💛သီဟသက်လင်း + ဖြူရှင်းသန့်💛
🔞🔞🔞
"ကိုယ် ဆောင့်ချလိုက်တော့မယ်နော်။ "
သီဟကကွဲအက်နေသော လေသံလေးနှင့် မေးလိုက်လျှင်
ရှင်းသန့်က သူ့နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံကာ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
ထိုအခါ သီဟလည်း နှုတ်ခမ်းအစုံကွေးညွတ်သွားကာ ကိုယ်ကို နည်းနည်းပြန်ကြွ၍ အားနဲ့ ထိုးစိုက်ချလိုက်လျှင် သူ့အရာကြီးက သူမအတွင်းသားလေးထဲသို့ တဆုံးဝင်သွားတော့သည်။
"အား ... နာတယ် အဟင့် "
"ကျွတ် ကျွတ် ... ခဏ ခဏပဲနော်။
ကိုယ်ကောင်းအောက်လုပ်ပေးမယ်နော်။ "
သီဟက ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်ေနရှာတဲ့ သူမလေးအား ချော့မြူသလိုပြောပေးကာ သူမတွင်းထဲမှ သူ့အရာကြီးကိုလည်း ခဏစိမ်ထားလိုက်ပြီးမှ
ဖြည်းဖြည်းချင်းပွတ်ဆွဲကာ လှုပ်ရှား၏။
"အား ... ဟူး "
နူးညံ့လွန်းတဲ့ အတွင်းသားနံရံလေးတွေကြောင့် သွေးတွေပင် ပြောင်းပြန်စီးဆင်းသွားသယောင် လူက တော်တော် ကောင်းနေလေ၏။
"အင်း ... အဟင့် အင့် နာတယ်။ "
အကြမ်းကြီးလုပ်တာမဟုတ်ပဲ ခပ်ဖွဖွချင်း ထိုးသွင်းနေပေမယ့်
ကြီးမားလွန်းတဲ့ သူ့အရာကြီးကြောင့် ကျိန်းစပ်နာကျင်နေကာ
ရှည်လျားလွန်းတဲ့ အရာကြီးကလည်း သားအိမ်တွေထိပါ
ထိုးဆောင့်နေလေ၏။
"အား ... အာ့ အာ့ ဟာ့ "
ရှင်းသန့်က မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်နေရပေမယ့်
သူကတော့ မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းသည်အထိ ညဉ်းနေ၏။
"အား ... ဟား ရှစ် ဟူး ... ခဏ ခဏပဲနာမှာနော် ကလေးမ "
"အင်း ... ဟင့် အင့် အာ့ အာ့ "
သီဟက ကိုယ်ကိုကြွကာ ဆောင့်ဆောင့်ချတော့သည်။
လက်တွေကလည်း သူမခါးလေးအား ညှစ်ထားကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနှင့် ထိုးဆောင့်တော့၏။
"အား ... အာ့ အာ့ အာ့ နာတယ် အဟင့် အာ့ ဟာ့ "
"ပြွတ်စ် ... ဖတ် ဖတ် ဖတ် ပြွတ်စ် အား ကောင်းတယ် "
အပေါ်ကြွလိုက် အောက်သို့နိမ့်ဆင်းလိုက်နှင့် အပြင်းအထန်
လှုပ်ရှားနေရင်း ရှိုက်သံလေးတွေထွက်နေတဲ့ စိုရဲရဲ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကိုလည်း သူ့လက်နှင့် ပွတ်သပ်ကာ ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖျစ်ညှစ်၍ စုလုံးလုံးလေးပွင့်ဟလာတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးအား ငုံ့ကာ စုပ်နမ်းတော့သည်။
"ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် အင်း အာ့ "
တဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ရှင်းသန့်လည်း ခံစားလို့ကောင်းလာကာ
သူ့ကျောပြင်ကြီးအား လက်နဲ့ ခပ်ဖွဖွ ပွတ်ပေးရင်း သာယာတဲ့
ညဉ်းသံလေးတွေ ထုတ်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"အား ... လူကြီး အဟင့် အာ့ "
"အား ရှီး ကောင်းလား ..."
"အင်း ... အဟင့် ... အား နာတယ် "
တဖြည်းဖြည်းသာယာလာပေမယ့် ကြီးမားလွန်းတဲ့ သူ့အရာကြီးနဲ့တော့ အသားမကျနိုင်ပဲ သူတစ်ချက်ထိုးဆောင့်လိုက်တိုင်း နာကျင်သွားရသည်။
"ပြွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ကောင်းတယ် အား ဟား ပြီးပြီ "
သီဟ အေယ်ညဉ်းရင်း နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကို ထိုးဆောင့်လိုက်ပြီးလှုပ်ရှားနေတဲ့သူ့ကိုယ်ကြီးက ငြိမ်ကျသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သူမကိုယ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကာ ကြက်သီးတစ်ချက်ထလျှက် ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ပြီးမြောက်ခြင်းအရည်တွေက များလွန်းတာကြောင့် သူမအရာထဲကနေ
အပြင်သို့လျှံထွက်ကျလာတော့သည်။
"အင်း "
ရှင်းသန့်လည်း ပူနွေးအရည်တစ်ချို့ကို ခံစားမိလိုက်တာနှင့်
ပင်ပမ်းနေတဲ့ကြားမှ ပြုံးကာ ရှင်းသန့်ကိုယ်ပေါ်က လူကြီးဆံပင်တွေအား ထိုးဖွပေးလိုက်သည်။
လူကြီးကလည်း ရှင်းသန့်ကိုမော့ကြည့်ကာ တစ်ချက်ပြုံးရင်း ချွေးစို့နေတဲ့ ရှင်းသန့်မျက်နှာလေးအား သုတ်ပေးလေသည်။
"ချစ်လား "
ယောင်္ကျားပီသတဲ့ အက်ရှရှ လေသံကြီးနှင့် သီဟက ရှင်းသန့်အား ပြုံးပြုံးကြီးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လျှင် ရှင်းသန့်က ခေါင်းလေးတဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြကာ ဖြေ၏။
"ဟုတ် ... ချစ်တယ် အရမ်းချစ်တယ် "
"အဲ့ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက်လောက် "
"ဟင် ..."
ရှင်းသန့်မျက်လုံးလေးပြူးကာ သူ့ကို ကြောင်ပြီးကြည့်နေမိလျှင်
သူက ရှင်းသန့်အား မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ ရှင်းသန့်ကိုယ်လေးအား ဆွဲမှောက်ပစ်လေသည်။
"အို ... လူကြီး "
"ကိုယ် အနောက်ကနေ လုပ်ချင်လို့ "
"ဟင့် "
"မရတော့ဘူးလားဟင် "
ရှင်းသန့်က နှုဆ်ခမ်းလေးဆူထားတော့ သူက သနားစရာပုံစံလေးနှင့် ရှင်းသန့်ကို ကြည့်လာပြန်၏။
အချစ်နွံနစ်နေတဲ့ ဒီကောင်မကြီးက ဘယ်ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလဲ။
"လူကြီးသဘောပါ "
ဆိုပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပြန်၏။
"အား ... ဟားဟား ချစ်စရာလေးကွာ။
အဲ့တာကြောင့် ကိုယ်က ချစ်မဝဖြစ်နေရတာ။ "
သူ့အလိုကျသွားတော့ သူ့အကျင့်အတိုင်း ရှင်းသန့် နှာခေါင်းကို
ဆွဲညှစ်ကာ ပြုံးဖြီးသွားတော့သည်။
ပြီးလျှင် လူကြီးက ဆွဲေမှာက်ထားတဲ့ ရှင်းသန့်ကိုယ်လေးအား ခါးမှဆွဲကာ တင်ကို နောက်ပစ်လျှက် ခပ်ကုံပုံးအနေအထားလုပ်ကာ
ခုနကပြီးတုန်းက ပျော့ကျသွားတဲ့ သူ့အရာကြီးက တဖန်ပြန်၍ မာတောင့်တောင့်ဖြစ်လာပြီး အနောက်ကနေ ရှင်းသန့်တွင်းဝလေးဆီ
တေ့ပြီး တွင်းလေသည်။
"အား ... လူကြီး အာ့ အာ့ နာတယ် "
"အင်း ... ကျွတ် ကျွတ် ခဏ ခဏပဲနော်"
သီဟ ချော့မြူကာပြောရင်း ပေါ်ထွက်လာတဲ့ တင်သားဖွေးဖွေးလေးအား ငုံ့နမ်းလိုက်လျှင် ရှင်းသန့်ကိုယ်လေးက တုန်ရီသွား၏။
"အို ... လူကြီး ဘာ ဘာလုပ် "
ရှင်းသန့် အော်လို့ပင်မဆုံးသေး လူကြီးက ရှင်းသန့် တင်သားတွေအား လျှာနဲ့လျှက်ပြန်၏။
"အဟင့် ... လူကြီး အဲ့လိုမလုပ် အာ့ "
ရှင်းသန့်က တင်သားဆီမှ အာရုံရောက်နေချိန် လူကြီးက ခုနက
တဝက်တပြတ်သွင်းထားတဲ့ အရာကြီးအား ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။
"အား ... နာတယ် အဟင့် ဟင့် "
"ပြွတ် ... အင့် အင့် "
ရှင်းသန့်တင်သားလေးတွေအား သူ့လက်ကြမ်းကြမ်းကြီးနှင့် ကိုင်ဆုပ်ကာ နယ်ရင်း အောက်က သူ့အရာကြီးကလည်း အဆက်မပြတ်တိုးဝင်တာကြောင့် သူမတင်သားနှင့် သူ့ဆီးခုံရိုက်ခတ်သံတွေလည်း တဖတ်ဖတ်နှင့် ညံနေတော့သည်။
"ပြွတ် အား အား ... ကောင်းတယ်
ကလေးမ ညဉ်းပေး "
"အင်း ... လူကြီး အား အား ကောင်းတယ် အာ့ အား "
ရှင်းသန့်က သူ့အလိုကျ ညဉ်ပေးလိုက်လျှင် သီဟ ရမ္မက်သွေးတွေ
ပိုထကြွလာကာ သူမကျောပြင်တစ်လျှောက် လျှာနှင့်လျှက်ကာ
နို့တွေကို လက်နှင့်ဆွဲကိုင်ထားရင်း အောက်ကအကောင်းကို အဆက်မပြတ်ထိုးသွင်းတော့သည်။
"အား ... အာ့ အာ့ လူကြီး အင်းဟင်း တော် တော်ပြီလေ။
ရှင်းသန့် အာ့ အာ့ အိမ်ပြန်ရဦးမယ် အင်း ဟင်း "
"အင်း ... ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ်နော်။
အား ... ဟား ဟူး ပြွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် "
အနောက်ကနေ တရစပ် ဆောင်သွင်းရင်း
နောက်တစ်ကြိမ်ပြီးဆုံးသွားတော့၏။
ဒီတစ်ခါတော့ ရှင်းသန့်လည်း တော်တော်ပင်ပမ်းသွားရပေမယ့် အိပ်ယာထဲ ဆက်လှဲနေရင် ကိုကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်လာမှာ စိုးတာကြောင့် အမြန်အားယူကာ ထလိုက်သည်။
"ဟာ ... ဟေ့ ဘာလို့စွတ်ထနေတာလဲ။
ဘယ်ပြေးမလို့လဲ။ "
"အိမ် အိမ်ပြန်မလို့။ "
"ဟာ ... ဖြေးဖြေးပေါ့ကွာ။
အိမ်က အဝေးကြီးကျနေတာပဲ။ "
"အချိန်ကိုကြည့်ဦး လူကြီးရဲ့။
ခင်ဗျားကြမ်းချင်တိုင်းကြမ်းလိုက်တာ ဘယ်အချိန်ရှိသွားပြီလဲ ကြည့်ဦး "
"အဟက် ... ဆောရီး ကိုယ်လိုက်ပို့မယ်လေ။ "
"အို ... လူကြီးလိုက်ပို့ရင် မေမေတို့သိသွားမှာပေါ့။ "
"အဲ့တော့လဲ ဘာဖြစ်လဲကွာ။
ကိုယ်တို့က လင်မယားတွေပဲ "
"ဒါပေမယ့် ရှင်းသန့်တို့က ကွာရှင်းပြီးသွားပြီလေ။ "
"ခင်ဗျားလေးပဲပြောတော့ အကျုံးမဝင်တော့ဘူးဆို "
"အို ... လူကြီးနော် စကားကို ကပ်မပြောနဲ့။ "
"ကပ်မပြောပါဘူး။
ကိုယ်နဲ့ကလေးမ အဝေးကြီးပါ "
သီဟက စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် ရှင်းသန့်အား လှမ်းနောက်လျှင်
ရှင်းသန့် လက်သီးလေးဆုပ်ပြလိုက်သည်။
"အဟက် ... စတာပါ။
ကိုယ်တို့ ပြန်ပေါင်းတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်လေ။
ကိုယ်လည်းမင်းနဲ့ ပြန်ပေါင်းချင်ပြီ "
"အဲ့ဒါတော့မဖြစ်ဘူး။
မေမေက ကွာရှင်းတုန်းက တော်တော်စိတ်ဆိုးထားတာ။
အခုပြန်ပေါင်းမယ်ဆိုရင် အခုတစ်မျိုးတော်ကြာတစ်မျိုးဆိုပြီး
ရှင်းသန့်ကို သတ်လိမ့်မယ် "
"အဲ့ဒါဆို ကိုယ်တို့က ဒီလိုပဲ အမြဲခိုးစားနေရမှာလား။"
"အို ... ဘယ်လိုကြီး ပြောလိုက်တာလဲ။ "
"ဟုတ်တယ်လေ။"
"နောက်ကျစီစဉ်မှာပေါ့။
အခု ရှင်းသန့်သွားတော့မယ် မေမေရှာနေလောက်ပြီ။ "
"အင်း ... ဪ ဟင်းတွေ စားသွားဦးလေ။ "
"မစားတော့ဘူး။
နောက်ကျနေပြီ။ ခဏနေမှ လူကြီးလာပို့လိုက် "
"အိုကေ အိုကေ "
ရှင်းသန့် အောက်မှာ ပုံကျနေတဲ့ အင်္ကျီတွေကောက်ဝတ်ကာ
ဆံပင်ကို ကိုကြီးမှန်တင်ခုံပေါ်က ဘီးနဲ့ပြန်ဖြီးကာ လည်ပင်းက အနီကွက်တွေကြောင့် ဆံပင်ဖားလျားချထားလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါဆို သွားတော့မယ်နော် "
"အင်း အင်း ... ဪ ခဏ "
လူကြီးက ခဏဆိုလို့ ရှင်းသန့် ရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင်
သူက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်လာကာ ရှင်းသန့်အနားတိုးကပ်၍ ပါးလေးအား မွခနဲ နမ်းလိုက်ကာ "ချစ်တယ်" ဆိုပြီး ခပ်တိုးတိုးပြော၏။
"အို ..."
ရှင်းသန့် ပါးလေးအားအာပ်ကိုင်ကာ မျက်နှာကြီးက မှိုရသလိုဖြီးပြီး ပြေးထွက်ခဲ့လိုက်သည်။
လူကပြေးထွက်ခဲ့သလို နှလုံးသားလေးကလည်း ကဆုန်ပေါက်နေတော့၏။
ဒီလူကြီးကြောင့် ရှင်းသန့်နှလုံးရောဂါရပါတော့မည်။
အပိုင်း (၃၃) ဆက်ရန် ...
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）