွင်းပေါက်ထဲမှာပဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူမကိုယ်လေးကလည်း ‌အရုပ်ကျိုးပြတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

သူမတစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း သူ့လက်ရာ၊ကိုက်ရာနှင့် နမ်းရှိုက်ရာတို့က နေရာယူထားကာ ရစရာမရှိတော့။

အစကနေ အနောက်ကနေပါ စိတ်ကြိုက်ဆက်ဆံချင်‌ခဲ့ပေမယ့် အတော်အားပြတ်သွားပုံရတဲ့ သူမပုံစံလေးကြောင့် မလုပ်ရက်တော့ပဲ အနည်းငယ်ရုန်းကန်ချင်နေသည့် ကိုယ်လုံးလေးအား ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းကာ အိပ်စက်လိုက်တော့၏။

_________________

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်နုနုက ပြတင်းပေါက်ကြားမှတစ်ဆင့် အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ဖြာကျလာ၏။ အပြင်ဘက်တွင် ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံကို ကြားနေရသော်လည်း ကုတင်ပေါ်ရှိ မှုံနံ့သာ၏ ကမ္ဘာကြီးကတော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ ကြေမွပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မှုံ ... နိုးပြီလား။"

ဘေးနားမှ ကြားလိုက်ရသည့် အသံဩဩကြီးကြောင့် မှုံ ဆတ်ခနဲ မျက်လုံးပွင့်သွားကာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မိမိဘေးနားတွင် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းဖြင့် လှဲနေသော အကို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညက အဖြစ်အပျက်များက ရုပ်ရှင်ပြကွက်တစ်ခုလို ခေါင်းထဲ အစီအရီ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"အာ့ ... "

မှုံ ထထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနာကျင်နေမှုကြောင့် အော်ညဉ်းလိုက်မိသည်။ စောင်ကို ရင်ဘတ်ထိ ဆွဲတင်ရင်း ကုတင်ထောင့်သို့ အတင်းတိုးကပ်လိုက်သည်။

"မင်း နာနေလား ... ကိုယ်ချီပေးမယ် လာ "

ဆွတ်ရိန်နော်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်စဉ် မှုံက သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မထိနဲ့ ... မှုံ့ကို မထိနဲ့ ...အကို ထွက်သွား။

အခုချက်ချင်း ထွက်သွား။"

"မှုံ ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် ..."

"တောင်းပန်တယ် ဟုတ်လား။ အကို့ ပါးစပ်က အဲ့ဒီစကား ထွက်ရဲသေးတယ်နော်။ အကိုက လူမဟုတ်ဘူး ... တိရစ္ဆာန်ပဲ။ မှုံ အကို့ကို မုန်းတယ် ... ရွံတယ် ...သေလောက်အောင် မုန်းတယ်။"

မှုံ့မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ ဒလဟော စီးကျလာပြီး လက်သီးဆုပ်များဖြင့် ဆွတ်ရိန်နော့် ရင်ဘတ်ကို တဘုန်းဘုန်း ထုရိုက်တော့သည်။

"မှုံ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးရက်တယ် ... မှုံ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးရက်တယ်။ အကို့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ ထွက်သွား ... အဟင့် ... ဟင့်။"

မှုံက အားကုန်သုံး၍ ထုရိုက်နေသော်လည်း ဆွတ်ရိန်နော်ကတော့ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိ။ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ငြိမ်သက်စွာဖြင့် မှုံ့ဒေါသများကို ခံယူနေသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် နောင်တရိပ်မတွေ့ရသော်လည်း နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်တော့ ရှိနေလေသည်။

တကယ်လည်း သူလုံးဝ နောင်တမရပါ။

ထိုသို့သာ မလုပ်လျှင် သူ သူမကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်။

"မင်း စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိ ရိုက်ပါ မှုံ။ မင်းသဘောရှိ လုပ်ပါ။

ဒါပေမယ့် ကိုယ် မင်းကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ အခု မင်းက ကိုယ့်မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီ။"

"ဘာ ... ရှင် ... "

မှုံ ဒေါသအရှိန်ကြောင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့။ ခေါင်းအုံးကို ကောက်ယူပြီး သူ့မျက်နှာကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ... မင်း စိတ်ငြိမ်အောင် ကိုယ် ခဏပြန်လိုက်မယ်။ ဒါပေမယ့် မှတ်ထားပါ မှုံ ... ကိုယ် မင်းကို တရားဝင် လာတောင်းမယ်။ မင်း ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ ပါသွားလို့ မရတော့ဘူး။"

ဆွတ်ရိန်နော်က ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အဝတ်အစားများကို ကောက်ဝတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကုတင်ထောင့်တွင် ဒူးပိုက်ပြီး ငိုကြွေးနေသော မှုံ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

တံခါးပိတ်သံ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မှုံနံ့သာ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်မိတော့သည်။

___________________

ဆွတ်ရိန်နော် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဒေါ်ဘောက်နူး၊ ဦးဆွတ်ဆိုင်းအောင်တို့က မနက်စာစားနေကြ၏။

"သား ... ဆွတ်ရိန်နော်။"

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသော ဆွတ်ရိန်နော့် ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဒေါ်ဘောက်နူး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဆံပင်ဖွာလန်ကြဲ၊ အင်္ကျီများ တွန့်ကြေနေပြီး လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းတို့တွင် လက်သည်းကုတ်ရာ အစင်းရာများနှင့်။ မျက်နှာကလည်း ညက မအိပ်ထားသလို မျက်တွင်းများ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း ... မင်း ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ။ ညက အိမ်ပြန်မအိပ်ဘူးမလား။"

