အခန်းထဲတွင် သုံးရက်တိတိ ပိတ်လှောင်နေခဲ့ပြီးနောက် ခမ်းနား တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခြေချလာခဲ့သည်။
မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော မိမိ၏ပုံစံမှာ ရက်အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် နှုတ်ခမ်းမွှေး မှုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်စများဖြင့် ညှင်းသိုးသိုး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုအသွင်ကပင် သူ့ထံ၌ မူလကတည်းက ရှိနေတတ်သော ခန့်ညားတည်ကြည်မှုကို ပျောက်ပျက်သွားစေခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါကို ဆောင်နေသယောင် ရှိ၏။
သူ ရေမိုးချိုး သန့်စင်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ကြက်သွေးရောင် ရှပ်လက်ရှည်နှင့် စတိုင်ပန်အနက်ရောင်ကို တွဲဖက်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် မှန်တင်ခုံပေါ်မှ ကားသော့ကို ကောက်ယူကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းက သေချာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ပြတ်သားနေသည့်တိုင် သူ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် နေရာမှာ... ဦးစိုးထွဋ်၏ နေအိမ်သို့သာ ဖြစ်သည်။
ခြံဝန်းအတွင်း ကားရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ခမ်းနား စိတ်ကို ခပ်အေးအေး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုအိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော အမျိုးသားမှာ ကင်ဆာရောဂါဝေဒနာနှင့်အတူ စိတ်ထောင်းကိုယ်ကြေ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကြောင့် လပိုင်းမျှသာ ရှင်သန်ရန် အချိန်ကျန်တော့ပြီး အသက်လုနေရသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုလူကို ဥပဒေအရ တရားစွဲဆိုရန် သူ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့မိသည်။ ဘိုးဘိုးကြီး၏ အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့သည့်အပြင် သေတမ်းစာအတုဖြင့် မိမိတို့ဘဝကို ကစားခဲ့သည့် ထိုလူအား ထောင်ထဲတွင် အပြစ်ကြွေးများ ပေးဆပ်သွားစေချင်သည်မှာ လောကသဘာဝ ဒေါသမာန် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း... နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ခမ်းနား မိမိ၏ ဒေါသကို ချိုးနှိမ်ကာ မြိုချလိုက်ရခြင်းမှာ ယမုံ ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံး နစ်နာခဲ့ရသူမှာ ယမုံဖြစ်ပြီး၊ ထို ဦးစိုးထွဋ်ဆိုသူက ယမုံ့အတွက် လောကကြီးတွင် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားရင်းချာ ဖြစ်နေပြန်သည်။ လူမမာတစ်ယောက်ကို တရားဥပဒေဖြင့် အပြစ်ပေးခြင်းထက်၊ မိမိကြောင့် ယမုံ ထပ်မံ၍ စိတ်ဒဏ်ရာမရစေချင်တော့သည့် ဆန္ဒက ခမ်းနား၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ ကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။
အိပ်ယာထက်တွင် အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တပ်လျက် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေသော ဦးစိုးထွဋ်ကို ခမ်းနား တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော ခမ်းနားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဦးစိုးထွဋ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ခမ်းနားက ကုတင်အနီးသို့ တိုးကပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် အက်ရှရှအသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တရားမစွဲဘူး ဦးစိုးထွဋ်... ယမုံ့မျက်နှာတစ်ခုတည်းကြောင့်ပဲ။ ဒါပေမယ့်... ခင်ဗျားဆီက အဖြေတစ်ခုတော့ ကျွန်တော် သိချင်တယ်"
ခမ်းနား၏ မျက်ဝန်းများက စူးရှလွန်းလှသည်။ သူ ဦးစိုးထွဋ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲက လှိုက်တက်လာသော စကားလုံးတို့ကို အေးစက်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ သားဖအပေါ် အရာရာ ကောင်းပေးခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားကိုလည်း တကယ့်မိတ်ဆွေရင်းချာတစ်ယောက်လို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ဘိုးဘိုးကြီးအပေါ်ကို... ခင်ဗျား ဘာ့ကြောင့် အခုလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ..."
