💛သီဟသက်လင်း + ဖြူရှင်းသန့်💛
🔞🔞🔞
ဦးသီဟသက်လင်း + မဖြူရှင်းသန့်
တို့၏
မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ
ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးနှင့်အတူ မင်္ဂလာပွဲကြီးက ခြိမ့်ခြိမ့်သဲ
စည်းကားလှသလို နှစ်ထပ်ကွမ်း မင်္ဂလာဆောင်တာကြောင့်
လူတိုင်းရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာလည်း ပြောစမှတ်တွင်သွားတော့သည်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ ပထမအကြိမ်လိုမဟုတ်ပဲ မင်္ဂလာပွဲကြီးမှာ
လူတိုင်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေကြ၏။
မင်္ဂလာပွဲလေးက အောင်အောင်မြင်မြင်ပြီးဆုံးသွားလျှင်
ပထမအကြိမ် မင်္ဂလာဦး ဇနီးမောင်နှံအတိုင်းပင် ထုံးတမ်းအစဉ်အလာအတိုင်း မိဘနှစ်ပါးအား ကန်တော့ကြလေသည်။
နှစ်ဖက်မိဘ ကန်တော့ရမှာပေမယ့် သီဟမှာ မိဘတွေ မရှိတော့တာကြောင့် ရှင်းသန့်မိဘနှစ်ပါးကိုသာ ကန်တော့ကြ၏။
"ဒီလင်ဒီမယား အိုအောင်မင်းအောင် ပေါင်းသင်းနိုင်ပါစေကွယ်။
သားသမီး ရတနာတွေလည်း ထွန်းကားပြီး သာယာဖြောင့်ဖြူးတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဖြစ်ပါစေကွယ်။ "
"ပေးတဲ့ဆုနှင့် ပြည့်ပါရစေဗျ "
"ပေးတဲ့ဆုနှင့် ပြည့်ပါရစေရှင့် "
"ကဲ ... မေမေကတော့ အခုလိုလေး ပြန်မြင်ရတာ တကယ်ဝမ်းသာတယ်ကွယ်။
အမြဲတမ်း ဒီလိုလေးပဲ မြင်ချင်တယ်နော်။
သားကိုတော့ မှာစရာမရှိပါဘူး။
သမီးကလည်း မဆိုးနဲ့တော့နော်။ "
"ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေရဲ့။ "
"အေး ... ဒီတစ်ခါ ကွဲမယ် ကွာမယ်ဆို ငါကိုယ်တိုင် အိမ်ထဲထည့်ပြီး သော့ခတ်ထားမှာ ကြားလား။ "
"ဟီး ... ရှင်းသန့်တို့ကလည်း မေမေတို့ကွဲခိုင်းရင်တောင် မကွဲတော့ဘူး။ "
"အမြဲတမ်း အဲ့လိုလေးပဲ ကြားချင်တယ်နော်။ "
"ဟုတ် ... စိတ်ချပါမေမေ "
"ကဲ ... ပင်ပမ်းနေကြရောပေါ့ သွားနာကြတော့လေ။ "
"ဟုတ်ကဲ့ "
ပထမအကြိမ်တုန်းက မင်္ဂလာဦးညမှာ သီဟအိမ်ကို လိုက်ဖို့
မနည်းပြောခဲ့ရတဲ့ ရှင်းသန့်က အခုတော့ သူမကိုယ်တိုင် လက်ချင်းချိတ်လျှက် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားပြီဖြစ်၏။
_____________
"လူကြီး အဲ့ဆေးလိပ်တွေချည်းပဲ ဘာလို့သောက်နေတာလဲ။ "
"အဟင်း ... ဆောရီး ကလေးမ မရှိလို့ သောက်တာပါ။
ကိုယ်အခု ပစ်လိုက်မယ်နော်။ "
ရှင်းသန့် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကြောင့် သီဟက ရှင်းသန့်ရှိနေရင် ဆေးလိပ်လုံးဝမသောက်ပဲ စီးကရက်က စွဲနေတာကြောင့် ဖြတ်တော့မဖြတ်နိုင်ပဲ သူမ ကွယ်ရာမှာသာ သောက်၏။
"အဲ့ဒီ ဆေးလိပ်တွေ သောက်လွန်းရင် မျက်နှာရင့်တယ်တဲ့သိလား။
လူကြီးက နဂိုတည်းကမှ ရှင်းသန့်ထက်အသက်အများကြီးကြီးပါတယ်ဆို အဲ့မှာ သားအဖ အထင်ခံနေရမယ်နော်။ "
"အဲ့တော့ ကလေးမကို ကိုယ့်ကို ပစ်ထားခဲ့မှာလား။ "
"အို ... ပစ်စရာလား။ "
"အဲ့ဒါဆို ရပြီ "
"ဘာရတာလဲ။
လုံးဝမဖြတ်နိုင်ရင်တောင် အရင်လို အများကြီးမသောက်ရဘူးနော်။
ကျန်းမာရေးထိခိုက်တယ်။ "
ရှင်းသန့်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူကြီးပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်လျှင် ထိုင်ချမိပြီးမှ တက်ထိုင်မိတဲ့နေရာမှ
မာကြောထောင်မတ်ေနတဲ့ အရာကြီးကြောင့်အလန့်တကြား
ထလိုက်ရ၏။
"အမလေး ... ဟို ... ဟို လူကြီး "
ရှင်းသန့်က ရှက်မျက်နှာရဲရဲလေးနှင့် လူကြီး ဂွကြားထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လျှင် လူကြီးကလည်း သူ့အောက်သူ ငုံ့ကြည့်ကာ ...
"ဆောရီး "
ထိုတစ်ခွန်းပြောပြီး ထရပ်လိုက်လျှင် ရှင်းသန့်က လူကြီးလက်မောင်းအား လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ ...
"ဘယ်သွားမလို့လဲ။ "
"ရေချိုးခန်းလေ။ "
"အဲ့ ... အဲ့ဒါကြီး သွားရှင်းမလို့ပါ။ "
"အင်းပေါ့။
ကလေးမက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ဆိုတော့ လုပ်လို့မှ မရတာ။ "
"အို ..."
လူကြီးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကြီး ပြောချလိုက်လျှင် ရှင်းသန့်မျက်နှာလေးမှာ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးအလား ရဲမှည့်သွားရ၏။
"ကိုယ့်ကို လွှတ်ပေးဦးလေ။ "
"ဟင် ... အင်း အင်း "
ရှင်းသန့်လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် သီဟက ရေချိုးခန်းဆီသို့
ခပ်သုတ်သုတ်သွားနေရင်း အနောက်မှ ရှင်းသန့်ဆီက အသံသေးသေးလေး ထွက်လာ၏။
"ဟို ဟို ... လူကြီး "
သီဟသက်လင်းက ရှင်းသန့်အသံကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားကာ
လှည့်ကြည့်လျှင် သူမက ခေါင်းလေး ငုံ့ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေရင်းမှ ...
"ဟို ... ရှင်းသန့် ရှင်းသန့်လုပ်ပေးရမလားဟင် "
"ဟင် "
သီဟဆီမှ အာမေဋိတ်သံထွက်လာလျှင် ခုနကငုံ့ထားတဲ့ သူမခေါင်းလေးက ပိုလို့ ငိုက်ကျသွားတော့သည်။
"ကလေးမက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ။
မရဘူးလေ "
"အဲ့ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူးလေ။ "
"ဟင် ... ဘယ်လိုလဲ။ "
"ဟို ... လက်နဲ့ "
"ဟမ် "
"..."
"ကလေးမ တကယ်လုပ်ပေးချင်လို့လား။ "
"..."
ဘယ်လိုကြီး လာမေးမှန်းမသိတဲ့ လူကြီးစကားကြောင့် ရှင်းသန့်
ဘာမျှပြန်မဖြေပဲ ခေါင်းသာဆက်ငုံ့ထားလျှင် လူကြီးက ရှင်းသန့်အနားရောက်လာကာ ရှင်းသန့် လက်မောင်းနှစ်ဖက်အား သူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လျှက် ...
"ဟင် ... ကိုယ်မေးနေတယ်လေ။ "
"အို ... လူကြီးကလည်း လုပ်ပေးမှာမို့ ပြောတာပေါ့။
ရှက်ပါတယ်ဆို ဘာတွေ လာမေးမှန်းမသိဘူး။ "
"ဟား ဟား ... ပြပါဦး။
အဲ့ရှက်နေတဲ့ မျက်နှာလေး ပြပါဦးကွာ။ "
သီဟက သူမမျက်နှာအား မေးဖျားမှ ဆွဲမော့ကာ နှုတ်ခမ်းဖျားလေးအား နမ်းရှိက်လိုက်၏။
ထိုအခါ ရှင်းသန့်ကလည်း ပြန်လည်နမ်းရှိုက်ကာ သူမဗိုက်ကို လာထိတွေ့နေတဲ့ သီဟ အရာကြီးအား မစောင့်ခိုင်းတော့ပဲ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ပုဆိုးကို ချွတ်ချပေးလိုက်၏။
ထိုအခါ ဘောက်ဆာမပါတာကြောင့် တန်းပြီး ပေါ်ထွက်လာတဲ့
သူ့အရာကြီးအား လက်နဲ့ဆုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။
"အား ... ရှစ် "
သူမလက်နုနုလေးနဲ့ ထိတွေ့လိုက်ချိန် သိပ်ကိုကောင်းလွန်းတဲ့
ခံစားချက်ကြောင့် အနမ်းတို့အား ခဏရပ်ကာ ညဉ်းလိုက်၏။
ပြီးမှ သူမ နှုတ်ခမ်းသား နုနုလေးအား ပြန်ပြီး စုပ်ယူငုံထွေးလိုက်လေသည်။
"အွန့် ... ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် "
အနမ်းတွေက အပေးအယူမျှကာ အောက်ဘက်မှ သူမလက်ကလည်း ပိုတိုးလို့ မြန်ပေးကာ သီဟလည်း အတော်ကို ကောင်းနေပြီဖြစ်၏။
မတ်တပ်ရပ်လျှက် နမ်းရှိုက် ပွတ်ဆွဲနေရာမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း
အိပ်ယာနားရောက်လာကာ သီဟက ကုတင်ပေါ်မှာ ခြေထောက်ချကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ရှင်းသန့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကာ တုတ်ခိုင်တင်းရင်းထောင်မတ်နေတဲ့ သီဟအရာကြီးအား အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲပေးလေသည်။
"အား ... အာ့ ရှစ် ကောင်းတယ် ကလေး ... အား ဟား
ကောင်းတယ်။"
သီဟက အော်ညဉ်းလေ ရှင်းသန့်က သူမလက်ကို ခပ်မြန်မြန်ပွတ်ဆွဲပေးလေနှင့် သီဟလည်း မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ ရမ္မက်တွေတိုးလာကာ
အချိန်အတော်ကြာနေတော့သည်။
"အား ... အင်း ဟင်း "
"..."
လူကြီးက မရပ်မနား အော်ညဉ်းနေပေမယ့်
လက်နဲ့ လုပ်နေတာ အတော်ကြာတာတောင် မာန်မကျသွားတဲ့
လူကြီးအရာကြီးအား ကြည့်ကာ ရှင်းသန့် ပါးစပ်နှင့် ဆွဲငုံပစ်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခါမျက်လုံးတွေမှိတ်ကာ ပြင်းရှရှ ညဉ်းနေတဲ့ သီဟသက်လင်းရဲ့ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။
"က ... ကလေးမ "
သူ့အရာကြီးအား ပါးစပ်နဲ့ မဆန့်မပြဲ ဆွဲငုံထားတဲ့ ကလေးမအားကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုးခေါ်လိုက်လျှင် သူမက သူ့အရာကြီးအား
ငုံထားလျှက်နှင့် မျက်လုံးလေးလှန်ကာ ကြည့်လာ၏။
"ဟို ... အား ဟား "
သီဟ မလုပ်ပေးဖို့ ပြောမလို့လုပ်တုန်း သူမက သူ့အရာကြီးအား
နှုတ်ခမ်းနဲ့ ငုံပြီး ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ သူဘာစကားမျှ မဆက်နိုင်တော့ပဲ
မျက်ဖြူတွေလန်သွားရတော့သည်။
နောက်သို့ ခေါင်းကိုလှန်ချကာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် အောက်က
မွေ့ယာခင်းကြီးအား နောက်ပြန် ဆွဲစုပ်ထားလိုက်ရ၏။
အပိုင်း (၄၁) ဆက်ရန် ...
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）