အပိုင်း (၂၈)

ပြဿနာရဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းကတော့

မနေ့ညက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပါတီမှာ အကဲလွန်ပြီး ရတီက တော်တော်မူးသွားတာကြောင့် သူမကို အိမ်မပြန်မပို့ပဲ သူ့ကွန်ဒိုကိုသာ ခေါ်ခဲ့လိုက်၏။

သူမအမေဆီကိုလည်း သူငယ်ချင်းနှင့် အိပ်မယ့်အကြောင့် မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည်။

သူလည်းမူးပေမယ့် ရတီ့လောက်တော့မမူးပါ။

ရတီက မိန်းကလေးလည်းဖြစ် မသောက်တတ်တဲ့ အူရိုင်းလည်း ဖြစ်တာကြောင့် ညက တော်တော်လွတ်သွားလေသည်။

အဲ့တာကို သူက အခွင့်အရေးယူခဲ့တာ။

ဟုတ်တယ် ... ရတီမုန်းရင်လည်း မုန်းစရာကောင်းလောက်အောင် သူက သူမကို အခွင့်အရေးယူခဲ့မိတာပါ။

"နင်ကလေ... ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာရော ဟုတ်ရဲ့လား လင်းခ။"

ဝိုင် အရှိန်ကြောင့် ရတီ့ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ပန်းသွေးရောင် သန်းနေပြီး မျက်ဝန်းအစုံကလည်း ရီဝေဝေ ဖြစ်နေကာ ဆိုဖာကို မှီထိုင်ရင်း အာလေးလျှာလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။

ထိုအခါ လင်းခ သူမဘေးသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး ရတီ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဆွဲဖက်လိုက်ကာ ...

"ချစ်တာပေါ့ ... မင်းကို ကိုယ် ဘယ်လောက်တောင် ရူးရူးမူးမူး ဖြစ်နေရလဲ မသိဘူးလား။"

သူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ ရတီ့ လည်တိုင်လေးကို မျက်နှာအပ်ကာ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

"အင်း... လင်းခ... တော်တော့... အွန်း..."

ရတီ တားမြစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်းခက ရတီ့ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ အသာ တွန်းလှဲလိုက်ပြီး သူမ အပေါ်မှ အုပ်မိုးလိုက်ကာ သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရတီ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို တပ်မက်စွာ ငုံထွေးလိုက်ချိန်မှာတော့ နှစ်ယောက်သားကြားက စိတ်အရှိန်တွေက တားမရ ဆီးမရ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ပြွတ်စ်... ပြွတ်စ်... အု..."

နမ်းရှိုက်သံများက အခန်းအတွင်း ပျံ့လွင့်လာကာ လင်းခ လက်များက သူမအင်္ကျီအောက်သို့ လျှိုသွင်းကာ သူမ ကျောပြင်နုနုလေးကို ပွတ်သပ်နေရင်းမှ ရှေ့ဘက်ရှိ ရင်သားအိအိလေးများကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အား... ရတီ... ကြိုက်တယ်။

မင်းနို့လေးတွေက ကိုင်လို့ကောင်းတယ်။"

လင်းခ သူမ နားနားကပ်ပြောရင်း သူမ ဘရာစီယာကို အသာချွတ်ချလိုက်လျှင် ပေါ်ထွက်လာသော ဖြူဝင်းဝင်း ရင်သားစိုင်လေးများကို လင်းခ ငမ်းငမ်းတက် ကြည့်နေမိသည်။

သူမနို့လေးတွေကို သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။

ဟိုတစ်ခါ ကိုင်တုန်းက သူမစိတ်ဆိုးကတည်းက သူတစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတော့ပေ။

အခုလည်း သူမစိတ်လွတ်နေလို့သာဖြစ်၏။

လင်းခ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ရင်သားထိပ်ဖျား နီရဲရဲလေးကို လျှာဖြင့် သိမ်းရက်လိုက်ပြီး ငုံထွေးစို့ယူလိုက်တော့သည်။

"အ့... အား...အင်းဟင်း..."

ရတီ တစ်ကိုယ်လုံး ကော့တက်သွားရပြီး လင်းခ ခေါင်းကို သူမ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပိုမို အတင်းအကျပ် ဖိကပ်ထားမိသည်။ လင်းခက ရင်သားတစ်ဖက်ကို စို့ပေးနေရင်း ကျန်တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆုပ်နယ်ပေးနေသည်။

ရတီ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညည်းတွားသံများက လင်းခကို ပို၍ စိတ်ကြွစေ၏။

ထို့နောက် သူအချိန်မဆွဲတော့ပဲ သူမ ဘောင်းဘီကို အမြန်ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားများကိုလည်း ချွတ်ကာ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ အကာအကွယ်မဲ့သွားသော ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ထပ်တူကျသွားချိန်မှာတော့ ပူနွေးသော အထိအတွေ့ကြောင့် နှစ်ယောက်လုံး တုန်ရီသွားကြ၏။

"အင်း ... ဟင်း "

"မိန်းမ ... မင်းပူစီလေးကလည်း အရမ်းလှတယ်။

ငါကြိုက်တယ် ... ကိုယ်မင်းကို အရမ်းလိုချင်နေပြီ။

*ိုးတော့မယ်နော်။ "

သူမ အရာလေးအား ကြည့်ရင်း ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်

လင်းခ ရတီ့ ပေါင်တံနှစ်ဖက်ကို အသာဖြဲလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မာန်ဖီနေသော အချောင်းကြီးကို ရတီ့ တွင်းပေါက် ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလိုက်တော့သည်။

"အ... အား... အင့်... နာတယ်... လင်းခ... ဖြည်းဖြည်း..."

ရတီ့မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး လင်းခ ပခုံးကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်ထားလိုက်မိသည်။

ထိုအခါ လင်းခ ခဏ ငြိမ်ပေးလိုက်ပြီး ရတီ့နဖူးလေးကို နမ်းကာ ချော့မြှူလိုက်၏။

"ခဏလေးပါ မိန်းမရယ်... ခဏနေရင် ကောင်းသွားတော့မှာ။ မိန်းမ ပူစီလေးက တအား ကျပ်တာပဲ... ကိုယ့်ကို သတ်နေတာလား ရတီရာ။"

"အင်း ... အင့် "

လင်းခ အရှိန်ပြန်တင်ကာ ခါးကို မှန်မှန်လေး လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် အထဲသို့ တိုးဝင်မှု တိုင်းက ပြင်းရှလှသဖြင့် ရတီ့ဆီမှ အသံရှည် ညည်းတွားသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အင့်... အင့်... အား... အာ့ ... နာတယ် ... ဟာ့ အာ့ အဟင့် အင့် အာ့ ဟာ့ "

ရတီ့ဆီမှ ညဉ်းတွားသံ ခပ်စိပ်စိပ်တို့ ထွက်ပေါ်လာလေ သူ့စိတ်တွေ ပိုကြွလာလေဖြစ်ကာ အရှိန်ကို ပိုပိုမြှင့်လိုက်သည်။ ဆောင့်ချက်တွေက ပြင်းထန်လာပြီး အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အခန်းထဲတွင် ဆူညံသွားကာ လင်းခ ရတီ့ခါးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့စိတ်ကြိုက် ဆောင့်လိုက်၏။

"နင်က ငါ့အပိုင်ပဲ ရတီ... ဒီနေ့တော့ ငါ့အောက်မှာ မင်းကို စိတ်ကြိုက် *ိုးပစ်မယ်။ ကောင်းလား... ဟမ်... ကိုယ်လုပ်ပေးတာ ကောင်းလား။"

လင်းခ အောက်ကနေ ပြန်ကြည့်နေသော ရတီ့ကို ကြည့်ပြီး Dirty Talk တွေ ပြောကာ စိတ်ကို နှိုးဆွနေသည်။ ရတီကတော့ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းလေး ဘယ်ပြန်ညာပြန် လှည့်ကာ ကာမစည်းစိမ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရ၏။

သူမကိုယ်ပေါ်ကနေ သူ့စိတ်ကြိုက်လုပ်ပြီးသွားလျှင်

သူမအား မှောက်ခုံလေး ဖြစ်အောင် အနေအထား ပြောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ကနေပြီး ရတီ့ရဲ့ လုံးဝန်းအိစက်နေသော ဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် အားရပါးရ ဆုပ်နယ်လိုက်ရင်း ပြန်လည် တိုးဝင်လိုက်ပြန်သည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

"အိုး... အား... အား... အင့်... အင့်..."

နောက်ကနေ ဆောင့်ချက်တိုင်းက ရတီ့ အတွင်းသားတွေကို ထိထိမိမိ ရှိလှကာ ရတီ အိပ်ရာခင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နောက်သို့ ကော့ပေးနေမိသည်။ လင်းခကလည်း ရတီ့ကျောပြင်လေးကို ငုံ့နမ်းရင်း အားကုန် ဆောင့်ချလိုက်သည်။

"ကိုယ်... ကိုယ် ပြီးတော့မယ် ရတီ... အား... အရမ်းကောင်းတာပဲကွာ..."

" အား... အား... နာတယ် အာ့ဟာ့ တော်တော့ ... အင့်အင့် အား "

နှစ်ယောက်သား အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ လှုပ်ရှားရင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြီးဆုံးသွားကာ လင်းခ ရတီ့အပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား မောဟိုက်စွာ အသက်ကို လုရှူ‌လိုက်ကြ၏။

ထိုညက ကောင်းခဲ့သမျှ မနက်မှာတော့ လင်းခရဲ့ဘဝက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

ခါတိုင်းလိုပင် သူရတီ့ကို လိုက်တောင်းပန်ပေမယ့် ရတီက သူ့အား လုံးဝ ဖြတ်‌လိုက်တော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူ့မှာ အရူးတစ်ပိုင်းဖြစ်ခဲ့ရ၏။

နောက်ဆုံး သူ မခံစားနိုင်တဲ့အဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ဖို့ လုပ်တော့မှာ ရတီက သူ့ဆီရောက်လာကာ ခွင့်မလွှတ်ထျင်၊လွှတ်ချင်နှင့် စိတ်ဆိုးပြေသွားရတော့သည်။

လူလည်ကောင် လင်းခကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အရအမိဆွဲကာ လက်ထက်ခွင့်တောင်းလိုက်၏။

လင်းခရော ၊ဘုန်းမင်းခန့်ရော မိန်းမရသွားကြကာ နောက်ဆုံး သန့်ဇင်လင်းတစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့တော့လေသည်။

အပိုင်း (၂၉) ဆက်ရန် ...(ဇာတ်လမ်းက အခုမှ စမှာပါနော် 🤭)

Author -Anna Lynn