ထိုမေးခွန်းက အခန်းငယ်လေးအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် လေးလံသွားပြီး၊ အတိတ်က လောဘဇာတ်လမ်းတို့၏ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိနေပါတော့သည်။
ဦးစိုးထွဋ်၏ မျက်ဝန်းအစုံ တုန်ရီသွားသည်။ ခမ်းနား အားလုံးကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်လာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ သူ စကားပင် မဟနိုင်တော့ဘဲ ကုတင်ထက်တွင် ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ခါရမ်းရင်း အသည်းအသန် ငြင်းဆန်နေမိသည်။
ခမ်းနားက မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုကို ဖွင့်၍ ကုတင်နားသို့ တိုးပြလိုက်သည်။ ဖုန်း screen ထက်တွင် ပေါ်လာသည်က မှောင်ရိပ်ကျသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခု၌ ဒူးထောက်ကာ အရာရာကို ဝန်ခံနေသည့် ဦးအိုက်သျှန်၏ ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် အင်္ဂလန်အထိ လိုက်ပြီး ဦးအိုက်သျှန်ကို ဖမ်းခေါ်ခဲ့တာ။ သူကိုယ်တိုင် အကုန်လုံး ဖွင့်ပြောပြီးပြီ... ဦးစိုးထွဋ်။ ခင်ဗျား ဘာ့ကြောင့် အခုလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ခဲ့ရတာလဲ"
ဗီဒီယိုကလစ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဦးစိုးထွဋ်၏ ခုခံငြင်းဆန်လိုစိတ်တို့ လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ သူ ကုတင်ထက်တွင် ပက်လက်အနေအထားဖြင့်ပင် အားအင်ချည့်ခိုင်နေသော လက်နှစ်ဖက်ကို တုန်တုန်ရီရီ မြှောက်ကာ ခမ်းနားကို လက်အုပ်ချီ တောင်းပန်ရှာတော့သည်။
"ငါ....ငါမှားခဲ့ပါတယ် ခမ်းနားရယ်..."
ဦးစိုးထွဋ်၏ အသံမှာ ရှိုက်သံတို့ဖြင့် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။
"ဥက္ကဌကြီးကို သတ်ဖို့အထိ ငါ တကယ် မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး... အဲဒီနေ့က စကားများရင်း ဒေါသစိတ်ကြောင့် ဆောင့်တွန်းလိုက်မိတာ မတော်တဆ ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ ဥက္ကဌကြီး လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ ကြောက်စိတ်ဝင်ပြီး မထူးဇာတ်ခင်းမိတော့တာ...။ အိုက်သျှန်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ခြေရာဖျောက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဥက္ကဌကြီးရဲ့ လက်ဗွေကို အတင်းနှိပ်ပြီး သေတမ်းစာအတု လုပ်ခဲ့တာပါ..."
ဦးစိုးထွဋ် အသက်ရှူကြပ်သလို အမောတကော ဖြစ်နေသော်လည်း ရင်ထဲက အပြစ်ရှိစိတ်တို့ကြောင့် ဆက်လက် ဖွင့်ဟဝန်ခံနေမိသည်။
"စနိုးနဲ့ ပတ်သက်တာလည်း... ငါ့ရဲ့ လောဘအပြင် သမီးဖြစ်သူအပေါ် အလိုလိုက်မိတဲ့ အမှားကြောင့်ပါ။ စနိုးက မင်းကို အရမ်းသဘောကျနေတာ...။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့သမီးငယ်လေးရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်စေချင်တာနဲ့ ဥက္ကဌကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ ရယူနိုင်အောင် မင်းနဲ့ စနိုးကို မဖြစ်မနေ လက်ထပ်ဖို့ သေတမ်းစာထဲမှာ ลိမ်ညာထည့်သွင်းပြီး ငါ စီစဉ်ပေးခဲ့မိတာပါ...။ အားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ အမှားတွေပါ ခမ်းနားရယ်... ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့"
လောဘနောက်လိုက်ရင်း ဘဝတစ်ခုလုံး ပျက်စီးခဲ့ရသည့် သေလုဆဲဆဲ လူမမာတစ်ယောက်၏ ဝန်ခံချက်နှင့် ငိုယိုတောင်းပန်သံတို့က အခန်းငယ်လေးအတွင်း တုန်လှုပ်စရာကောင်းလွန်းနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်... အခန်းတံခါးဝ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ယမုံ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကလေးတစ်ခုက ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ ထိုနေရာတွင် ရပ်ရင်း အစမှ အဆုံးတိုင် အမှန်တရားအားလုံးကို ကြားသိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မိမိ၏ အဖေအရင်းခေါက်ခေါက် ဖြစ်သူက လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည့်အပြင်၊ နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ ရခဲ့တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သူ စနိုး၏ ဆန္ဒအတွက်နှင့် မိမိ ချစ်ရသူနှင့် ဝေးကွာအောင် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခဲ့သည့် တရားခံအစစ် ဖြစ်နေသည်ဟူသော အမှန်တရားက ယမုံ့ရင်ဝကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆောင့်ကန်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိအပေါ် တန်ဖိုးမထားဘဲ အသုံးချခဲ့သည့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရက်စက်မှုက နှလုံးသားကို ဆွဲဆုတ်လိုက်သလိုပင်။
နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေမွပျက်စီးသွားရသည့် နာကျင်မှုနှင့်အတူ ယမုံ့ နှုတ်ခမ်းမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်မလာစေရန် ပါးစပ်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ပိတ်ထားမိသည်။ ရင်ထဲက ဆို့နင့်တက်လာသော ကြေကွဲမှုတို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုလုံး တုန်ရီနေကာ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်များကတော့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျနေပါတော့သည်။
ခမ်းနား ကုတင်ထက်က ဦးစိုးထွဋ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ခပ်မဲ့မဲ့ တွန့်ကွေးလျက် ရယ်ချမိသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးက ရင်နင့်စရာ ကောင်းလွန်းသည့် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်တို့သာ ဖြစ်သည်။
သူ ဦးစိုးထွဋ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိန်းချုပ်ထားသည့်ကြားမှ ခမ်းနား၏ အသံများက တုန်ယင်ပြတ်တောက်လာခဲ့ရသည်။
"ခင်ဗျားသမီး နှင်းပွင့်ဖြူက အခြားကောင်နဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို အဖေပေါ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို နွားလုံးလုံးဖြစ်အောင် ဇာတ်သွင်းပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ...။ အဲဒီကိုယ်ဝန်ကိစ္စကို ခင်ဗျား အစကတည်းက သိသိကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အပိုင်ဖမ်းဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာမလား ဦးစိုးထွဋ်..."
ထိုစကားလုံးများက အခန်းတွင်းရှိ လေထုကို အေးခဲသွားစေသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ အရှုပ်ထုတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် ဥက္ကဌကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကိုပါ တစ်ပါတည်း သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် ခမ်းနားကို အသုံးချခဲ့သည့် မိမိ၏ ယုတ်မာမှုများ အကုန်အစင် ပေါ်သွားသည့်အခါ ဦးစိုးထွဋ်မှာ ငိုကြီးချက်မဖြင့် ခမ်းနားကို ကြည့်ကာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ တောင်းပန်သည့်သဘောဖြင့် လက်အုပ်ကိုသာ အသည်းအသန် ချီထားမိတော့သည်။
စိတ်ဝေဒနာ ခံစားရမှု ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ဦးစိုးထွဋ်၏ ရောဂါအခံက ချက်ချင်းပင် ထဖောက်လာခဲ့သည်။ ရင်ဘတ်ကြီး တစ်ချက်တစ်ချက် ကော့တက်သွားကာ အသက်ရှူရန် အလုအယက် ကြိုးစားနေရပြီး နှုတ်ခမ်းများ ပြာနှမ်းလျက် အသည်းအသန် ဖြစ်လာတော့သည်။
"ဖေဖေ...!!"
ထိုအခြေအနေကို တံခါးဝမှ အကုန်မြင်နေရသည့် ယမုံ့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တို့က အမုန်းတရားထက် ဦးစီးသွားကာ အခန်းထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သွေးသားရင်းချာ ဖြစ်သည့်အပြင် မျက်စိရှေ့တွင် အသက်လုနေရသည့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အဖြစ်ကို ယမုံ မရက်စက်နိုင်ပါ။
သူမ ကုတင်နားသို့ ချက်ချင်းတိုးကပ်ကာ ဦးစိုးထွဋ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွဲဖက်ဆွဲထူပေးလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည့် ရှိုက်သံတို့ဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ကူညီ တောင်းခံမိတော့သည်။
"ဖေဖေ... သတိထားပါဦး ဖေဖေ...။ ဘာမှမဖြစ်ဘူးနော်... သမီးရှိတယ်...။ လူနာတင်ကား... လူနာတင်ကား မြန်မြန်ခေါ်ပေးပါဦး လူနာတင်ကားခေါ်ပေးပါ ခမ်းနား!!"
သူမ ကုတင်နား ရပ်နေသည့် ခမ်းနားကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကြားမှ မေ့လျော့စွာ အကူအညီတောင်းလိုက်မိသည်။ ထိုသို့ အော်ဟစ်မိရင်းမှ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ခမ်းနားကို ဖျတ်ခနဲ စိုက်ကြည့်မိသည့်ခဏ ရင်ထဲ၌ ရှုပ်ထွေးဆို့နင့်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်တို့က လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို ရိုက်ခတ်သွားရပြန်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ယုတ်မာမှုများအတွက် နာကျည်းရသလို၊ သူမကို ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင်ပစ်ထားခဲ့ပြီး ပြန်ဆုံေတွ့ကြချိန်မှာ ဤမျှအထိ ကြေမွပျက်စီးအောင် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်ခဲ့သည့်ခမ်းနား... သူကိုယ်တိုင်လည်း အသုံးချခံခဲ့ရမှန်း သိလိုက်ရသည့် ခမ်းနား၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များအပေါ်၌လည်း သနားစိတ်နှင့်အတူ နာကျည်းစိတ်တို့က ရင်ထဲတွင် ဒွန်တွဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ယမုံ မျက်ရည်များကြားမှပင် ထိုနာကျည်းမှုတို့ကို ခေတ္တမျိုချကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆေးရုံသို့ အမြန်ဆုံး ပို့ဆောင်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားရပါတော့သည်။
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）