ဒေါ်ဘောက်နူးက ထိုင်ရာမှ ထကာ မေးလိုက်လျှင် ဆွတ်ရိန်နော်က ရေအိုးစင်မှ ရေတစ်ခွက်ကို ခပ်ကာ မော့သောက်လိုက်ပြီးမှ အမေဖြစ်သူကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မှုံလေး အိမ်က ပြန်လာတာ။"

"ဘာ ... "

ဆွတ်ရိန်နော်ရဲ့ စကား‌ေကြာင့် ဒေါ်ဘောက်နူးသာမက ဦးဆွတ်ဆိုင်းပန်ပါ ဇွန်းများ လက်ထဲမှ လွတ်ကျကုန်သည်။

"မင်း ... မင်း အဲ့ဒီ မိန်းမဆီမှာ ညအိပ်ခဲ့တယ်ပေါ့။

ငါ သွားပြောထားတာတောင် အဲ့မိန်းမက ဆက်ပတ်သက်နေတုန်းလား။ တော်တော် အရှက်မဲ့တဲ့ ကောင်မပဲ။ "

"အရှက်မဲ့တယ် ... ဟက်။"

ဆွတ်ရိန်နော်က ခါးသက်သက် ရယ်လိုက်သည်။

"သူက အရှက်မမဲ့လို့ အမေသွားပြောကတည်းက ကျွန်တော်နဲ့

မပတ်သတ်တော့တာ။ သူ ကျွန်တော်နဲ့ ကင်းအောင်နေခဲ့တာ။

ဒါပေမယ့် သူကနေနိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော်မနေနိုင်ဘူး။

အဲ့တာကြောင့် ... ညက မှုံနံ့သာကို အလိုမတူဘဲ အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ခဲ့တယ်။"

"ဟေ ... "

အခန်းတစ်ခုလုံး အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒေါ်ဘောက်နူး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ နောက်သို့ ယိုင်သွားသည်။

"ကိုကို ... ကိုကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။"

ဆွတ်ဆိုင်းပန်က အာမေဋိတ်သံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သား ... မင်း ... မင်း တကယ်ပြောနေတာလား။"

ဦးဒူဝါဇော်ရစ်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မေးသည်။

"ဟုတ်တယ် အဖေ။ တကယ်ပြောနေတာ။ အမေ သဘောမတူတဲ့၊ အမေ အထင်သေးတဲ့ မိန်းကလေးကို ကျွန်တော် အပိုင်သိမ်းခဲ့ပြီ။ အခု သူက ကျွန်တော့် မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီ။"

ဆွတ်ရိန်နော်က ဒေါ်ဘောက်နူးရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများက ပြတ်သားမာကျောနေ၏။

"အမေ ... အခုချက်ချင်း မှုံ့အိမ်ကို လိုက်ပြီး မှုံ့ကို တရားဝင် လိုက်တောင်းပေးပါ။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး ... ငါ ဘယ်တော့မှ မသွားဘူး။ အဲ့လို အောက်တန်းစားမကို ငါ့ချွေးမအဖြစ် လက်မခံနိုင်ဘူး။"

ဒေါ်ဘောက်နူက အော်ဟစ်ငြင်းဆန်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ ... "

ဆွတ်ရိန်နော်က ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့တာဆိုလည်း ကျွန်တော်ထောင်ကျတာကို ကြည့်နေပေါ့။ "

"ဘာ ... "

" ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုအတွက် ထောင်ထဲ ဝင်မယ်။

အမေ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ သားက မုဒိမ်းမှုနဲ့ ထောင်ကျသွားရင် အမေတို့ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် ဘယ်လောက် အရှက်ကွဲမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့။"

ဆွတ်ရိန်နော်၏ စကားအဆုံးတွင် တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်က ဒေါသနှင့် ယမ်းပုံမီးကျ ဖြစ်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဆွတ်ဆိုင်းအောင်၏ ခြေလှမ်းပြင်းပြင်းများပင် ဖြစ်သည်။

"ခွပ် ... "

ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်က ဆွတ်ရိန်နော်၏ ပါးရိုးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားကာ အရှိန်ပြင်းလွန်းသဖြင့် ဆွတ်ရိန်နော် ဘေးသို့ ယိုင်လဲကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာပြန်သည်။

"အမယ်လေး သား... "

ဒေါ်ဘောက်နူး အလန့်တကြား အော်လိုက်မိသည်။

"မင်း ... မင်းလိုကောင်က ငါ့သားတဲ့လား။ ငါ ဆုံးမသွန်သင်ခဲ့တာတွေက ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ အလုပ်ကိုလုပ်ဖို့လား။"

ဦးဆွတ်ဆိုင်းအောင်က ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေကာ လဲကျနေသော သားဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီကော်လံကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ထိုးရန် လက်ကို ရွယ်လိုက်သည်။

"ထိုး အဖေ ... သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မှုံ့ကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။"

"တောက် မင်း ငါ့သိက္ခာကို ချနင်းလိုက်တာပဲကွာ။ သူများ သားသမီးကို အဓမ္မကျင့်တယ်ဆိုတာ ယောက်ျားကောင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘူး။ မင်းက သတ္တိကြောင်တဲ့ ကောင်ပဲ။"

ဦးဆွတ်ဆိုင်းအောင်က ဆွတ်ရိန်နော်ကို တွန်းလွှတ်လိုက်ပြီး ကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။ ရင်ထဲမှ အမောကို ဖြေရင်း ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ခါနေမိတော့သည်။

အပိုင်း (၆၀) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn