အပိုင်း (၆၇)

ရှင်ငြိမ်း ရေချိုးခေါင်းလျှော်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာတော့ သန့်ဇင်လင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် လက်တော့ပ်တစ်လုံးဖြင့် အလုပ်လုပ်နေလေသည်။ ရှင်ငြိမ်း ရေစိုနေသော ဆံပင်တွေကို ရေသုတ်နေလျှင် သန့်ဇင်လင်းက အလုပ်လုပ်နေရာမှ သူမအနားသို့ ရောက်လာကာ ...

" နောက်ကျနေပြီကို ဘာလို့ ခေါင်းလျှော်လိုက်တာလဲ။အအေးပတ်ပြီး ဖျားတော့မှာပဲ။ "

သူက နှုတ်မှလည်း ပွစိပွစိ ပြောရင်း ရှင်ငြိမ်း လက်ထဲမှ သဘတ်ကို ယူကာ ရှင်ငြိမ်း ဆံပင်တွေကို ညင်ညင်သာသာလေး သုတ်ပေးနေလေသည်။ သူ့အရပ်က ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ရှင်ငြိမ်းထက် ထွားတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်းမှာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ အလိုလို ရောက်သွားရ၏။

"လာ... ဒီမှာ လာထိုင်။ မောင် Dryer မှုတ်ပေးမယ်။"

သူက ရှင်ငြိမ်း ပခုံးလေးကို ဆွဲကာ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်စေကာ Dryer ကို ပလပ်ထိုးပြီး လေပူအေးအနေတော်လေး ချိန်ပြီး ရှင်ငြိမ်း ဆံပင်များကို အခြောက်ခံပေးလေသည်။

သူ့ လက်ချောင်းရှည်များက ရှင်ငြိမ်း ဆံပင်လေးတွေကို ညင်ညင်သာသာလေးကိုင်ကာ တစ်လွှာချင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်လုပ်ပေးနေတဲ့သူ့အား ရှင်ငြိမ်း မှန်ထဲမှ ငေးကြည့်နေမိ၏။

ထိုအခါ သူကလည်း ရှင်ငြိမ်းကို ကြည့်လာတာနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကာ သူက ပြုံးစစနှင့် မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလာပြီး ...

"ဘာလဲ ... ကိုယ့်ယောက်ျားကိုယ် ပြန်ငမ်းနေတာလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး ... "

"အဟက်... လိမ်ပြန်ပြီ။ မောင့်ကို တအားကြွေနေတာမလား။ "

သန့်ဇင်လင်း ခပ်ဟဟရယ်ရင်း သူမ လည်တိုင်လေးအား နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ခပ်တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

" မောင့်မိန်းမလေးဆီက မွှေးလိုက်တာဗျာ...

လူကို အသည်းယားအောင် တမင်မြူစွယ်နေတာ

မလား။ "

"ဟင် ... ပေါက်ကရတွေ။

ဖယ်ပါ ... ပွတ်သီးပွတ်သပ်နဲ့။ "

ရှင်ငြိမ်း မျက်စောင်းလေး ထိုးကာ သူ့လက်မောင်းကြီးကို ပုတ်ထုတ်ဖို့လုပ်လျှင် သူက ရှင်ငြိမ်း ပါးပြင်လေးကို ရွှတ်ခနဲ နမ်းလိုက်ကာ ...

" လာ... ဧည့်ခန်းထဲ သွားရအောင်... ဇာတ်ကား ကြည့်မယ်။"

သူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှင်ငြိမ်းကိုယ်လေးအား ပွေ့ချီလိုက်ပြန်သည်။

"အမေ့... ချပေးလေ... ငါ့ဟာငါ လျှောက်နိုင်ပါတယ်။"

"ဖက်ထားနော် ... ပြုတ်ကျမယ်။ "

အပြောနှင့်အတူ သူက လက်လွှတ်သလိုလုပ်လိုက်တော့ ရှင်ငြိမ်း အလန့်တကြားနှင့် သူ့လည်ပင်းအား သိုင်းဖက်လိုက်ရကာတစ်ချက်လည်း ရိုက်ပေးလိုက်သည်။

လူကို သူလုပ်ချင်သလိုကို လုပ်နေတော့တာပဲ။

ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ သူက ဆိုဖာပေါ်တွင် အရင်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ရှင်ငြိမ်းကို သူ့ပေါင်ပေါ် ချပေးလေသည်။

ရုန်းလည်း မရမှာ သိတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်းလည်း သူရင်ခွင်ထဲ အလိုက်သင့်လေး မှီပြီး ထိုင်နေလိုက်ကာ သူရွေးထားတဲ့ Netflix မှ ရိုမန့် ကားလေးကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဘယ်အချိန်က ပြင်ထားသည်မသိ။

စားပွဲပေါ်မှာလည်း ဖျောရည်၊ပန်းသီးစိပ်နှင့် စပျစ်သီးတွေက အသင့်ရှိနေ၏။

ရှင်ငြိမ်းကသာ ဇာတ်ကားကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်နေပေမယ့်သုကတော့ ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"နင် ဇာတ်ကားမကြည့်ဘဲ ငါ့ကိုပဲ ကြည့်နေတော့မှာလား။"

"အင်း... ဇာတ်ကားထဲက မင်းသမီးထက် ကျွန်တော့်မိန်းမလေးက ပိုလှနေတာကိုး။"

သူက ဖြေလည်းဖြေ လက်ကလည်း ပန်းသီးတစ်စိပ်ကို ခက်ရင်းဖြင့် ထိုးကာ ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းနားသို့ လာတေ့ပေးလေသည်။

"အာ ..."

ရှင်ငြိမ်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပါးစပ်လေးဟကာ ပန်းသီးကို ကိုက်စားလိုက်၏။

ထိုအချိန်ထိ ဒါက သူ့အကြံတွေမှန်း ရှင်ငြိမ်း မရိပ်မိခဲ့သေးပေ။

ရှင်ငြိမ်းက ဇာတ်ကားထဲ ဈာန်ဝင်ကာ ဇာတ်ရှိန်တက်နေကာ သူကလည်း ရှင်ငြိမ်းကို အသီးတွေ ခွံ့ကျွေးလိုက် ဖျော်ရည်တွေ တိုက်လိုက်လုပ်နေလေရဲ့။

သို့သော် အတန်ကြာ ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်ပေါ်မှာ ယားကျိကျိ ခံစားလာရတာကြောင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ... Omg ... ရှင်ငြိမ်းကိုယ်ပေါ်မှာ အဝတ်အစားတွေ မရှိတော့ပဲ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ရှင်ငြိမ်း ဗိုက်သားတွေမှာ ပြေးဆော့နေ၏။

"ဟင် ... နင် နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ "

"အဟက် ..."

ရှင်ငြိမ်း အမေးကိုလည်း ပြန်မဖြေပဲ ညစ်ကျယ်ကျယ် တစ်ချက်ပြုံးကာ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ရှင်ငြိမ်း ရင်သားတစ်ဖက်ကို ဆွဲငုံလာတော့သည်။

"အာ့ ... ဟာ့ "

ရှင်ငြိမ်း ညဉ်းသံလေး ယိုဖိတ်သွားကာ သူ့ကိုလည်း မတားမိတော့ပဲ ရှင်ငြိမ်း နို့တွေ ကုန်းစို့နေတဲ့ သူ့ခေါင်းလေးအား ပွေ့ဖက်ရင်း သူ့ဆံနွယ်တွေကို ထိုးမွှေနေလိုက်တော့သည်။

"ပြွတ် ပြွတ် ပျလပ် ..."

"အား ... အင်း ... လျက်ပေး ... ဟင်း "

ရှင်ငြိမ်းက တောင်းဆိူလိုက်တော့ သူ့ထံမှ ရယ်သံလေးထွက်လာကာ ...

"အဟွန်း ... ထိပ်ကလေးကိုလား။ "

"အင်း ... အာ့ ဟာ့ "

ရှင်ငြိမ်း ဖြေသံပင် မဆုံးလိုက် သူက ရင်သားထိပ်ကလေးအား လျှာနဲ့ ထိုးလျက်လာတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်းမှာ ကျောလေး ကော့တက်သွားရသည်။

နောင်ဆုံးတော့ ဇာတ်ကားလည်း ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပဲ တီဗွီမှ လာနေသော ဇာတ်ကားအသံလေးနှင့်အတူ ညဉ်းသံလေးတွေ ပလုံစီကာ ထွက်လာတော့သည်။ "

"ချစ်တယ် ... ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ခင်ဗျားကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတာ အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ။"

__________________

"စိတ်ကောက်နေတာလား"

သန့်ဇင်လင်း အခန်းထဲဝင်လာရင်း အဝတ်ခေါက်နေတဲ့ သူမလေးအား ပြုံးစိစိနှင့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်တော့ ဆူအောင့်အောင့် အသံလေး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အကြောင်းအရင်းကတော့ မနက်ဖြန် သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့ဆိုတာ မေ့နေလို့ပင်။

"မကောက်ဘူး"

"စိတ်ကောက်နေတာပဲ"

ရယ်သံစွက်နေတဲ့ အသံလေးနှင့် ထပ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ ခါးလေးကို အနောက်ကနေ လှမ်း ဆွဲဖက်လိုက်လျှင် ချက်ချင်း တံတောင်နဲ့ တွတ်ပြီး ဖယ်ချသွားလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူးဆို"

"တော်တော်ကောက်နေတာပဲ"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဘက်သို့ အတင်း ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းထိပ်လေးကို တို့ကာ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်၏။

သူ ရှင်ငြိမ်းကို အရမ်းတည်ငြိမ်သူလို့ ထင်ထားပေမယ့် သေချာပေါင်းကြည့်မှ ကလေးဆန်တဲ့ ပုံစံလေးတွေရှိနေတယ်ဆိုတာလည်း သိခဲ့ရ၏။

"အဟက်... စိတ်မကောက်ဘူးဆိုပြီး နှုတ်ခမ်းလေးက တစ်တောင်လောက် ထွက်နေပြီ..."

"ဖယ်...လာမနှောင့်ယှက်နဲ့... အဝတ်တွေ ခေါက်နေတာ မမြင်ဘူးလား။"

ရှင်ငြိမ်း သူ့ကို မျက်စောင်းလေးထိုးကာ ပြောလိုက်ပေမယ့် သူက ဖယ်မပေးသည့်အပြင် ရှင်ငြိမ်း လက်ထဲက အင်္ကျီကိုပါ ဆွဲယူကာ ကုတင်ခြေရင်းသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"အို... ဘာလုပ်တာလဲ။ ခုနကမှ သေချာ ခေါက်ထားတာကို။"

"မခေါက်နဲ့တော့... အဲ့ဒါတွေက အရေးမကြီးဘူး။ အခု အရေးကြီးတာက ကျုပ် မိန်းမလေး စိတ်ကောက်ပြေဖို့ပဲ ... ပြွတ်စ်..."

"အို... ဘာလုပ်တာလဲ။"

"စိတ်ကောက်နေလို့ ချော့တာလေ။

ဘယ်လိုလဲ ထပ်ကောက်ဦးမလား... ထပ်ကောက်ရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်နမ်းပေးမယ်လေ။ "

သန့်ဇင်လင်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်ပြကာ ပြုံးစစနှင့် ဆိုလိုက်တော့ ...

"လူဆိုးကောင် ... နင်က အမြဲတမ်း အဲ့လိုချည်းပဲ။"

" မောင့်မိန်းမလေးက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာကိုး။"

"ဘယ်လိုလဲ ... စိတ်မကောက်တော့ဘူးလား။

မောင်က ထပ်ချော့ချင်သေးတာကို။ "

"နင့်ချော့နည်းကြီးက နင်နစ်နာသွားဦးမယ်နော်။ "

"အဟွန်း ... စတာပါ။

စိတ်မကောက်နဲ့တော့နော်။

မောင်တောင်းပန်တယ်။

ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်ခေါ်သွားစရာ နေရာရှိတယ်။ "

"ဘယ်လဲ။ "

" အွန်း ... နောက်မှ ..."

"ဘာလဲ ... သူများပြောမှ သတိရပြီး

အပေါ်ယံတွေ လျှောက်လုပ်မလို့မလား။ "

စိတ်ဆိုးနေသေးတဲ့ ဓာတ်ခံလေးက ကျန်သေးတော့ ရှင်ငြိမ်း သူ့ကို ခနဲ့တဲ့တဲ့လေး ပြောလိုက်၏။

သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောပဲ ပြုံးပဲ ပြုံးနေလေရဲ့။

အပိုင်း (၆၇) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn