Bububai ဝတ္ထု ဦးပိုင်တဲ့ရစ်လုံးလေး အခန်းစာရင်း

အပိုင်း(၃၀)(ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

ဦးပိုင်တဲ့ရစ်လုံးလေး

“မေမေရေ မေမေ”

ဒီနေ့က ဦးနဲ့တေးရဲ့ သားလေး(၅)နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ ပေါ့

မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပပေးပြီးလို့ အိမ်ရောက်တာနဲ့ မေမေဖြစ်သူကို ရှာနေတဲ့ သားကြောင့်

“ရှင် မေမေက အခန်းထဲမှာ သား”

“မေမေ သားကို နောက်ရက်ကျ ညီမလေး မွေးပေးပါဦး”

“ဟင်”

သားစကားကြောင့် တေး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသလို

ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ဦးကတော့ ကျေနပ်နေတဲ့ အပြုံးဖြင့်

“မွေးပေးမှာပေါ့ သားဖြစ်စေချင်တာ အကုန်လုပ်ပေးမှာ”

“ဦးမြတ်ရှိန်ဝါခန့်”

“ဗျာ မိန်းမကလည်း သားက တောင်းဆိုနေတဲ့ဟာကို”

“ဟုတ်တယ် မေမေ သား ညီမလေး အရမ်းလိုချင်တာဘဲ ညီမလေး ရှိလာရင် သား သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ချစ်ပေးမှာပါ”

“အွန်းပါ သားရယ်”

“ဒါဆို မေမေက မွေးပေးမှာပေါ့”

“အင်း မေမေကြိုးစားကြည့်ပေးမယ်နော်”

“ဖေဖေရောဘဲ”

ဦးကတော့ မုန်းစရာကောင်းလောက်အောင်ပြုံးနေတာမို့

“ဦးနော် ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

“အဟက် ကဲ သား အခန်းပြန်အိပ်တော့ မနက်ကျ အတန်းချိန်တွေ ရှိသေးတယ်မလား”

“ဟုတ်ဖေဖေ”

သားလေး သူ့အခန်းကို ပြန်ပြီး မကြာလိုက် တေး သား အခန်းဆီသွားဖို့ လုပ်တော့

“ဘယ်လဲ”

“သားဆီလေ”

“မသွားရဘူး”

ချက်ချင်းဆိုသလို လက်ကို လှန်းဆွဲကာ အိပ်ယာပေါ် တေးကို လှဲချလိုက်ပြီး ဦးကတော့ အပေါ်ကနေ အုပ်မိုးထားကာ

“ဘာလို့လဲ”

“သားကို ချစ်တယ်ဆို သားလိုချင်တာကို အချိန် ရှိခိုက်ဖြည့်စည်းပေးရမယ်လေ”

“ဦးနော်”

တေး ပြောနေတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှပြီဖြစ်တဲ့ ဦးရဲ့ လက်တွေက ဦးရဲ့ ရပ်ဝန်းလေးထဲကို ရောက်နေပြီ

“အ့ ဦး ဟင့်”

“ဘာလို့ ကလေးမွေးထားတာတောင် လက်နဲ့လုပ်တာ ကြပ်နေရတာလဲ မိန်းမရယ်”

“ဟင့် အ့ ဦး အ့ ဟင်းးး”

“ကိုယ် စတော့မယ်နော်”

လျှပ်တစ်ပြတ် လျှိုဝင်လာတဲ့ ဦးရဲ့ ညီတော်မောင်ကြီးကြောင့် တေး ခန္တာကိုယ်လေး အနည်းငယ် လွန့်လူးမိသည်အထိ

“ကိုယ် ကလေး ဗိုက်ထဲ သားလောင်းလေးတွေ အပြည့်ဖြည့်ပေးမယ်နော်”

“ဟင့် ဦးနော်”

“များများ စုဆောင်းရမယ် ဒါမှ သားလိုချင်တဲ့ ညီမလေးရမှာလေ”

ကလေးတစ်ယောက်ရတဲ့ထိကို အလှမပျက်သွားတဲ့ မိန်းမကြောင့် ခန့် တစ်ယောက် စားလေ စားလေ အငတ်မပြေ ဖြစ်နေလေရဲ့

“အ့ ဦး ဖြေးပါဦး အ့”

“အရမ်း ကြိုက်တယ် ကလေးရယ်”

“ဦး အဲ့အတိုင်းလေးဘဲ ကောင်းတယ် အဲ့နားလေး အ့”

“ဒီနားလေးလား အရမ်းထိနေတာလား ကလေး အ့ shitt”

ဦးကတော့ သားကို ပေးထားတဲ့ ဂတိကို အရမ်းတည်ချင်နေတာ ထင်ပါရဲ့ တစ်ညလုံး ဇွဲရှိရှိ ကြိုးစားလိုက်တာ မနက်လင်းခံနီးမှ ၅ကြိမ်မြှောက် ပြီးဆုံးခြင်းနဲ့တူတူ အိပ်စက်ရတော့သည်။

သာယာလှတဲ့ မနက်ခင်းကြီးမှာ နေမင်းကြီးနဲ့တူတူ တေးကလည်း ခန့်ရင်ခွင်ထဲကနေ နိုးလာခဲ့သည်။

ခန့် တစ်ယောက် တေး မျက်နှာလေးကို တစ်စိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း

“အရမ်းချစ်တယ်…ကလေးရယ်”

ပါးလေးနဲ့ နှဖူးလေးကို နမ်းရှိုက်နေပြန်ကာ

“ဦး တေးလေ ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ရတာ တေးဘဝမှာ ကံအကောင်းဆုံးဘဲ သိလား ဦးကြောင့် တေးမှာ မရှိတဲ့ အဖေနဲ့အမေနေရာမှာ ဦးမိဘတွေက လစ်ဟင်းမှုမရှိဘဲကို ဝင်လာပေးကြတာ”

“ကလေးရယ်”

ဒီလူသားလေးကို ပိုင်ဆိုင်ရတာ ဘုရားကပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုဘဲ

အချိန် တန်ကြာ ဦးရင်ခွင်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြန်သည်။

**************

“ဖေဖေ မေမေ”

“ရှင်”

“ဗျာ”

“သား အတွက် ညီမလေးက ရပြီလားဟင် အရမ်းကြာနေပြီနော်”

“ဟာ သားကလဲ သွားဝယ်ရတဲ့ဟာမှမဟုတ်တာ”

တောင်းဆိုတာက ၂လလောက်ရှ်သေးတယ် ချက်ချင်း ရခိုင်းနေတဲ့ သားဖြစ်သူက အဖေအတိုင်း

“ရနေပြီ”

“ဟင် ဘာရတာလဲ ကလေး”

“သမီးလေးရနေတာ”

“ဘယ်လို”

“ရေးးးးဒါမှ ဒို့မေမေကွ”

သားကတော့ သူညီမလေးရတော့မယ် ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ တေး ကို ဖက်ကာ ပျော်ရွှင်နေပြီး ဦးကတော့ တေးပြတဲ့ စီးစစ်တံလေးကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ

“ဦးကလေးက ဦးအတွက် တကယ် လာဘ်ကောင်လေး”

“တေးအတွက်လည်း ဦးရော သားရော ပြီးတော့ တေးရဲ့ မမြင်ရသေးတဲ့ သမီးလေးရော က တွေအတွက် အရေးကြီးဆုံး အချစ်တွေဘဲ”

“ဦး တစ်သတ်လုံး ဒီကလေးလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ရင်း ဘဝနေဝင်ချိန်ထိ တူတူရှိမယ်လို့ ဂတိပေးတယ် ကလေး အရမ်းချစ်တယ်”

“တေးရောဘဲ ဂတိပေးတယ် ပြီးတော့ အရမ်းလည်းချစ်တယ်”

အချစ်တွေသာ ထပ်တူကျခဲ့တော့ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက် လှပနေလိုက်သလဲနော်

မင်းမရှိလို့ ဆုံးရှုံးမှာကြောက်နေတဲ့သူ

မင်းအသံလေးမကြားရလို့ ပြာယာခက်နေတဲ့သူ

မင်းအရိပ်အလေး ပျောက်သွားမှာကို ထိတ်လန့်နေတဲ့သူ့

အနားမှာ နေခွင့်ရတာက ဘုရားကပေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆုလာဘ်လေးထင်ပါရဲ့ရှင်

********ပြီးပါပြီ*******

ပန်းရဲ့ ဝတ္ထုလေးတွေတိုင်းကို တစ်ပုဒ်မှာမပျက် ဝယ်ယူအားပေးပြီး ဖတ်ရှု့ပေးတဲ့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းကို

ပန်းမှတ်ထားပါတယ် အရမ်းလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့် ပန်းနုရောင်ဆိုတာ စာဖတ်သူလေးတွေကြောင့် အများကြီး ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာပါ

ကျန်းမာရေးကြောင့် ပျက်ကွက်ခဲ့တဒ့ အရာလေးတွေကို အများကြီး ကြိုးစားပြီး ဖြည့်တင်းသွားမှာမို့ ဆက်လျက်အားပေးကြပါဦးရှင်

« ရှေ့အခန်း - အပိုင်း(၂၉) နောက်ဆုံးအခန်းဖြစ်ပြီး

အခန်းမှတ်ချက်များ (0)

လော့ဂ်အင် ပြီးနောက် မှတ်ချက်ပါဝင်နိုင်
မှတ်ချက်မရှိ၊ ပထမဆုံးဖြစ်ကြည့်ပါ