အပိုင်း (၂၅)

ရှင်ငြိမ်း စာကြည့်တိုက်ထဲရှိ ထောင့်ကျကျ စားပွဲတစ်ခုတွင် နေရာယူကာ စာအုပ်အထပ်လိုက်ကြားထဲတွင် ခေါင်းနှစ်ထားလိုက်သည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ဘဝဆိုတာ အထက်တန်းတုန်းကလို ဆရာမတွေက အတင်း လိုက်ခိုင်းနေတာမျိုး၊ ကြည့်ကြပ်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ်ယူရတာဖြစ်ပြီး လွတ်လပ်မှု ရှိသလောက် တာဝန်ယူမှုလည်း ကြီး၏။ ကိုယ့်ဘဝအတွက် ကိုယ်တိုင် ပုံဖော်ရသည့် အချိန်ဖြစ်လေသည်။

"ဟူး... ရှင်ငြိမ်းရယ်။ နင်ကတော့လေ စာအုပ်တွေကြားထဲမှာပဲ အသက်ရှူနေတော့မလို့လား။"

ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားသံနှင့်အတူ မိုးပွင့်ဖြူက သူမဘေးရှိ ခုံအလွတ်တွင် ဝင်ထိုင်ရင်း လွယ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ် ချလိုက် လေသည်။ မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် နွမ်းနေပြီး ဆူပုတ်ပုတ်လေး ဖြစ်နေ၏။

"ဘာဖြစ်လာပြန်ပြီလဲ ။ နင်ကလည်း အမြဲတမ်း ညည်းနေတာပဲ။ နောက်အပတ် Presentation လုပ်ဖို့အတွက် အချက်အလက်တွေ ရှာနေတာလေဟာ။"

"ရှာတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ခဏတော့ နားဦးလေ။ ငါ့မှာတော့ Tutorial တွေရော၊ Assignment တွေရောနဲ့တင် ခေါင်းက ပူထူနေပြီ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ဘဝက အပြင်က ကြည့်ရင်သာ လွတ်လပ်ပြီး ပျော်စရာ ကောင်းတာ။ တကယ်တမ်းကျ ကျောင်းစာတွေနဲ့တင် ပင်ပန်းလိုက်တာဟာ။"

မိုးပွင့်ဖြူက စားပွဲပေါ် ခေါင်းမှောက်ချရင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေလျှင် ရှင်ငြိမ်း စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မိုးပွင့်ဖြူရဲ့ ဆံပင်လေးများကို ခပ်ဖွဖွ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... လာပါ ...ညည်းမနေနဲ့တော့။ နင့်ကို ကန်တင်းမှာ ရေခဲသုပ် ဝယ်ကျွေးမယ်။ ရပြီလား။"

ရှင်ငြိမ်း စာအုပ်တွေကို လွယ်အိတ်ထဲ သေချာ ပြန်ထည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။ ထိုအခါမှ မိုးပွင့်ဖြူ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဝင်းပသွားပြီး ခေါင်းထောင်လာကာ...

"တကယ်နော်... သွားမယ် သွားမယ်။ ဗိုက်လည်း ဆာနေပြီ။"

အစားအသောက်နဲ့ဆို မိုးပွင့်ဖြူတို့က နှစ်ခါမခေါ်ရပါ။

ခုနက မှိုင်တွေနေတဲ့ အမကြက ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းထောင်လာကာ သူပဲ အရှေ့ဆုံးကနေ ထွက်သွားလေတော့သည်။

_______________________

"ဟေ့ကောင် ဘုန်းမင်းခန့်... မင်း ခင်နှင်းဆီနဲ့ တွဲနေပြန်ပြီဆို "

"အဲ့တာ ဘာဖြစ်လဲ "

"ဝါး ... ခင်နှင်းဆီက လုံးဝအမိုက်စားနော်။

ဘော်ဒီကအစ ရှယ်ကြီး ... အဲ့လိုစော်ကို မင်းဘယ်လိုချုပ်လိုက်တာလဲ။ "

"ဟ... ငါ့လိုကောင်ကို ဘယ်စော်က မကြွေပဲ နေနိုင်မှာလဲကွ။ "

ဘုန်းမင်းခန့်က မြှောက်ကြွကြွနှင့်ပြောလျှင်

သန့်ဇင်လင်းနှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

ထိုစဉ် သူ့အကြည့်များက ကန်တင်းထဲသို့ ဝင်လာသော မိန်းကလေး တစ်စုဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။

ထိုမိန်းကလေးများ အလယ်တွင် ဒုတိယနှစ်က Queen မဒီပင်ဖြစ်သည်။

မဒီက Queen ဖြစ်တာကြောင့် တော်တော်လည်းလှသလို တော်တော်လည်းမာနကြီး၏။

သူ့ကို ရည်းစားစကားလာပြောသမျှ ယောက်ျားလေးတိုင်းကို မတူမတန်သလိုဆက်ဆံကာ ငြင်းပစ်တတ်တာကြောင့် ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးပင်။

သန့်ဇင်လင်း လက်ထဲမှ အအေးခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အသံမြည်အောင် ချလိုက်ပြီး ဘုန်းမင်းခန့်ကို ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း အဲ့လောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေရင်... ဟိုမှာ လာနေတဲ့ ဒုတိယနှစ်က Queen မဒီကို ရအောင် လိုက်ပြ။"

သန့်ဇင်လင်း စကားကြောင့် ဘုန်းမင်းခန့်ရော လင်းခပါ မဒီရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဘုန်းမင်းခန့်က ဘာမှပြန်မပြောပဲ ငြိမ်နေလျှင် သန့်ဇင်လင်း ပြုံးလိုက်ကာ ...

"ဘာလဲ... playboy ကြီးက လန့်သွားတာလား။ မရဲဘူးဆိုရင်လည်း အစကတည်းက မကြွားနဲ့လေကွယ။"

"အေးလေ ဟျောင့် ငဘုန်း... မင်း မလိုက်ရဲဘူး မလား။"

လင်းခကပါ ဘေးကနေ မြှောက်ပေးလေသည်။

"ဘာကိစ္စ မလိုက်ရဲရမှာလဲ။ ဘုန်းမင်းခန့်ရဲ့ အဘိဓာန်မှာ မရဘူးဆိုတာ မရှိဘူး။ မာနခဲဆိုတော့ ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပေါ့။ "

"အဟက်... ကောင်းပြီလေ။ အဲ့ဒါဆို ငါတို့ အလောင်းအစား လုပ်ကြမလား။"

သန့်ဇင်လင်း စားပွဲပေါ် လက်နှစ်ဖက် ထောက်ကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"လုပ်မယ်လေ... ဘာကြေးလဲ ပြော။"

ဘုန်းမင်းခန့်ကလည်း မလျှော့ဘဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မင်းသာ အဲ့ဒီ မဒီကို ရအောင် လိုက်နိုင်ရင်... မင်း ကြိုက်တဲ့ ဆိုင်မှာ တစ်လတိတိ ငါ ဒကာခံမယ်ကွာ။ တကယ်လို့ မင်း ရှုံးခဲ့ရင်တော့... ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို မင်း တစ်လတိတိ ပြန်ကျွေးရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ... လောင်းမလား။ "

သန့်ဇင်လင်းစကားကြောင့် ဘုန်းမင်းခန့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် တစ်ချက် သပ်လိုက်ပြီး မဒီရှိရာဆီသို့ ခပ်စူးစူးလေး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"Deal ... ငါ လက်ခံတယ်။

မင်းတို့ပြောတဲ့ မာနခဲဆိုတဲ့ ကွင်းမကြီးကို ရအောင်လိုက်ပြပြီး အသည်းခွဲပြမယ် ကြည့်ထား။ "

"ဟားဟား ... ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ကွာ။ "

________________

ရတီ ဒီနေ့ ကျောင်းပိတ်တာကြောင့် လင်းခရဲ့ ကွန်ဒို

ကို လာကာ Assignment ရေးနေခြင်းပင်။

မလာမချင်းကို ကိုယ်တော်ချောက ဖုန်းတဂွမ်ဂွမ်ဆက်ပြီး ခေါ်နေတာလေ။

၁၀တန်းအောင်လို့ သူ့အဖေဝယ်ပေးတဲ့ ကွန်ဒိုကို ရတီ့ကို ခဏခဏခေါ်နေပေမယ့် ရတီ အခုမှ လာဖြစ်၏။

လင်းခကတော့ သူမဘေးတွင် ကပ်ထိုင်ရင်း တီဗွီကြည့်နေလေသည်။

တီဗွီကြည့်နေတယ်သာဆိုတာပါ ...

မျက်လုံးတွေက တီဗွီဆီမှာမရှိပဲ ရတီ့ မျက်နှာဆီသို့သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေ၏။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ... လူကို။ စာလုပ်နေတာ အာရုံနောက်တယ်နော်။"

ရတီ လက်တော့ပ်ပေါ်မှ မျက်လုံးမခွာဘဲ ခပ်တည်တည်ဖြင့် လှမ်းဟောက်လိုက်သည်။ သို့သော် လင်းခကတော့ ပြုံးစိစိဖြင့် သူမဘက်သို့ ကိုယ်ကို ပိုတိုးကပ်လာ၏။

"ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့ ကြည့်နေတာလေ... စာလုပ်တာ ခဏနားပါလား ရတီရာ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ အချိန်လေးကို... "

လင်းခ အသံက ခပ်ချွဲချွဲလေး ဖြစ်သွားသလို ရတီ့ ပခုံးလေးကိုလည်း သူ့ခေါင်းဖြင့် လာမှီကာ အီစီကလီ လုပ်လာလျှင် ရတီ သူ့ခေါင်းကို လက်ဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး...

"အပိုတွေ လုပ်မနေနဲ့ လင်းခ။ ဒါ မနက်ဖြန်ထပ်ရတော့မယ့် Assignment ဟ... သွား ဟိုဘက် နည်းနည်း တိုးထိုင်။ ပူတယ်။"

ရတီက ပါးစပ်ကသာ ဟောက်နေပေမယ့် ပါးပြင်လေးတွေကတော့ ပန်းသွေးရောင် သန်းနေ၏။

သူမရဲ့ ထိုအကျင့်လေးတွေကိုပင် လင်းခ အသည်းယားနေရခြင်းပင်။

ရုတ်တရက် လင်းခ ရတီ့ ပေါင်ပေါ်ရှိ လက်တော့ပ်ကို အသာအယာ မယူပြီး ဘေးရှိ စားပွဲပုလေးပေါ်သို့ တင်ပစ်လိုက်သည်။

ဟုတ်တယ် ... ရောက်ကတည်းက ဒီစာပဲလုပ်နေတာ။

ချစ်ကြည်နူး တစ်တီတူးချင်လို့ခေါ်ပါတယ်ဆို။

လူကို အဖက်မလုပ်ပဲ ပစ်ထားတယ်။

ဘယ်တော့ပြီးမလဲ ထိုင်စောင့်နေတာ။

ပြီးကို မပြီးနိုင်တော့။

အဲ့တာ ပြီးသွားပြန်ရင်လည်း ထွက်လာတာကြာပြီ အိမ်က ဆူလိမ့်မယ်ဆိုပြီး ထပြန်သွားတော့မှာ သူသိသားပဲ။

"ဟဲ့... ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါ စာလုပ်... "

ရတီ စကားတောင် မဆုံးလိုက် ... လင်းခက သူမ ပခုံးလေး နှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်စေလိုက်သည်။

"လင်း... လင်းခ... နင်..."

ရတီ ထစ်အစွာ ခေါ်လိုက်ချိန်မှာပဲ လင်းခရဲ့ နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းအစုံက ရတီ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။

"အွန်း..."

ရတီ့ မျက်လုံးလေးတွေ အဝိုင်းသား ပြူးကျယ်သွားရပြီး ရုတ်တရက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော် လင်းခက သူမ နောက်စေ့လေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အသာထိန်းကိုင်ကာ အနမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်းကြမ်းတမ်းလာတော့သည်။

ဘာလဲ ... ဒီကောင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

သောက်ထားတာလား။

ရတီ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်ရင်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ပဲ မျက်တောင်ကော့ကော့လေးများ မှိတ်ကျသွားကာ လင်းခ လည်တိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယောင်ယမ်းပြီး ဖက်တွယ်မိရက်သား ဖြစ်သွားရသည်။

သူမဆီမှ တုံ့ပြန်မှု ရလိုက်သည်နှင့် လင်းခ။အနမ်းတွေက ပိုမို ပြင်းထန်ကာ ရမ္မက်ဆန်လာတော့သည်။

"ပြွတ်စ်..."

အနမ်းများ နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ နှစ်ယောက်သား၏ အသက်ရှူသံများကလည်း တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်ပေါ်လာ‌ တော့သည်။ လင်းခ ရတီ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဆွဲဖက်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမို နစ်ဝင်သွားအောင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ရတီ့ ရင်ဘတ်လေးက မောဟိုက်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေရချိန်မှာပဲ... လင်းခ လက်တစ်ဖက်က သူမ ခါးစပ်ကနေတဆင့် တီရှပ်အင်္ကျီအောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှိုသွင်းလာခဲ့၏။

"အ့... လင်းခ..."

ရတီ့ဆီမှ လန့်ဖျပ်သွားသော ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ လင်းခ လက်ဖဝါး နွေးနွေးက သူမ ဗိုက်သား ချပ်ချပ်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာတာကြောင့် ရတီ့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထောင်းကနဲ ထသွားရပြီး ရင်တွေ အဆမတန် ခုန်ပေါက်လာရသည်။

တားချင်နေပေမယ့် သူ့အနမ်းတွေအောက်မှာ ပြုစားခံရသူလို သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်။

"အွန့် ... ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် "

လင်းခ နှုတ်ခမ်းများက ရတီ့ နှုတ်ခမ်းများဆီမှ ခွာလိုက်ပြီး မေးရိုးလေးများ ထိုမှတဆင့် နားရွက်ဖျားလေးများကို ငုံထွေး နမ်းရှိုက်လိုက်ချိန်မှာတော့... အင်္ကျီအောက် ရောက်နေသော သူ့လက်က ရတီ့ ရင်သားအိအိလေးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"အင်းဟင်း..."

လင်းခ ဘရာအပေါ်ကနေတဆင့် ရတီ့ ရင်သားတစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်နယ်လာတော့သည်။

"လင်း... အဲ့... အဲ့ဒါ မလုပ်နဲ့...အင်း ဟင်း "

ရတီ့ အသံလေးက သိသိသာသာ တုန်ရီနေပြီး သူမ လက်ချောင်းလေးများက လင်းခ ကျောပြင်ရှိ အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူမ တွန်းဖယ်ချင်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က အင်အားမရှိတော့သလို လင်းခ အထိအတွေ့များကိုလည်း သာယာမိနေသည်က အမှန်ပင်။

လင်းခ သူမရဲ့ လည်တိုင် ဖွေးဖွေးလေးကို အနမ်းပွင့်များ ခြွေနေရင်းကနေ အသံသြသြလေးဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ကပ်ပြောလာသည်။

"ကိုယ်မင်းကို အရမ်းချစ်တယ် ..."

ရမ္မက်တွေ စွက်ဖက်နေသော သူ့ အသံကြောင့် ရတီ့ ရင်ထဲမှာ ဆိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ လင်းခ လက်က ဘရာပေါ်မှနေ၍ ရင်သားထိပ်ဖျားလေးကို လက်မလေးဖြင့် ဖိကာ ပွတ်ဆွဲလိုက်တော့ ရတီ တစ်ကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သွားသလို တုန်တက်သွားပြီး ခါးလေး ကော့တက်သွားရသည်။

"အင်း ... လင်းခ တော် တော်တော့ ... ဟင်း အင်း "

သူမတားလည်း အပိုပါ လင်းခက ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့် ဘော်လီချိတ်လေးအား အလွယ်တကူ ဆွဲဖြုတ်ကာ ဘော်လီကိုအပေါ်သို့ ဆွဲတင်ပြီး ရင်သားတွေကို ဆုပ်ကိုင်လာ၏။

"အင်း ... ဟင်း ... မလုပ် အာ့ ဟာ့ "

ရတီပြောနေရင်းကို သူက ရင်သားထိပ်ဖျားလေးအား ဖျစ်ညှစ်လိုက်ရာ ရတီအသည်းခိုက်မတက် နာကျင်သွားရသည်။

ဘယ်တုန်းကမှ ဘယ်သူမှ မထိတွေ့ထားဖူးတဲ့ ရပ်ဝန်းလေးဖြစ်တာကြောင့် ရှက်လည်းရှက်မိသလို

ရင်တွေလည်းတုန်နေရသည်။

နို့အုံကိုလည်း သူ့လက်ကြီးနဲ့ အားရပါးရဆုပ်နယ်လာတာကြောင့် အခဲဖြစ်နေတာလေးတွေက အသည်းခိုက်မတက်နာလာ၏။

"အား ... မိန်းမနို့လေးတွေက ကိုင်လို့ကောင်းတယ်

ဟား "

လင်းခကတော့ မျောက် အုန်းသီးရသည့်အလား

ရတီ ဘာပြောပြော မလွှတ်ပေးတော့ပဲ သူ့စိတ်ကြိုက်ပြုမူနေတော့သည်။

နောက်မှ ရိုက်ချင်ရိုက်၊သတ်ချင်သတ် ခံလိုက်မည်။

အခုတော့ အပြည့်အဝ ယစ်မူးဦးမည်ဖြစ်၏။

နူးညံ့နေတဲ့ ရင်သားအစိုင်အခဲလေးတွေက သူ့အတွက်တော့ ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်တဲ့ လောကစည်းစိမ်တစ်ခုပင်။

ဒါလေးတွေကို ပါးစပ်ထဲသာ ထည့်ငုံလိုက်ရရင်တော့ ...

သူ စို့ချင်နေပေမယ့် ကိုင်တာတောင် အခုမှ ပထမဆုံးဖြစ်တာကြောင့် ချော့လို့မရတဲ့အထိဖြစ်သွားမှာလည်း စိုးမိ၏။

ရတီ သူ့ကို ဘာလုပ်လုပ် ‌ကျေနပ်ပေမယ့် စိတ်ဆိုးပြီး ဖြတ်ပစ်မှာတော့ သေမတတ်ကြောက်ပါသည်။

ဒီဟာလေးကို သူ့မိန်းမလေးလုပ်ပြီး၊သူ့သားသမီးတွေရဲ့ မေမေလုပ်ခိုင်းရဦးမှာ။

သူနဲ့ ရတီတွဲနေကြတာ သူ့မိဘတွေကိုလည်း သူပြောပြထားတာကြောင့် သိပါသည်။

မေမေဆို သူတို့ချွေးမလေး‌ကို အိမ်ခေါ်လာဖို့ တတွတ်တွတ်မှာနေလေရဲ့။

ဒါပေမယ့် ရတီက ‌လာတွေ့ရမှာကြောက်တယ်တဲ့လေ။

သူ့မိဘတွေသာ သိနေပေမယ့် သူမ မိဘတွေကတော့ အခုထိ မသိသေးပါ။

ဒီဟာမလေးက သူ့ကို ပလေးများပလေးချင်နေတာလား။

"အင်း... အာ့ ဟာ့ လင်းခ အာ့ တော်တော့လို့။ "

ညဉ်းသံလေးနှင့်အတူ အသံလေးက တော်တော်လေး မာလာပြီမို့ သူမလွှတ်ချင်လွတ်ချင်နှင့် လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ လက်ဝါးက အပ်လာပြန်၏။

ကျေနပ်တယ် ... အဟက်။

သူမက တရှူးရှူးတရှဲရှဲနှင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပေမယ့် သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးပြုံးကြီးသာ

စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူလုပ်ချင်တာ လုပ်ရပြီးပြီလေ။

"နောက်တစ်ခါ နင့်ကွန်ဒို ဘယ်တော့မှ မလာဘူး။ "

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရတီက ထပြန်ဖို့လုပ်လျှင် လင်းခ သူမလက်ကို အမြန်လှမ်းဆွဲထားလိုက်၏။

"နင်ကလည်း ငါတို့တွဲတာ ကြာလှပြီလေဟာ။

ဒါလေးတော့ ငါ့ကို ခွင့်ပြုသင့်တာပေါ့ဟ။ "

"နင့်ပါးစပ်ပေါက်ပိတ်ထား။

လိုက်မလာနဲ့နော် ... လိုက်လာရင် နင်နဲ့ငါ အပြတ်ပဲ။ "

"ဟာ ..."

သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တစ်ချက်လွတ်အမိန့်ထုတ်သွားတာကြောင့် သူ့မှာ သူမထွက်သွားတာကို ဒီအတိုင်းသာ ကြည့်နေရတော့သည်။

စိတ်ကလည်း ကြီးလိုက်တာ။

တကယ်ဆို သူတို့တွဲတာ ၄နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်ကာ တခြားအတွဲတွေဆို another level တောင် ရောက်နေကြပြီဖြစ်၏။

သူ့မှာသာ မြင်သာမြင် မကြင်ရဖြစ်နေတာ ... ဟူး။

အပိုင်း (၂၆) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn