တောင်ပေါ်သားလေးရဲ့ ရင်ခုန်သံ
ခွန်းက ရိုးရိုးမွေးမယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် စိုင်း မျက်စ်အောက်က အပျောက်မခံနိုင်အောင်
ဂရုစိုက်နေရသလို မိခင်တွေကလည်း သူတို့နဲ့ တူတူလာနေပေးကြသည်။
“မ ရိုးရိုး မွေးမယ် ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် မ နာတာမခံနိုင်လို့ ခွဲမွေးချငိလည်း ချက်ချင်းပြောနော်”
“ရိုးရိုးဘဲ ရအောင် မွေးနိုင်ပါတယ်မောင်ရယ်”
“မောင် စိတ်ပူလို့”
ခွန်း သဘောကျစွာရီလိုက်ရင်း စိုင်းရဲ့ပါးကို ရွှတ်ကနဲ့နမ်းလိုက်တော့
“မောင့်ကို စိတ်ပျော့အောင်လုပ်နေတာလား”
“ဟင့်အင်း မောင်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုပြောချင်တာလေ ခွန်း အနားမှာ မောင်ရှိလို့ ခွန်းက ဘာဆိုဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး”
ခွန်းဆီက ဒီလိုစကားလေးတွေကိုကြားတိုင်း စိုင်း အတွက် ခွန်းရှင်နံသာဆိုတာ မရှိမဖြစ်လေး ဖြစ်လာရတာပေါ့
နှစ်ပတ်အကြာ~~~~~~~
အသက်၃၀ကျော် မေမေခွန်းက သားဦးလေးကို ရှောရှောရှုရှု ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ မွေးဖွားခဲ့သည်။
“ကြည့်ပါဦး သား အိပ်နေတဲ့ ပုံက စိုင်းနဲ့တစ်ပုံစံထဲဘဲ”
“ဟက် သူ့သားက အဖေတူတာ ဆန်းလို့လား”
“ဆန်းတာပေါ့ ခုတောင် အဖေနဲ့ချွတ်စွပ်နော် ကြီးလာရင် ကောင်မလေးတွေ ဝိုင်းနေမှာ”
သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ တစ်ယောက်တစ်ခွန်း ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို မမှုနိုင်ဘဲ
သားဖြစ်သူကိုပြုံးပြုံးကြီးကြည့်နေတဲ့ စိုင်းရဲ့အကြည့်က နူးညံ့လွန်းသည်။
မောင့် ဆီကနေ ဖခင်တစ်ဦးရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို ထင်ဟပ်နေတဲ့ စိုင်းမျက်နှာကို ခွန်း ကြွေဆင်းနေခဲ့သည်။
*************
“သားလေးက အိပ်နေတာတောင် ချောလိုက်တာ မရယ်”
စိုင်းလက်ပေါ်က ချီထားတဲ့ သားလေးကို ကြည့်ပြီး မောင့် နားလေးကိုကပ်ကာ
“အင်းးးမောင်လိုဘဲ”
“မ”
“ဟင်”
“မောင့်ကို မြူဆွယ်နေတာလား”
“မမြူဆွယ်ရဲပါဘူး မောင်ရယ်”
မောင် နား နားကိုကပ်ပြီး မောင့်စိတ်ကြွစေမယ့် စကားတွေနဲ့ သပ်သပ်မြူစွယ်နေမှန်း သိတာမို့
“တီးးတောင်”
စိုင်း ခလုတိလေးကို တီးလိုက်တော့ Nurse နှစ်ယောက် အိမ်ပေါ်တက်လာပြီး
“ကလေးကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်ကြတော့”
“ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး”
ကလေးကို ခေါ်ပြီး ထွကိသွားကြတာနဲ့ တစ်ပြိုက်နက်ထဲ
ခွန်း နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေကို နမ်းရင်း လျှာတွေက အာဂတွင်းထဲထိ ဝင်နှောက်ကာ အနမ်းတွေ ကြမ်းခဲ့သည်။
လည်တိုင်တွေ နမ်းရှိုက်ရင်းမှာဘဲ ခွန်း အကျီတွေကို ချွတ်လိုက်ကာ
“အင်းးးးမောင်”
တစ်ဖြေးဖြေး လက်တွေက ရင်သားတွေကို နယ်စုပ်ကာ
“နို့စို့ ချင်ပြီ”
“အ့ ဖြေးဖြေး”
ခွန်းဆီက ညည်းသံလေးတွေ ထွက်လာခဲ့တော့
ခွန်းရဲ့ ပေါ၊င်ရင်းကနေကိုင်ကာ ကာ;လိုက်ပြီး မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ ပန်းနုရောင်ရပ်ဝန်းလေးကို စုပ် စားသောက်ပြန်တော့
“အ့….အင့်…အ…အားးးဟင့်”
ခွန်း တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာကာ ကောင်းလွန်းတာမို့ ပြုစုပေးနေတာကို ရပ်မသွားစေချင်ခဲ့
တစ်ချက်တစ်ချက် မောင်ပေးတဲ့ ခံစားချက်တွေက ကောင်းလွန်းတာမို့ ခွန်းခါလေး ကော့တက်သွားပြီး
သွေးတွေတောင်ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေသလိုပဲ
“အ့ …..မောင် တော်ပြီ အားး”
စိုင်းချက်ချင်းရပ်လိုက်ကာ ညီတော်မောင်ကို ပန်ရောင် ရပ်ဝန်းလေးထဲ တဆုံးထည့်လိုက်တော့
“အ့…..ဝင်သွားပြီ”
ကျပ်လွန်းကာ ချွဲပြစ်နေတဲ့ ရပ်ဝန်းလေး
“အ့…..မောင်”
တစ်ခါသွင်းတိုင်း တဆုံးထိနစ်ဝင်နေအောင် သွင်းကာ အဝင်အထွက်ကို အမြန်လုပ်ဆောင်နေသည်။
“အ့ မောင် ဖြေးပါဦး အားးးမောင်”
“အားးးshittမရယ် ကောင်လိုက်တာ။ အားးးး”
“အ့ မပင်ပန်းဘူးလားမောင်”
“မ အပေါ်ကနေပေးမှာလား”
ခွန်းခေါင်းငြိမ့်လိုက်တာနဲ့ ခွန်း ခါးကို ကိုင်ကာ လှည့်လိုက်တော့။ ခွန်း မောင့်အပေါ်ကနေ ရောက်သွားပြီး
“အားးးးအ့ မောင်ရယ်”
အပေါ်ကနေ ထိုင်ချလိုက်တော့ တဆုံးထိ နစ်ဝင်သွားတဲ့ ပိုနစ်လို့ ပိုနာပြီး ခံစားလို့ကောင်းတယ်
ခွန်း ခါးလေးကို လှုပ်ပေးတိုင်း မောင့်မျက်လုံးမှေးစင်း သွားတာများ
“မောင် မရတော့ဘူး အ့ မောင် ခွန်း ပြီးချင်နေပြီ မောင်”
“မောင်ရောဘဲ ပြီးပြီ အာ့့ရှီးးးကျွတ်ကျွတ် ရှီးးးအားးး”
ပြီးမြှောက်ချင်းက သုံးခါမက ရှိနေပေမယိ့ မောင်
ကတော့ မရပ်နိုင်ဘဲ
“ဒီတစ်ကျော့ပဲနော်”
မောင်ရဲ့တစ်ကျော့က မနက် မိုးစင်စင်လင်းတဲ့အထိပင် ခွန်းသိလိုက်ရတာက မောင်စကားက ဘယ်တော့မှ မယုံသင့်တဲ့စကားဆိုတာဘဲ
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）