အပိုင်း (၂)

"ဟင့်အင်း ... မလုပ် မလုပ်ပါနဲ့ "

ကုတင်ထက်တွင် စံအိမ်၏ ဖြူဝင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ သခင့်အောက်၌ အားကိုးရာမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေရ၏။

သူမ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးမှတစ်ဆင့် ရင်ညွန့်ဆီသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ နမ်းရှိုက်စုံဆင်းသွားပြီး သွားများဖြင့် ခပ်နာနာကိုက်ခဲလိုက်တိုင်း စံအိမ့် ကိုယ်လေးမှာ တွန့်ခနဲ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရကာညည်းတွားသံခပ်တိုးတိုးက လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နေမင်းသခင် ရုန်းကန်နေသော စံအိမ့်ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံများကို အရေးမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ရင်သားအစုံကို လက်ဖဝါးကြီးများဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်နယ်ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။ နူးညံ့လှသော အသားဆိုင်တို့မှာ သခင့်လက်ချောင်းများအောက်တွင် ရဲတွတ်သွား၏။

"အ... နာတယ်... သခင်... လွှတ်ပါတော့..."

စံအိမ်ရဲ့ ညည်းတွားသံက သခင့်အတွက်တော့ ပို၍ ရမ္မက်ကြွစေကာ သူက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရင်သားတစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံခဲကာ အငမ်းမရ စို့ပစ်လိုက်သည်။ နူးညံ့ခြင်းမရှိဘဲ သွားနှင့်ကိုက်ခဲလိုက်သလို နာကျင်မှုကြောင့် စံအိမ့် မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များမှာ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ စီးကျလာတော့၏။

လစ်လပ်နေတဲ့ နို့တစ်ဖက်အား နို့သီးခေါင်းလေးများကို လက်မဖြင့် ချေမွှပစ်သလို ဖိချေလိုက်ရာ စံအိမ် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရင်ဘတ်လေးမှာ ကော့တက်သွားကာ အိပ်ရာခင်းကို လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်ထားလိုက်မိသည်။

"သခင်... တော်... တော်ပါတော့... အင့်..."

သခင်က သူမငြင်းဆန်သံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်ရှိနေသော အတွင်းခံများကိုပါ ဆွဲဖြဲဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရာ စံအိမ်ကိုယ်‌ေလးမှာ သခင့်အရှေ့တွင် လုံးလုံးလျားလျား ဗလာကျင်းနေပြီဖြစ်၏။

နေမင်းသခင်ကလည်း သူ့ဝတ်စုံကို ခပ်မြန်မြန်ပင် ချွတ်ခါချလိုက်ကာ ခဏချင်းမှာပင် သူ့ရဲ့ ကြီးမားထွားကြိုင်းပြီး မာန်ဖီနေသော အချောင်းရှည်ကြီးက စံအိမ့်မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ စံအိမ် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သခင်က သူ့ ခါးပတ်ကို

စံအိမ့် လက်နှစ်ဖက်ကို ကုတင်တိုင်နှင့် တွဲ၍ ချည်နှောင်လိုက်၏။

"မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... အား"

စံအိမ့် စကားပင် မဆုံးလိုက်။ သခင်က သူမပေါင်တံလေးများကို အတင်းဖြဲကာ သူရဲ့ ကြီးမားထွားကြိုင်းသော အတံကြီးကို တေ့လိုက်ကာ သူမရဲ့ နူးညံ့လှသော တွင်းပေါက်လေးထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မညှာမတာ တစ်ဆုံး ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့သည်။ ပထမဆုံး အထိအတွေ့မှာ သာယာမှုမဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားမတတ် နာကျင်မှုသာ။

"အား... အမေရေ... နာတယ်... ထုတ်ပေးပါ... တောင်းပန်ပါတယ်...အဟင့် ဟင့် "

စံအိမ် အော်ဟစ်ငိုယိုသော်လည်း သခင်က ဂရုမစိုက်။ ခါးကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားကာ စူးစူးရှရှနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချက် များ ပေးနေတော့သည်။ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံ 'ဖတ်... ဖတ်' ဆိုသည့် အသံများက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး စံအိမ့်ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ မွေ့ရာပေါ်တွင် အရှိန်ကြောင့် အထက်အောက် လွင့်ပါးနေရသည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

"ရှင်... ရှင်... တော်... တော်ပါတော့... အား... အွန်း..."

သခင့် ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးနှင့် ချွေးစက်အချို့က သူမကိုယ်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး အခန်းထဲတွင် ရမ္မက်နံ့များ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ သခင်က သူမ မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ ခပ်လှောင်လှောင် ပြုံးလိုက်ရင်း ပိုမိုပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ဆောင့်ဆောင့်သွင်းနေကာ သူမ တင်ပါးအိအိလေးများကိုလည်း လက်ဝါးဖြင့် "ဖြောင်း" ခနဲ မြည်အောင် ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်သေး၏။

"အွန်း... ဟင့်... သခင်... သခင်..."

နာကျင်မှုကြားမှပင် စံအိမ့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းသော ရမ္မက်လှိုင်းများအောက်တွင် တုန်ယင်လာရကာ သခင့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူမ အတွင်းသားများကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး သွေးသားတွေကို ဆူပွက်စေ၏။ သခင်က သူမ နှုတ်ခမ်းကို ပြန်လည် စုပ်ယူရင်း အရှိန်ကို ပိုမြှင့်လိုက်ကာ ...

"မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ... "

သူ့စကားအဆုံး ဆောင့်ချက်များက ပို ပြင်းထန်လာကာ စံအိမ်မှာ

ကုတင်ခေါင်းရင်းကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ ပေးသမျှ နာကျင်မှုနှင့် ရမ္မက်တို့ကို ငြိမ်ခံနေရရှာသည်။

"သခင်... သခင်... အင့်... အား... ကျွန်မ... ကျွန်မ မရတော့ဘူး..."

စံအိမ် ခြေချောင်းလေးများ ကွေးတက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်လေး တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာလျှင် သခင်က သူမ ပြီးတော့မှာကို

သိတာကြောင့် အရှိန်ကိုမြှင့်ကာ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး သူရဲ့အချစ်ရည်များကို စံအိမ့် ကိုယ်တွင်းသို့ ပန်းထုတ်လိုက်ကာ သူမအပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ကာ အမောတကော အသက်ရှုနေတော့သည်။သူမခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း သခင့်ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော့ခွေကျသွားကာ

မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များက ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျသွား၏။

ခဏအကြာတွင် သခင်က သူမကိုယ်ပေါ်မှောက်ကာ အမောဖြေနေရာမှ ပြန်ထလာကာ သူမကိုပါ ဆွဲထူလိုက်ပြီး သူရဲ့ ပြန်လည် တင်းမာလာသော အတံရှည်ကြီးကို စံအိမ့် ပါးစပ်နား သို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။

"စုပ်စမ်း... "

"ဟင့်အင်း... မလုပ်ဘူး... ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး..."

"မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ... ငါခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ရမယ်"

သူက စံအိမ့်ဆံပင်များကို ဆွဲမော့ကာ သူ့အချောင်းကြီးကို သူမပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ စံအိမ် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားကာ ပျို့တက်လာသော်လည်း သခင်ကတော့ မနားတမ်း အသွင်းအထုတ် လုပ်နေတော့သည်။

"အွတ်... အွန်း..."

သူမ မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ငန်ကျိကျိ အရသာနှင့် ပြင်းရှသောညှီစို့စို့ ယောကျာ်းနံ့တို့နှင့်အတူ စံအိမ့် ရင်ထဲတွင် ရှက်စိတ်နှင့် နာကျင်မှုတို့က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

သူ့အတံရှည်ကြီးက သူမ အာခေါင်ထဲအထိ ထိုးသွင်းနေကာ အသက်ရှူရပင် ခက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် သခင်က စိတ်မရှည်သဖြင့် စံအိမ့်ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်တွန်းချလိုက်ကာ သူမ ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးနှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ပြန်ဖြဲကားလိုက်ကာ မဆုံးနိုင်သော ရမ္မက်ခရီးတို့ကိုဆက်နေတော့သည်။

အပိုင်း (၃) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn